Ég get ekki að því gert en ég elska Woody Allen heitt og innilega.

Í síðustu viku brá ég mér norður í land í þeim tilgangi að halda ærlega upp á tíu ára útskriftarafmæli frá einni af elstu og frægustu menntastofnunum landsins. Mér tókst svo sannarlega að skemmta mér og öðrum en það tók sinn toll því að ég burðaðist með bólginn og bláan ökla heimleiðis en hann er nú allur að koma til. Síðastliðið laugardagskveld hélt ég mikla veislu á heimili foreldra minna enda ærið tilefni. Á mánudag ók ég aftur áleiðis norður og endaði á króki þeim er kenndur er við sauðfé og á. Heim kom ég aftur í gærkveldi og var býsna útkeyrð eftir allan flækinginn og svaf af þeim sökum í fjórtán tíma. Það er eins og mig minni að ég eigi barn, a.m.k. er barnaherbergi í íbúðinni minni og barnadót út um allt en ég er samt ekki viss, ég hef ekki fundið það ennþá. Ef þið vitið betur en ég þá megiði gjarnan láta mig vita hvar ég lagði blessað barnið frá mér. Var það strákur eða stelpa?

Ég er þreytt í dag og ekki að ástæðulausu enda var síðasta vika undirlögð af svalli og sukki. Ég ætla snemma að sofa, góða nótt.

10 dagar...

Obboslega mikið eitthvað um að vera þessa dagana. Fermingarundirbúningur og veisla hjá stóru systur um síðustu helgi, fimmtugsafmæli í sveitinni á morgun, Leibbalingur fimm ára á miðvikudaginn, tíu ára stúdentsafmæli (þriggja daga prógram) í þarnæstu viku og þar að auki bankar þrítugasti afmælisdagurinn upp á hjá mér. Svo er bara ekkert að gera það sem eftir er sumars.

Viljiði vera svo væn að kíkja hingað sýna Bússa og hans kónum hvaða álit þið hafið á þeim.
Kærar þakkir.

Af einhverjum óútskýranlegum ástæðum hefur DV runnið inn um lúguna hjá mér síðustu þrjá daga. Ég verð bara að segja að blaðamennirnir sem þar skrifa eru hreinlega að fara á kostum, bæði hvað varðar efnisval og eins hvernig fréttirnar eru skrifaðar. Frásagnirnar af dúkauppreisninni á Alþingi og eftirköstum hennar eru til dæmis alveg unaðslegar og það sama er að segja af bréfaskriftum Jóns Steinars. Einhvern veginn minnir þetta mig á skólablöð framhaldsskólanna. Ég er alvarlega að hugsa um að kaupa mér áskrift.

Margt (öllu heldur sumt) hefur á daga mína drifið síðan síðast. Á uppstigningardag settist ég upp í gæðinginn minn græna og hélt norður á bóginn. Ég stoppaði í öllum vegasjoppunum á leiðinni en það er föst venja hjá mér að þegar ég ferðast, hvort sem það er innanlands eða utan, þá gerir blaðran uppreisn því hún er svo hrikalega heimakær. Þar sem ég var ein á ferð í þetta skiptið kom þetta ekki að sök. Ég eyddi einni nótt í höfuðstað norðursins og hélt svo aftur af stað suður síðdegis en af því að ég nennti ekki alla leið heim, beygði ég út af þjóðvegi 1 einhvers staðar í Borgarfirðinum og endaði óvart í Húsafelli. Fyrir algjöra tilviljun var dularfulli, dökkhærði, hávaxni maðurinn (sá sem ég kyssti á Egilsstöðum) staddur þar í sumarbústað ásamt fleirum. Þarna var helginni eytt við glaum og gleði en þegar kom að því að þrífa og ganga frá þá sá ég mér þann kost vænstan að leggjast fársjúk í sófann og láta hina um allt þar sem draslið og hroðbjóðurinn ofbauð mér. Veikindin ágerðust svo þegar leið á daginn og þegar kom að brottför var ég ófær um að aka en sem betur fer voru þrír frískir fullorðnir fullfærir um að keyra þrjá fríska, fulla bíla. Ég er svo búin að liggja í vesöld síðan en er nú loks að skríða saman, sem betur fer enda eru þrír dularfullir, dökkhærðir og hávaxnir karlmenn staddir í stofunni hjá mér þessa stundina...

Góðar stundir.

Stundum (reyndar ansi oft) er mitt litla móðurhjarta við það að springa úr stolti og hamingju og þannig er ástandið einmitt í dag. Þegar mér loks tókst að vekja barnið mitt þá upphófst mikil gleði, hann er semsé búinn að læra Tomma og Jenna ullið og ákvað að gleðja mig með því. Fyrir ykkur sem ekki vitið þá er Tomma og Jenna ull þannig að maður setur þumalfingur upp að eyrum og glennir hina fingurna út og veifar lítillega með þeim, tungan er rekin út og hreyfð upp og niður eða til hliðar um leið og maður gólar "leblerele" eða eitthvað ámóta. Ég mátti að sjálfsögðu til með að sýna hæfni mína á þessu sviði og af þessu atriði okkar hlaust hin besta skemmtun, ekki síst þegar sonurinn bjó til það sem hann kallar pylsubrauð, með tungunni á meðan á ullinu stóð. Það kom þó að því að hlátrasköllunum linnti og okkur tókst að troðast í fötin svo að drengurinn gæti mætt í leikskólann. Honum gekk hins vegar eitthvað illa að komast í skóna og skyndilega, í anda Kolbeins kapteins, datt upp úr drengnum:
"Soðinn kartöfluís!"
Þetta fannst mér óheyrilega fyndið og ég hló hátt inni í mér (hefði ég hlegið upphátt þá værum við enn að reyna að komast í skóna).

Rétt áðan sat ég við eldhúsborðið og hlustaði á Edith Piaf auk þess sem ég gluggaði í Tímarit Morgunblaðsins frá síðasliðnum sunnudegi. Ég rak aukun í stutt viðtal við Hildi Helgu Sigurðardóttur og renndi yfir það að gamni, þegar hún var spurð eftir hvaða lífsspeki hún færi, svaraði hún “Je ne regrette rien”. Í sömu mund söng Edith “ Non, je ne regrette rien”. Tilviljun eða skilaboð að handan?

Það hefur ýmislegt á daga mína drifið að undanförnu. Síðasta fimmtudag vaknaði ég fyrir allar aldir og settist upp í flugvél sem skutlaði mér í heimsókn til Lagarfljótsormsins og fjarskyldra ættingja hans. Mér var plantað í risastóra íbúð sem ég deildi með nokkrum dauðum flugum og Kára kuldabola. Eiginlega var ég þarna til að vinna en ég er svo heppin þessa dagana að vinnan mín felst í því að hitta ólíklegasta fólk og hlusta á alls konar sögur. Það kom mér á óvart hvað Egilsstaðabúar eru gjafmildir á tímann sinn, það er eins og hraðinn og stressið hafi orðið eftir á Reykjavíkurflugvelli. Um kvöldið fór ég á stefnumót með dularfullum dökkhærðum manni og kyssti hann djúpum kossi meðan snjóflygsurnar reyndu að hylja okkur fyrir forvitnum augum. Hvað skyldi eiginmaðurinn segja um það? Ég kvaddi huldumanninn minn og fór ein í stóru íbúðina þar sem ég eyddi nóttinni með kuldabola. Morguninn eftir var allur snjór horfinn og tvær hunangsflugur fluttar inn í eldhúsið. Vinnan heltók mig og það munaði minnstu að ég missti af flugvélinni sem flutti mig heimleiðis en þar sem ég stóð við færibandið á Reykjavíkurflugvelli og beið eftir töskunni minni, sá ég hraða og stess sem hvorutveggja var merkt mér en ég ákvað að taka það ekki með mér heim. Nú er bara að sjá hvort starfsfólki flugleiða liggi lífið á að skila þessu aftur til mín.

Aaaa! (sagt blíðlegri röddu eins og þegar hjalað er við reifabarn)

Sjáiði bara fallega nýja útlitið mitt! Lengi hefur mig dreymt um að eignast svona fallega síðu. Eina vandamálið er að ég er soddan auli að ég get ekki sett kommentakerfið og hlekkina mína inn aftur. Líklega tekur það mig nokkra daga að finna út úr þessu en ef einhver snillingur er þarna úti þá má hann gjarnan senda mér leiðbeiningar á arny@that.is.

Ég veit að ég lofaði einhvern tíma að blogga ekki meira um baðherbergið þannig að ég læt það vera. Hins vegar lofaði ég aldrei að blogga ekki um flísar, nú er nefnilega svo komið að okkur vantar flísar á ákveðið herbergi í íbúðinni. Vandamálið er að við hjónin eigum í mesta basli með að komast að samkomulagi um það hvað fari veggjunum vel, við erum búin að þvælast á milli verslana og skoða allt sem til er en niðurstaðan lætur eitthvað bíða eftir sér. Þjónustan í þessum verslunum er ákaflega misjöfn, í einni stóðum við og orguðum í þeirri von um að fá afgreiðslu en gáfumst upp eftir korter. Húsasmiðjan sýnir stundum sínar góðu hliðar eins og t.d. strákinn sem afgreiddi okkur í dag. Eina vandamálið var að okkur hjónunum er ekki viðbjargandi. Við erum svo ótrúlega ósammála að það þarf kraftaverk til þess að við getum klárað herbergið sem ég lofaði að blogga ekki um. Vonandi endar þetta ekki með því að við förum að innrétta hvort sitt herbergið sem ekki á að blogga um.

Sko! Ef þið hafið eitthvað vit í kollinum þá drífiði ykkur þangað og njótið þeirra fögru tóna sem nýjasta færslan býður upp á.

Það er ekki hægt að segja að ég hafi verið sérlega aktív í blogginu að undanförnu og mér dettur ekki í hug að fara að afsaka það, ég blogga bara þegar mér sýnist og hef eitthvað að segja.

Vá! Þetta hljómar eins og ég sé ógeðslega reið! Samt er ég ekkert reið, eiginlega bara frekar glöð. Ég var soltið reið um daginn en nú finnst mér flestir vera að verða skemmtilegri með hverjum deginum. Hvernig er hægt að finnast lífið leiðinlegt þegar næstum fimm ára strákur fræðir mann um risaeðlur, háhyrninga og kóngulær? Ég hlæ bara inni í mér af kæti.

Hæ, muniði eftir mér?

Ég vildi bara láta vita að ég er enn til þó ég hafi ekki nennt að skrifa neitt. Það hefur samt ýmislegt gerst, sumt gott og sumt vont en ég hef bara hreinlega ekki haft neina löngun til að blogga eða lesa blogg að ráði. Kannski bæti ég úr þessu á næstu dögum, kannski ekki.

Sé ykkur seinna (sungið eins og Skari skrípó/Tommi tómatur gerði forðum daga)!

Jæja! Þá er liðin helgi mikilla ævintýra og skemmtilegheita! Þetta byrjaði allt saman ósköp sakleysislega, sjónvarpsgláp á föstudagskveldi, ógurlega dæmigert alveg hreint. Betri helmingurinn ætlaði að sinna tveimur erlendum kollegum sínum á laugardeginum og ég sá fram á að sofa út og svo viðburðasnauðan dag í framhaldi af því. Ég var hins vegar rifin á lappir um tíu og hvött til að hristast með köllunum í jeppa ásamt bróður mínum og hans spúsu. Ferðinni var heitið upp á Langjökul og við rétt mörðum það upp fyrir jökulröndina. Hápunktur dagsins var þegar ég hékk aftan í Landróvernum á skíðaskónum mínum góðu. Nú veit ég hvernig það er að vera á sjóskíðum! Þrátt fyrir að færðin á jöklinum hafi ekki verið sérlega góð þá var þetta sérstök upplifun, það var allt hvítt í kringum okkur, bæði himinn og jörð og þess vegna vissi maður ekki hvað snéri upp og hvað niður. Eins var alveg ótrúlega kyrrt og hljótt, einu hljóðin komu frá okkur og farskjótum okkar.

Um kvöldið fórum við hjónin í matarboð og nutum þar dásamlegra kræsinga og skemmtilegs félagsskapar.

Í gærmorgun var ég aftur rifin fram úr rúminu og í þetta skiptið varð Snæfellsjökull fyrir valinu. Ferðafélagarnir voru þeir sömu og daginn áður að viðbættum þremur drengjum á leikskólaaldri. Veðrið var alveg dásamlegt, það hefði hreinlega ekki getað verið betra. Jepparnir nenntu ekki alla leið upp á topp en mannfólkið kláraði það á tveimur jafnfljótum. Þar snæddum við Júmbósamlokur og harðfisk (erlendingarnir eru brjálaðir í hann) og skoluðum niður með kókómjólk. Yndislegt alveg hreint og ekki spillti útsýnið fyrir, það lá við að hægt væri að sjá til Færeyja, við sáum að minnsta kosti til Ísafjarðar!
Eftir dágóða dvöl á toppnum skelltum við konurnar okkur í skíðin og renndum okkur niður að jeppunum. Karlmenn á öllum aldri máttu gjöra svo vel að ganga þann stutta spöl. Þeir settust svo inn í farkostina og óku niður jökulinn en við sem tilheyrum sterkara kyninu treystum á okkar eigin fætur og skíði. Við erum ókrýndar drottningar Snæfellsjökuls (en ég verð að játa að ég finn fyrir dáltið mörgum vöðvum í dag, ekki síst eftir dágóða byltu og snúið hné en hverjum er ekki sama). Það kom okkur reyndar á óvart hvað var erfitt að skíða þarna, snjórinn var þannig að hann tók af okkur öll völd og reyndi að senda lappirnar hvora í sína áttina. Þetta var samt ótrúlega gaman og ég hika ekki ef mér býðst annað svona tækifæri. Ótrúleg lífsreynsla í allri þessari náttúrufegurð. Jeppar og skíði námu staðar við rætur síðustu brekkunnar og þar fengu yngstu ferðafélagarnir sinn skammt af snjóþoturennslum. Þessi ferð var þannig eitthvað fyrir alla, erlendingarnir sögðust aldrei myndu gleyma þessum degi, ég efast líka um að við hin gerum það!

Mig langar ótrúlega til að Borgarholtsskóli vinni Gettu Betur.

Hæ, þetta er Ljúfa, hvernig hafiði það?

Ég hef það fínt!

Nei, það er svo sem ekkert sérstakt í fréttum, en hjá ykkur?

Ha, baðherbergið? Jú það er loksins eitthvað að gerast, kom pípari í dag og svona, lagði rör og svoleiðis.

Eiginmaðurinn? Hann kom frá Erlendis á sunnudaginn og við vorum ofsalega glöð að fá hann heim aftur, sonurinn sleppti ekki augunum af honum fyrstu tvo dagana og hann er enn að tala um hvað það sé gott að pabbi sé kominn.

Jú, það er gaman í vinnunni, fékk að skoða endurvinnslustöð fyrir málma um daginn, það var mjög skemmtilegt.

Nei, það gengur ekkert allt of vel með það.

Ókei, það var gaman að heyra í ykkur og takk sömuleiðis!

Bless.

Stundum finnst mér voða gott að búa á Íslandi, vitandi það að við erum nokkuð örugg fyrir skarkala heimsins og hinu illa sem er á ferli. Oftar er ég hins vegar óþyrmilega minnt á að illskan býr líka á Íslandi, eiginlega gerist þetta daglega. Það líður varla sá fréttatími sem ekki er minnst á barnaníðinga og fórnarlömb þeirra. Af hverju í andskotanum sleppa þessi helvíti alltaf svona vel? Í dag féll dómur yfir manni sem misnotaði stjúpdóttur sína í 12 ár. Hvaða refsingu fékk hann? Jú, skitin fimm og hálft ár og smánarlega lága sekt. Hann hélt barni í hryllilegum fangabúðum í tólf ár, ég get ekki ímyndað mér að fangelsi hérlendis séu jafn skelfileg og það sem stúlkan mátti þola. Það hefði að minnsta kosti átt að dæma manninn til jafnlangrar vistar og hann dæmdi varnarlaust stúlkubarn.