fyrir (rúmið er reyndar komið út á mitt gólf þarna) 

eftir 

fyrir 

eftir 

fyrir 

eftir 

smá auka 

meira auka 

"Felst lykillinn að lífshamingjunni í nettara nefi og bólgnari barmi?"

Svo virðist sem mig dreymi einstaklega mikið núna og það koma alltaf reykingar við sögu. Í fyrrinótt og nóttina þar áður reykti ég smá en í nótt var ég alltaf trufluð þegar ég var að fara að kveikja í. Í forföllum var ég beðin að taka að mér lítið hlutverk í stórum söngleik og átti að læra lagið og dansinn fimm mínútum áður en ég fór á svið. David Hasselhof bauð mér í afmælið sitt, hann hélt upp á það í Mosó að degi til, vildi nefnilega vera í Færeyjum um kvöldið. Ég keypti handa honum ódýrustu sængina og koddann í Rúmfatalagernum og pakkaði því inn í væmin rauð og hvít rúmföt. Utan um allt þetta fór fullt af rauðum umbúðapappír og enn meira af límbandi. Á sama tíma var mér boðið í afmæli til Nornarinnar og ég verð að segja að mér tókst betur upp með að velja gjöf handa henni, falleg uppstoppuð rolla og úr. Þessu var pakkað þannig böggullinn leit út fyrir að vera líkkista, silfursvartur glansandi pappír utan um og bleikar rósir ofan á, ótrúlega smart. Það tók heilmikinn tíma að finna þessar fínu gjafir en þegar það var loks afgreitt, settist ég niður með sígarettu til að ákveða í hverju ég ætti að vera. Þá var hringt úr leikhúsinu og mér tilkynnt að það væri beðið eftir mér, ég væri næst á sviðið. Ég ákvað að sleppa afmælinu hans Davids, klára mitt á sviðinu, tjútta svo með Norninni og kveikja seinna í sígarettunni. Ég veit ekki hvernig neitt af þessu fór þar sem ég vaknaði þegar hér var komið sögu. Helvítis raunveruleiki!

Af hverju eru eiginlega allir latir að blogga núna? Hafiði eitthvað betra að gera? Og hvað er með that.is liðið, eruði í felum letibloggarar? Held ég horfi bara á Spiderman 2 myndina sem Leibbalingurinn gaf pabba sínum í afmælisgjöf.

Afmælisbarn dagsins 

Elskulegi eiginmaður, til hamingju með daginn!!!

Ég var að reyna að birta mynd af honum en blogger og hello eru ekki alveg að tala saman núna, sjáum hvað setur seinna í dag.

Ég graðka í mig öllu sem að kjafti kemur, svo fremi sem það er ekki holt.

Súkkulaði - tjekk
orkusælgæti - tjekk
saltpillur - tjekk
ostapopp - tjekk
piparmolar - tjekk
magapína - tjekk

Annaðhvort byrja ég aftur að reykja eða drullast í ræktina á morgun, ætli það síðarnefnda verði ekki ofan á.

Missti mig aðeins í tilraunum með birtu og stillingar. Mér finnst að maðurinn minn ætti að gefa mér oftar blóm, þá þyrfti ég ekki að festa svona rækilega á filmu þegar það gerist.

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

Ég elska túlípana. 

Í nótt dreymdi mig sígarettur og bókasöfn. Í draumunum var ég að berjast við löngunina og þar kom að ég lét undan. Ekki í alvörunni samt. Þekkt andlit úr veitingahúsabransanum á Akureyri var búinn að láta byggja landsins flottasta bókasafn en vildi helst ekki lána neinar bækur út, þær voru meira svona til sýnis. Svo voru líka börnin hennar Berglindar að synda í öllum smápollum sem þau komust í tæri við. Sonur minn var með óspektir á Bókasafni Hafnarfjarðar. Af hverju dreymir mig svona oft bókasöfn?

Karlarnir mínir færðu mér vönd af eftirlætis blómunum mínum í dag 

Fór með eiginmanninum á veitingastað í gær í tilefni af afmælinu hans þann 22. Ákváðum að breyta aðeins til og borða í heimabænum og sjáum svo sem ekki eftir því. Þrátt fyrir óða axarmorðingja ákváðum að taka sénsinn og prófa matinn á A Hansen. Eiginmaðurinn fékk sér parmaskinku í forrétt og humar í aðalrétt, ég vildi heldur humarinn í forrétt og svo ægilega fínar lamba-, grísa- og nautalundir í aðalrétt. Forrétturinn minn var einstaklega vel úti látinn, raunar svo vel að ég hætti að borða hann þegar ég var orðin vel södd, ég gat svo rétt nartað í aðalréttinn, líklega hef ég borðað svona einn þriðja af honum. Forréttur eiginmansins var af nokkuð eðlilegri stærð en humarinn hans var ekki síður vel skammtaður. Þrátt fyrir þetta tókst spúsa mínum að klára matinn sinn og minn líka, eins fór hann létt með að hesthúsa ísinn sem húsið bauð honum upp á í tilefni afmælisins, duglegur strákur! Það er eiginlega nauðsynlegt að taka fram að ísinn var borinn fram á diski en ásamt honum voru þrír kyndlar á diskinum, á einum logaði appelsínugulur eldur, öðrum bleikur og grænblár á þeim þriðja, ótrúlega smart! Að máltíð lokinni ákváðum við að gera þetta bara svona keppnis og prófa að tjútta í Hafnarfirði og ég get sagt ykkur að það þarf ekki að vera slæmt, Café Aroma í Firði er t.d. þokkaleg búlla og eiginlega upplifðum við svona þorrablóts- eða sveitaballastemningu þar. Skemmtilegt kvöld og algjörlega laust við leigubíla.

Í dag hóf ég nýtt líf. Það er svo sem ekki erfitt þegar maður er hálf rykaður og gæti orðið stórmál þegar rykið fýkur burt. Ég geri mér engar grillur um það að þetta verði auðvelt, ég á eftir að vera eins og naut í flagi fyrstu vikuna en svo verður þetta smám saman auðveldara. Nú vona ég veitingahúsabannið nái fram að ganga svo að ég falli ekki í freistni þegar ég sest niður á einhverju kaffihúsinu.

síðasti naglinn. 

Nýja ANTM er loksins byrjuð. Í eldri þáttunum hefur dramað ágerst eftir því sem á líður en í þessum fyrsta þætti var allt útbíað í því, barslagur, tík, anorexía, blind gella og allt!!! Hvernig verður framhaldið eiginlega? Það er harðbannað að missa af þessum þáttum því þeir eru fullkomin snilld!!!

Ég er með strengi í dag (fæ aldrei harðsperrur). Lét loks verða af því í gær að vígja líkamsræktarkortið sem ég er búin að eiga í þrjár vikur en hef ekki getað notað sökum heilsuleysis. Ég tók ágætis þyngd í tækjum fyrir maga, rass og læri en þegar kom að efri hluta líkamans var ég algjör aumingi, enda finn ég bara til í bak-, axla-, handleggs- og brjóstvöðvum. Mér líður ótrúlega vel og maðurinn minn er farinn að spyrja hvenær ég fari að taka þátt í fitness. Það mun aldrei gerast.

Ég væri nú ekki almennilegur kvenmaður ef ég hefði ekki dálítið gaman af skóm. Vandamálið er bara að ég er með svona vandræðalappir sem þola ekki hvaða skæði sem er og þess vegna gerir tízkan mér oft erfitt fyrir, ekki það að ég þurfi að eiga skó eins og Svava í 17 heldur eru aðrir skór en þeir sem hún leggur blessun sína yfir, ófáanlegir (takið eftir að hér er Svava notuð sem samnefnari yfir allar tízkulöggurnar). Nú eru hins vegar ógurlega skemmtilegir tímar að því leyti að alls konar fótabúnaður er móðins og skyndilega fást alls staðar skór sem henta mínum aumu fótum og það besta er að þeir eru ekki allir eins. Í dag gerði ég mér ferð alla leið í Glæsibæ til þess að skanna skóútsölu ásamt tugum annarra skósjúkra kvenna og mér líður eins og ég hafi unnið í lottóinu, ég fann tvenn unaðsleg pör sem kostuðu slikk og sá fleiri sem ég gæti vel hugsað mér að eignast. Eins keypti ég íþróttaskó á Leibbalingin og var svo ótrúlega lánsöm að þeir eru of litlir, það þýðir að sjálfsögðu að ég verð að gera mér aðra ferð og hver veit hvað rekur á fjörur mína þá? Hér fyrir neðan má svo sjá myndir af dýrðinni.

sjúklega gott að ganga á þessum. 

Eru þeir ekki unaðslegir? 

Á þessum árstíma fæ ég alltaf á tilfinninguna að það sé óvenju mikið um dauðsföll og þetta árið er engin undantekning, ég held jafnvel að núna nálgist metár (ekki það að það sé eitthvað eftirsóknarvert). Hafiði tekið eftir því hversu margar dánarfregnir eru í blöðunum á degi hverjum? Ekki? Kíkiði þá í Fréttablaðið í dag. Flensan er getur verið ótrúlega hættuleg.

Fyrir sjö árum upp á dag, kvaddi amma mín elskuleg þennan heim. Hún var að mínu mati einn sá almesti snillingur sem uppi hefur verið, sjö barna móðir, verkakona, hannyrðakona, vinkona (bæði lítilmagnans og mín) og allt. Hún var líka stórreykingakona en náði þrátt fyrir það að verða 82 ára gömul. Einu sinni var fjölskylduboð hjá annarri dóttur hennar, sú gamla sat frammi í eldhúsi með sígarettuna í annarri og öskubakkann í hinni. Ég settist hjá henni og við tókum spjall eins og okkar var von og vísa. Þegar sígarettan var brunnin upp og kominn tími til að kveikja í þeirri næstu fékk siðprúði unglingurinn hún ég aðkenningu að taugaáfalli, kveikjarinn hennar skartaði mynd af alsnöktum karlmanni. Þegar ég hafði jafnað mig, áttaði ég mig á þvíð að þetta var ótrúlega smart og ákvað að ég skyldi verða eins þegar ég kæmist á áttræðisaldur. (Nú er ég reyndar búin að lofa að hætta að reykja þann 20. febrúar en það er enginn sem segir að ég geti ekki byrjað aftur í ellinni en það væri kannski skemmtilegra að vefja eina og eina jónu en að svæla hitt eitrið.)
Amma mín var mér ótrúlega góð og er eiginlega bara fyrirmynd mín í lífinu, vonandi kemst ég einhvern tíma með tærnar þar sem hún hafði hælana, meira bið ég ekki um.

Aldeilis búin að svíkja loforðið.
Sumarbústaðarferðin um síðustu helgi var eins og hún átti að vera fyrir utan smávægileg heilsufarsvandamál sem virðast hrjá lýðinn um þessar mundir. Þið hefðuð bara átt að smakka súkkulaðikökuna sem ég bakaði og ekki var nú rjóminn slæmur heldur, að ég tali nú ekki um folaldið sem ég steikti!
Borðaði hálfa bollu og sleppti saltkjötinu alveg enda er það alveg ljóst að ég þarf að endurskoða mataræðið ýtarlega ef ég ætla ekki að þorna alveg upp.
Ekkert nýtt að frétta af hugleiðingum um húsnæðiskaup.
Eiginmaðurinn búinn að vera í Danmörku síðan á þriðjudag, kemur heim á laugardag og eins gott að hann kaupi eitthvað fallegt handa spúsu sinni.
Ædolpartý og spaghettí fram undan og svo bara brjáluð vinna um helgina.
Nýtt viðmót á kommentakerfinu... miklu skemmtilegra en það gamla.
Var að rifja upp Hello og setti þess vegna inn mynd hér fyrir neðan, ætla að leyfa henni að vera enda börnin gullfalleg og hvers manns hugljúfi.
Ódáðaborg er frábær þáttur.
Furðuleg færsla en svona það sem mér liggur helst á hjarta.

Leibbalingurinn og kærastan 

Ég neyðist til að brjóta loforðið um blogg á dag því að ég er að fara í sumarbústað á morgun og þar er að sjálfsögðu engin nettenging. Fór í barnaafmæli í dag sem var svo framlengt í ædol partý svo að nú hef ég horft á heilan þátt, óruglaðan. Það er svo sem engin þörf á að halda áfram með þessa keppni því að þetta steinliggur hjá Hildi Völu, Heiða verður svo númer tvö ef allt er með felldu. Eða öfugt. Það þarf náttúrulega ekki að taka það fram að síðan ég kom heim er ég búin að stúdera keppendur og flutning þeirra fram til dagsins í dag og það eru allar líkur á að næstu föstudagskvöld bjóði ég sjálfri mér í heimsókn til einhverra sem tíma að borga stöð 2. Orð dagsins er Kárahnjúkastykki.

Ég lofaði víst bloggi á dag. Hef svosem ósköp lítið að segja en ég hafði rétt fyrir mér um íbúðina. Við hringdum bara í eigendurna og fengum að skoða, þetta er akkúrat íbúðin sem ég get hugsað mér að eyða ævinni í, nóg pláss fyrir börn, hund og flugvél, svalir til að drekka morgunkaffið og garður með geitungagildru. Nú er bara að sjá hvort við getum sett saman tilboð sem allir verða ánægðir með. Ég er flutt inn í huganum og hlakka svo til að velja mér borðstofuborð í nýju borðstofuna. Allir að krossleggja fingurna núna.

Ég held að íbúðin sem ég þrái sé á leiðinni á sölu og nú er ég með allar klær úti til að ná henni, verð að fá hana!

Það eru einhverjir ólátabelgir með skæting í kommentakerfinu mínu. Hlustiggjáedda. Ég er risin upp úr pestinni og nú er ég að bíða eftir að losna fullkomlega við fylgifiskana til þess að geta notað líkamsræktarkortið sem ég gaf eiginmanninum umboð til að fjárfesta í, fyrir mína hönd, á meðan óráðið réði yfir huga mínum . Finnst einhverjum þetta vera stolið? Samt allt satt (til hamingju með íbúðina þið þarna!)

Mér finnst gaman að ganga um bæinn og bjóða fólkinu í kringum mig góðan dag. Ég verð eitthvað svo glöð og full trausts á mannkyninu þegar ókunnug manneskja úti á götu kinkar kankvíslega til mín kolli. Íslendingar eru ekki sérlega duglegir við þetta og ég var það ekki heldur á mínum yngri árum, horfði stundum frekar niður eða út í loftið og flautaði ef ég mætti einhverjum. Eftir harðvítuga menntaskólagöngu flutti ég tímabundið til Austurríkis og ég gleymi því aldrei þegar ung kona mætti mér, bláókunnugri manneskju, og heilsaði svona líka vingjarnlega. Mér datt ekki annað í hug en að hún væri að taka feil en eftir nokkra daga var ég farin að heilsa öllum sem ég mætti, á sama hátt. Mér fannst synd að leggja þennan góða sið niður þegar ég kom heim og ákvað þess vegna að gera tilraun á Laugaveginum. Ég valdi fallegan rigningardag til verksins, leiddi reiðhjól við hlið mér þannig að fólk þyrfti kannski aðeins að hafa fyrir því að mæta mér, starði svo brosandi á alla sem ég mætti og hafði upp úr krafsinu tvær kveðjur, báðar af erlendum uppruna. Hvort segir þetta meira um mig eða Íslendinga almennt? Skora á ykkur að prófa þetta.

Ég ætla að fara að dæmi Huldu og þykjast ætla að blogga daglega í viku (hún stefnir reyndar á tvær færslur á dag en ég legg ekki í að lofa því.)

Þar sem ég ligg bara í eymd hef ég litla nennu til að gera annað en að lesa og glápa á imbann. Ríkissjónvarpið hefur oft mátt þola harða gagnrýni fyrir efnisval, stundum er ég sammála, stundum ekki. Ég held að ég hafi samt aldrei séð annað eins krapp og það sem yngri áhorfendum er boðið uppá rétt fyrir kvöldfréttir á föstudögum. Aumkunarverða, krúttlega löggan úr Beverly Hills cop myndunum leikur snargeðveikan fjölskylduföður sem gerir sitt besta til að koma í veg fyrir að fjölskyldan umgangist annað fólk. Börnin ganga ekki í skóla fyrr en þau eru komin á unglingsaldur, fram að því kennir pabbinn þeim heima. Þegar börnin koma loks út í lífið, eiga þau í mesta basli með að aðlagast og eignast vini, þannig væri það a.m.k. í raunveruleikanum en í þættinum dugar að þau bjóði v.i.p. liði skólans til fæðingarhátíðar fjölskyldunnar. Fæðingahátíðin er eitthvað sem fjölskyldan fagnar í stað afmælisdaga en ekki er venjan að bjóða neinum utanaðkomandi. Fjölskyldufaðirinn mölvar leirkrús með kylfu, allir borða vondan mat (sver það) og svo syngur pabbinn en mamman spilar undir á píanó. Þvínæst hlusta allir saman á upptökur af sársaukaópum og blótsyrðum móðurinnar við fæðingar barnanna þriggja, að lokum er venjan að dansa við tónlinst frá fyrri hluta síðustu aldar. Úbbs! Þetta svínvirkaði og nú eru unglingarnir ógislega vinsæl meðal flottasta liðsins í skólanum. Je ræt! Svo þoli ég ekki þegar leikarar sem eru á þrítugsaldri og líta út fyrir það, leika 15 ára krakka. Fyrir hvern eru svona þættir sýndir á Íslandi? Krakkar undir 10 ára aldri hafa ekki ýkja mikinn áhuga á textuðu barnaefni og krakkar yfir 10 ára eru orðin of klár fyrir svona lagað, samt held ég að verið sé að reyna að höfða til unglinga. Þetta minnti mig helst á unglingabækur Andréss Indriðasonar þar sem söguhetjan var algerlega heilög og eyddi miklu púðri í að snúa öðrum frá villu síns vegar. Hvers vegna er ekki hægt að sýna eitthvað sem minnir meira uppátæki Orms og Ranúrs? Íslenskir unglingar eru ekki fávitar en við komum þannig fram við þau með því að bjóða þeim upp á svona djöfulsins dellu.

Í dag fékk ég skemmtilegan tölvupóst þar sem viðkomandi minnti mig á að kjósa sig í kosningunni á rás 2 í dag. Fólk verður að bera sig eftir björginni, þetta er almennilegt!

Ég ligg í eymd og volæði og les Harry Potter and the Order of the Phoenix í hundraðasta skipti. Ég er búin með flestar bækurnar sem við fengum í jólagjöf. Kleifarvatn er eins og við var að búast, ljómandi góð. Erlendur verður sterkari fyrir hugskotsjónum mínum með hverri bókinni en spurning hvort hann er ekki farinn að líkjast kollega sínum honum Wallander þó nokkuð. Belladonnaskjalið er ágætis afþreying en ef einhvern langar að lesa verulega góða bók af þessu tagi þá mæli ég frekar með Dumasarfélaginu. Danteklúbburinn er svolítið erfið í fyrstu en þegar maður kemst í gang þá er hún þrælfín og spennandi.

Hátíðarhöldum í tilefni Bóndadags verður frestað á þessu heimili vegna hors og heilsuleysis en ég vil samt nota tækifærið og óska ykkur til hamingju með daginn strákar!

Ég bætti inn nokkrum nýjum tenglum í dag og hvet ykkur til að kíkja á hvað er á seyði hjá Parísardömunni, Reykjavíkurdramadrottningunni, Hemúlnum og Júlíu. Þau eru ansi sniðug.

Já, ég fór að sjá Edith Piaf. Í einu orði sagt þá var þetta Lífsreynsla. Fram að hléi barðist ég við tárin. Í hléinu hálfpartinn flúði ég konurnar góðu til að koma skikki á hugsanirnar. Ég hitti stúlku sem ég kannast við og gat eiginlega ekki talað við hana, ég var bara alveg í rusli. Þegar sýningin hófst aftur hvarf ég inn í annan heim og undir það síðasta var ég farin að hágráta og hreinlega barðist við ekkann. Að sýningu lokinni var allur maskarinn og horfinn úr andlitinu. Ég á ekki nógu sterk orð til að lýsa áhrifunum svo að ég er hætt að reyna það. Ég veit ekki hvers vegna ég brást svona við, sýningin er vissulega sorgleg en þetta var eitthvað svo ýkt. Ég hugsa að það sé ástæðulaust fyrir mig að fara í leikhús framar, það toppar þetta ekkert.

P.s. Þessi færsla var skrifuð nokkrum mínútum eftir þá síðustu, ég gleymdi bara að henda henni inn. Ég ýkti hana ekki nokkurn skapaðan hlut, ótrúlegt en satt.

Síðustu daga hef ég verið í óvæntu fríi og ég nenni engu. Það kemur sjálfri mér þess vegna ótrúlega á óvart að ég hafði mig upp úr sófanum í síðustu viku og fór í bíó. Ég fór fram á ystu nöf með Bridget og skemmti mér konunglega, þó að myndin sé allt öðruvísi en bókin (venjulega pirrar það mig ósegjanlega). Ég er búin að lesa Kleifarvatn, Belladonnaskjalið, Rauða úlfinn og Á villigötum. Ég er búin að sofa alltof mikið og borða allt of mikið og fara tvær ferðir á útsölur. Ég kom úr annarri ferðinni með þurrkara og hinni með fögur fyrirheit um að hefja líkamsrækt. Í gær fór ég með litla bróður á skíði í Skálafelli, eftir einn og hálfan tíma í röð, náðum við tveimur ferðum. Í gærkveldi fór ég ásamt góðum konum á Vegamót og gleymdi um stund fyrirheitunum um fegurra líkamsform, að máltíð lokinni fórum við í Leikhús og sáum Edith Piaf ( þarf eiginlega sér færslu til að lýsa því).

Ég sé að þó að ég nenni engu þá hef ég gert ansi mikið svona miðað við mig.

Síðan ég man eftir hefur Mogginn birt stjörnuspá á gamlársdag sem gildir fyrir nýja árið. Því miður geymdi ég ekki blaðið í fyrra svo að ég er ekki í aðstöðu til að kanna hversu nákvæm hún var. Nú ætla ég hins vegar að vera eilítið forsjálli og hreinlega birta ykkur stjörnuspána mína fyrir 2005.


Tvíburinn
21. maí – 20. júní

Árið 2005 mun opnast tvíburanum líkt og stórfengleg rauð rós í blóma, segja stjörnuspekingar, og bendir staða himintunglanna til þess að komandi ár verði bæði einstakt og eftirminnilegt. Samkvæmt því verður tvíburanum sífellt meira ágengt með hverjum mánuði og sett markmið og fjárhagslegur stöðugleiki virðast innan seilingar. Hermt er að komandi ár verði tímabil rómantíkurinnar í lífi tvíburans og verður engin hálfvelgja þar á ferðinni ef að líkum lætur. Þeir sem eiga maka nú þegar munu njóta samvista við hann enn meira en ella og uppskera vellíðan í tilfinningalífi í samræmi við það. Ekki er úr vegi að tala um nýtt upphaf og afturhvarf til ástarbrímans sem ríkti við fyrstu kynni. Júpíter, pláneta velgjörðanna er nú í vog og hefur áhrif á svið ástar og rómantíkur í sólarkorti tvíburans. Tvíburinn var undir hælnum á kennaranum mikla Satúrnusi frá árinu 2000 til 2003 og lærði að takast á við strembnari hliðar raunveruleikans með þyngri skyldur á herðum en oft áður. Með það í huga er líklegt að hann kunni vel að meta léttleika og afslöppun komandi árs, sem búast má við fyrir tilstilli Júpíters. Horfur á starfsvettvangi tvíburans eru líka góðar og sennilegt að hann taki að sér stórt verkefni á síðari hluta ársins, sem mun útheimta nákvæmni, einbeitingu og ótal vinnustundir þar til yfir lýkur snemma á þarnæsta ári. Hugsanlega er þar um að ræða skriftir af einhverju tagi. Búast má við breytingum á daglegu vinnuumhverfi í apríl og október og í einhverjum tilvikum má jafnvel gera ráð fyrir róttækum umskiptum eða nýju hlutverki á vinnumarkaði á árinu. Tvíburinn, sem að öllu jöfnu þrífst í fjölmennum félagsskap, verður óvenju hlédrægur síðari hluta næsta árs og áttar sig sennilega á því að hann kemur helmingi meiru til leiðar þegar hann er sparari á tíma sinn. Í stuttu máli sagt felur komandi ár í sér fimm stjörnu rómantík, ótrúlega afkastagetu, tækifæri til þess að finna sína réttu köllun í lífinu og breytingar til hins betra í fjármálum, fyrir þá sem fæddir eru í tvíburamerkinu.

Einhvern vegin finnst mér þetta eiga við um árið sem er að líða en nú er bara að bíða og sjá…

Enn einu sinni er kominn tími til að kveðja liðið ár. Í þetta skipti hefur árið verið býsna viðburðaríkt og hér eru mínir persónulegu hápunktar

Ný vinna
Hlaupabóla
Nýtt baðherbergi
Þunglyndi
ADSL
Sögulegar sættir
Jöklaferðir og skíðadrottningar
Nostalgíukast á Sigló
Landsbyggðarflakk
Soðinn kartöfluís
Ragnhildur
Húsafellsveikin
Gönguferðir
Dúkauppreisnin á Alþingi
Júbbíleum
Pokahlaup
Afmælisfögnuður í tjaldi
Helvítis blíðan
Fjölskylduútilega
Sína frænka
Ilmvatnslykt úr rassi
Vonbrigði á Argentínu
Vöðvabólga
Góð ráð
Nudd
Jólagjöf eiginmannsins
Hálfgert heilsuleysi sökum spennufalls

Það sem stendur þó helst upp úr er allt góða fólkið sem ég kynntist á flakkinu um landið og eins samskipti við fjölskyldu og vini. Öll bönd hafa verið treyst þótt áframhaldandi vinnu sé þörf. Það má segja að árið 2004 hafi verið ár vináttu og væntumþykju, ekki slæmt það!

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir að nenna að vera með mér hérna árið 2004.

Árný

Annars er frekar fáránlegt að æsa sig yfir smávægilegum hlutum eins og íþróttamanni ársins á Íslandi, miðað við þær hörmungar sem hafa gengið yfir mannkynið síðustu daga.

UUUUUUUUURRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!

Ég urra ef þeir sniðganga Kristínu Rós eina ferðina enn!

Búin að kaupa öndina og allt hitt, þá eru bara gólfin eftir. Ég á reyndar eftir að pakka inn gjöfum til tveggja mikilvægustu mannanna í lífi mínu en það er bara partur af köku. Ég er líka orðin mjög spennt að fá að opna jólapakkan sem sonur minn útbjó á leikskólanum. Ætli ég nenni nokkuð að blogga meira fyrr en í næstu viku svo að ég segi bara

Gleðileg jól kæru (les)endur.

Hæ þið!

Ég átti í ægilegri krísu í dag með jólagjöf handa eiginmanninum, krísan sú er nú úr sögunni því að ég á yndislega bræður. Nú er ég bara að sigla inn í jólaskapið enda er allt að verða tilbúið. Það eina sem á eftir að gera er að versla í matinn og fara yfir gólfin. Þetta verður vonandi búið fyrir miðjan dag á morgun og þá er sko hægt að slaka á og dunda sér við að henda upp jólaskrauti þar sem auðir blettir finnast.

Í gær notaði ég loks nuddtímann sem góðar gellur gáfu mér í afmælisgjöf og af þeim sökum er ég einstaklega afslöppuð og sæt fyrir þessi jól.

Við býttuðum á gamla sjónvarpinu og dvd spilara um daginn, Beetlejuice er fyrsta myndin sem ég keypti á svoleiðis formi og er hún nú í prufukeyrslu enda hefur eiginmaðurinn heittelskaði ekki séð hana fyrr.

Bless í bili.

Mér er hálf flökurt eftir að hafa hlustað á nýja útgáfu af Last Christmas á Bylgjunni.

Reyndar verður mér oft flökurt af því að hlusta á Bylgjuna.

Arnbjörg Sveinsdóttir, Árni Magnússon, Árni M. Mathiesen, Birgir Ármannsson, Birkir J. Jónsson, Bjarni Benediktsson, Björn Bjarnason, Dagný Jónsdóttir, Drífa Hjartardóttir, Einar K. Guðfinnsson, Guðjón Hjörleifsson, Guðlaugur Þór Þórðarson, Guðmundur Hallvarðsson, Guðni Ágústsson, Guðrún Inga Ingólfsdóttir, Gunnar Birgisson, Halldór Blöndal, Hjálmar Árnason, Jón Kristjánsson, Jónína Bjartmarz, Kjartan Ólafsson, Kristinn H. Gunnarsson, Lára Margrét Ragnarsdóttir, Magnús Stefánsson, Páll Magnússon, Pétur H. Blöndal, Sigríður A. Þórðardóttir, Sigurður Kári Kristjánsson, Sturla Böðvarsson, Valgerður Sverrisdóttir, Þorgerður K. Gunnarsdóttir.

Ætlið þið að kjósa þessa fasista aftur?

Í dag er merkisdagur í fjölskyldunni minni.

Fyrir 37 árum gengu foreldrar mínir í heilagt hjónaband og notuðu um leið tækifærið til að láta skíra stóra bróður.

Á tíu ára brúðkaupsafmælinu fæddist svo "litli" bróðir og mér reiknast til að hann sé þá 27 ára í dag.

Til hamingju með daginn, mér þykir óskaplega vænt um ykkur öll!

Hildigunnur er sigurvegari getraunarinnar. Það var Beth sem söng svo átakanlega til eiginmannsins Nataníels þegar hann var í þann mund að missa trúna á mannkynið. Beth dó þegar marsbúadrasl (þið megið gjarnan finna gott orð yfir cylinder sem inniheldur marsbúa og þeirra dót) lenti á húsinu sem þau höfðu leitað skjóls í.

Þetta er að sjálfsögðu úr tónverkinu sem byggt er á sögu H. G. Wells, The war of the worlds. Ég hef aldrei lesið sjálfa söguna en myndasöguna las ég oft á mínum yngri árum. Ég var fimmtán ára þegar ég uppgötvaði fyrir alvöru tónverkið þar sem Richard Burton, Julie Covington, David Essex og Phil Lynott fara meðal annarra á kostum. Frændi minn lánaði mér plötuna og ég spilaði hana nánast í gegn á gömlu Schneider fermingagræjunum. Átján ára fann ég geisladiskinn á markaði og að sjálfsögðu keypti ég þá, þrátt fyrir að ekki væri til geislaspilari í húsinu, ég mátti bíða eftir honum í tvö ár. Þetta var semsagt fyrsti geisladiskurinn sem ég eignaðist (nr. tvö var Le double vie de Veroniqe).

Beggi sannar það enn og aftur að hann er ágætlega gefinn þar sem hann einn virðist vita að Tom Cruise kemur nálægt endurgerð Steven Spielberg á kvikmyndinni. Lesiði ekki slúðurdálkana í dagblöðunum?

Þið hafið örugglega öll heyrt um uslann og ofsahræðsluna sem greip um sig á hrekkjavökunni 1938 þegar leikinni útgáfu Orson Welles var útvarpað í Bandaríkjunum, meira um það hér.
Ég fann söguna á netinu og hef hugsað mér að lesa hana um jólin. Hér er smá glaðningur handa ykkur.

Fjórða vísbending.

Þið eruð ekkert rosalega dugleg að giska svo að líklega er þetta of erfitt. Næsta vísbending er svona.

Minni á að ég spurði hver söng og hvernig endaði sú persóna ævina.

Þriðja vísbending
Það koma engir íkornar við sögu og persónan er uppdiktuð.

Er enginn að höndla getraunina mína eða eru bara allir hættir að lesa? Ég ætla samt að gefa ykkur aðra vísbendingu.

Kristján er alveg búinn að missa það. Skyldi tónleikahaldarinn ekki iðrast þess að hafa haft karllufsuna gjammandi við hliðina á sér í Kastljósi? Þvílkan ruddaskap hef ég ekki séð í sjónvarpi. Nýja stúlkan (sem ég man ekki hvað heitir) stóð sig prýðilega þrátt fyrir að durgurinn hefði reynt að draga brjóstin á henni inn í umræðuna. Ég kem ekki til með að kaupa diskinn. Djöfull var Sigmar samt vandræðalegur.

p.s. minni á getraunina.

Af hverju gerum við aldrei svona?

Getraun

Hver söng svo átakanlega til Nataníels og hvernig endaði hann/hún ævina?

Eins og sjá má þá setti ég myndaforritið upp aftur. OOHH ég er svo mikið tæknitröll en nóg um það. Til gamans setti ég inn myndir af aðventukrönsum og þið getið smellt á þær til að sjá stærri versjónir. Krans ársins er eingöngu gerður úr dóti sem var til á heimilinu og ætli ég sé ekki algjörlega búin að bæta fyrir undangengna bloggþurrð.

Framúrstefnustefnulegi aðventukransinn. Það þýðir ekkert að hneykslast á því að það er búið að kveikja á tveimur kertum, við notuðum þau í brúðkaupsveislunni okkar. 

Sá hefðbundni frá því í fyrra 

Það er víst býsna langt síðan síðast, óskaplega líður tíminn hratt, ég tók hreinlega ekki eftir þessu! Í millitíðinni hef ég haldið mínum daglega bloggrúnti og gert athugasemdir hér og þar eins og ég er vön. Síðasta föstudagskvöld hneykslaðist ég óskaplega yfir bloggara nokkrum sem hafði ekkert ritað þann daginn en er annars ákaflega duglegur. Hvað haldiði að hann hafi gert? Jú, mikið rétt, hann gaf mér einn á kjammann! (eða svona allt að því) Og auðvitað átti ég það skilið. Með tár í augum og grátstaf í kverkum biðst ég hér með afsökunar.

Mér finnst nóvember oft frekar erfiður mánuður, það er mánuðurinn sem ég get ekki lesið blöð, horft á sjónvarp eða hlustað á útvarp vegna endalauss jóla/kaupmanna áróðurs, ég tala nú ekki um að stíga fæti inn í verslunargötur eða þaðan af verra. Ég er svoleiðis að ég missi mig í jólaskapið um leið og síbyljan hefst en þá er það líka horfið tveimur vikum fyrir jól, af þeim sökum reyni ég að útiloka hana þar til ég er tilbúin. Mér finnst passlegt að byrja jólaundirbúning fyrsta sunnudag í aðventu, ég hef t.d. aldrei verið búin að búa til aðventukransinn fyrir þann dag, stundum hefur það jafnvel beðið til annars sunnudags aðventunnar. Rétt í þessu lagði ég lokahönd á krans þessa árs og ó boj ó boj! Ég er ekki enn búin að gera það upp við mig hvort mér þyki hann ótrúlega flottur eða viðbjóðslega hallærislegur en hann er í það minnsta alveg einstakur. Verst að ég var búin að taka út myndaforritið því það pirraði mig svo óskaplega. Jæja, kannski reyni ég að hrúga því upp aftur. Nú er a.m.k. svo komið að jólaskapið hefur mig í heljargreipum og ég hef ekki hugmynd um hvar þetta endar, laufabrauð og föndur um næstu helgi og ég veit ekki hvað og hvað. Vá hvað er hægt að þvaðra mikið um lítið!