"Felst lykillinn að lífshamingjunni í nettara nefi og bólgnari barmi?"

Svo virðist sem mig dreymi einstaklega mikið núna og það koma alltaf reykingar við sögu. Í fyrrinótt og nóttina þar áður reykti ég smá en í nótt var ég alltaf trufluð þegar ég var að fara að kveikja í. Í forföllum var ég beðin að taka að mér lítið hlutverk í stórum söngleik og átti að læra lagið og dansinn fimm mínútum áður en ég fór á svið. David Hasselhof bauð mér í afmælið sitt, hann hélt upp á það í Mosó að degi til, vildi nefnilega vera í Færeyjum um kvöldið. Ég keypti handa honum ódýrustu sængina og koddann í Rúmfatalagernum og pakkaði því inn í væmin rauð og hvít rúmföt. Utan um allt þetta fór fullt af rauðum umbúðapappír og enn meira af límbandi. Á sama tíma var mér boðið í afmæli til Nornarinnar og ég verð að segja að mér tókst betur upp með að velja gjöf handa henni, falleg uppstoppuð rolla og úr. Þessu var pakkað þannig böggullinn leit út fyrir að vera líkkista, silfursvartur glansandi pappír utan um og bleikar rósir ofan á, ótrúlega smart. Það tók heilmikinn tíma að finna þessar fínu gjafir en þegar það var loks afgreitt, settist ég niður með sígarettu til að ákveða í hverju ég ætti að vera. Þá var hringt úr leikhúsinu og mér tilkynnt að það væri beðið eftir mér, ég væri næst á sviðið. Ég ákvað að sleppa afmælinu hans Davids, klára mitt á sviðinu, tjútta svo með Norninni og kveikja seinna í sígarettunni. Ég veit ekki hvernig neitt af þessu fór þar sem ég vaknaði þegar hér var komið sögu. Helvítis raunveruleiki!

Af hverju eru eiginlega allir latir að blogga núna? Hafiði eitthvað betra að gera? Og hvað er með that.is liðið, eruði í felum letibloggarar? Held ég horfi bara á Spiderman 2 myndina sem Leibbalingurinn gaf pabba sínum í afmælisgjöf.

Afmælisbarn dagsins 

Elskulegi eiginmaður, til hamingju með daginn!!!

Ég var að reyna að birta mynd af honum en blogger og hello eru ekki alveg að tala saman núna, sjáum hvað setur seinna í dag.

Ég graðka í mig öllu sem að kjafti kemur, svo fremi sem það er ekki holt.

Súkkulaði - tjekk
orkusælgæti - tjekk
saltpillur - tjekk
ostapopp - tjekk
piparmolar - tjekk
magapína - tjekk

Annaðhvort byrja ég aftur að reykja eða drullast í ræktina á morgun, ætli það síðarnefnda verði ekki ofan á.

Missti mig aðeins í tilraunum með birtu og stillingar. Mér finnst að maðurinn minn ætti að gefa mér oftar blóm, þá þyrfti ég ekki að festa svona rækilega á filmu þegar það gerist.

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

Ég elska túlípana. 

Í nótt dreymdi mig sígarettur og bókasöfn. Í draumunum var ég að berjast við löngunina og þar kom að ég lét undan. Ekki í alvörunni samt. Þekkt andlit úr veitingahúsabransanum á Akureyri var búinn að láta byggja landsins flottasta bókasafn en vildi helst ekki lána neinar bækur út, þær voru meira svona til sýnis. Svo voru líka börnin hennar Berglindar að synda í öllum smápollum sem þau komust í tæri við. Sonur minn var með óspektir á Bókasafni Hafnarfjarðar. Af hverju dreymir mig svona oft bókasöfn?

Karlarnir mínir færðu mér vönd af eftirlætis blómunum mínum í dag 

Fór með eiginmanninum á veitingastað í gær í tilefni af afmælinu hans þann 22. Ákváðum að breyta aðeins til og borða í heimabænum og sjáum svo sem ekki eftir því. Þrátt fyrir óða axarmorðingja ákváðum að taka sénsinn og prófa matinn á A Hansen. Eiginmaðurinn fékk sér parmaskinku í forrétt og humar í aðalrétt, ég vildi heldur humarinn í forrétt og svo ægilega fínar lamba-, grísa- og nautalundir í aðalrétt. Forrétturinn minn var einstaklega vel úti látinn, raunar svo vel að ég hætti að borða hann þegar ég var orðin vel södd, ég gat svo rétt nartað í aðalréttinn, líklega hef ég borðað svona einn þriðja af honum. Forréttur eiginmansins var af nokkuð eðlilegri stærð en humarinn hans var ekki síður vel skammtaður. Þrátt fyrir þetta tókst spúsa mínum að klára matinn sinn og minn líka, eins fór hann létt með að hesthúsa ísinn sem húsið bauð honum upp á í tilefni afmælisins, duglegur strákur! Það er eiginlega nauðsynlegt að taka fram að ísinn var borinn fram á diski en ásamt honum voru þrír kyndlar á diskinum, á einum logaði appelsínugulur eldur, öðrum bleikur og grænblár á þeim þriðja, ótrúlega smart! Að máltíð lokinni ákváðum við að gera þetta bara svona keppnis og prófa að tjútta í Hafnarfirði og ég get sagt ykkur að það þarf ekki að vera slæmt, Café Aroma í Firði er t.d. þokkaleg búlla og eiginlega upplifðum við svona þorrablóts- eða sveitaballastemningu þar. Skemmtilegt kvöld og algjörlega laust við leigubíla.

Í dag hóf ég nýtt líf. Það er svo sem ekki erfitt þegar maður er hálf rykaður og gæti orðið stórmál þegar rykið fýkur burt. Ég geri mér engar grillur um það að þetta verði auðvelt, ég á eftir að vera eins og naut í flagi fyrstu vikuna en svo verður þetta smám saman auðveldara. Nú vona ég veitingahúsabannið nái fram að ganga svo að ég falli ekki í freistni þegar ég sest niður á einhverju kaffihúsinu.

síðasti naglinn. 

Nýja ANTM er loksins byrjuð. Í eldri þáttunum hefur dramað ágerst eftir því sem á líður en í þessum fyrsta þætti var allt útbíað í því, barslagur, tík, anorexía, blind gella og allt!!! Hvernig verður framhaldið eiginlega? Það er harðbannað að missa af þessum þáttum því þeir eru fullkomin snilld!!!

Ég er með strengi í dag (fæ aldrei harðsperrur). Lét loks verða af því í gær að vígja líkamsræktarkortið sem ég er búin að eiga í þrjár vikur en hef ekki getað notað sökum heilsuleysis. Ég tók ágætis þyngd í tækjum fyrir maga, rass og læri en þegar kom að efri hluta líkamans var ég algjör aumingi, enda finn ég bara til í bak-, axla-, handleggs- og brjóstvöðvum. Mér líður ótrúlega vel og maðurinn minn er farinn að spyrja hvenær ég fari að taka þátt í fitness. Það mun aldrei gerast.

Ég væri nú ekki almennilegur kvenmaður ef ég hefði ekki dálítið gaman af skóm. Vandamálið er bara að ég er með svona vandræðalappir sem þola ekki hvaða skæði sem er og þess vegna gerir tízkan mér oft erfitt fyrir, ekki það að ég þurfi að eiga skó eins og Svava í 17 heldur eru aðrir skór en þeir sem hún leggur blessun sína yfir, ófáanlegir (takið eftir að hér er Svava notuð sem samnefnari yfir allar tízkulöggurnar). Nú eru hins vegar ógurlega skemmtilegir tímar að því leyti að alls konar fótabúnaður er móðins og skyndilega fást alls staðar skór sem henta mínum aumu fótum og það besta er að þeir eru ekki allir eins. Í dag gerði ég mér ferð alla leið í Glæsibæ til þess að skanna skóútsölu ásamt tugum annarra skósjúkra kvenna og mér líður eins og ég hafi unnið í lottóinu, ég fann tvenn unaðsleg pör sem kostuðu slikk og sá fleiri sem ég gæti vel hugsað mér að eignast. Eins keypti ég íþróttaskó á Leibbalingin og var svo ótrúlega lánsöm að þeir eru of litlir, það þýðir að sjálfsögðu að ég verð að gera mér aðra ferð og hver veit hvað rekur á fjörur mína þá? Hér fyrir neðan má svo sjá myndir af dýrðinni.

sjúklega gott að ganga á þessum. 

Eru þeir ekki unaðslegir? 

Á þessum árstíma fæ ég alltaf á tilfinninguna að það sé óvenju mikið um dauðsföll og þetta árið er engin undantekning, ég held jafnvel að núna nálgist metár (ekki það að það sé eitthvað eftirsóknarvert). Hafiði tekið eftir því hversu margar dánarfregnir eru í blöðunum á degi hverjum? Ekki? Kíkiði þá í Fréttablaðið í dag. Flensan er getur verið ótrúlega hættuleg.

Fyrir sjö árum upp á dag, kvaddi amma mín elskuleg þennan heim. Hún var að mínu mati einn sá almesti snillingur sem uppi hefur verið, sjö barna móðir, verkakona, hannyrðakona, vinkona (bæði lítilmagnans og mín) og allt. Hún var líka stórreykingakona en náði þrátt fyrir það að verða 82 ára gömul. Einu sinni var fjölskylduboð hjá annarri dóttur hennar, sú gamla sat frammi í eldhúsi með sígarettuna í annarri og öskubakkann í hinni. Ég settist hjá henni og við tókum spjall eins og okkar var von og vísa. Þegar sígarettan var brunnin upp og kominn tími til að kveikja í þeirri næstu fékk siðprúði unglingurinn hún ég aðkenningu að taugaáfalli, kveikjarinn hennar skartaði mynd af alsnöktum karlmanni. Þegar ég hafði jafnað mig, áttaði ég mig á þvíð að þetta var ótrúlega smart og ákvað að ég skyldi verða eins þegar ég kæmist á áttræðisaldur. (Nú er ég reyndar búin að lofa að hætta að reykja þann 20. febrúar en það er enginn sem segir að ég geti ekki byrjað aftur í ellinni en það væri kannski skemmtilegra að vefja eina og eina jónu en að svæla hitt eitrið.)
Amma mín var mér ótrúlega góð og er eiginlega bara fyrirmynd mín í lífinu, vonandi kemst ég einhvern tíma með tærnar þar sem hún hafði hælana, meira bið ég ekki um.

Aldeilis búin að svíkja loforðið.
Sumarbústaðarferðin um síðustu helgi var eins og hún átti að vera fyrir utan smávægileg heilsufarsvandamál sem virðast hrjá lýðinn um þessar mundir. Þið hefðuð bara átt að smakka súkkulaðikökuna sem ég bakaði og ekki var nú rjóminn slæmur heldur, að ég tali nú ekki um folaldið sem ég steikti!
Borðaði hálfa bollu og sleppti saltkjötinu alveg enda er það alveg ljóst að ég þarf að endurskoða mataræðið ýtarlega ef ég ætla ekki að þorna alveg upp.
Ekkert nýtt að frétta af hugleiðingum um húsnæðiskaup.
Eiginmaðurinn búinn að vera í Danmörku síðan á þriðjudag, kemur heim á laugardag og eins gott að hann kaupi eitthvað fallegt handa spúsu sinni.
Ædolpartý og spaghettí fram undan og svo bara brjáluð vinna um helgina.
Nýtt viðmót á kommentakerfinu... miklu skemmtilegra en það gamla.
Var að rifja upp Hello og setti þess vegna inn mynd hér fyrir neðan, ætla að leyfa henni að vera enda börnin gullfalleg og hvers manns hugljúfi.
Ódáðaborg er frábær þáttur.
Furðuleg færsla en svona það sem mér liggur helst á hjarta.

Leibbalingurinn og kærastan 

Ég neyðist til að brjóta loforðið um blogg á dag því að ég er að fara í sumarbústað á morgun og þar er að sjálfsögðu engin nettenging. Fór í barnaafmæli í dag sem var svo framlengt í ædol partý svo að nú hef ég horft á heilan þátt, óruglaðan. Það er svo sem engin þörf á að halda áfram með þessa keppni því að þetta steinliggur hjá Hildi Völu, Heiða verður svo númer tvö ef allt er með felldu. Eða öfugt. Það þarf náttúrulega ekki að taka það fram að síðan ég kom heim er ég búin að stúdera keppendur og flutning þeirra fram til dagsins í dag og það eru allar líkur á að næstu föstudagskvöld bjóði ég sjálfri mér í heimsókn til einhverra sem tíma að borga stöð 2. Orð dagsins er Kárahnjúkastykki.

Ég lofaði víst bloggi á dag. Hef svosem ósköp lítið að segja en ég hafði rétt fyrir mér um íbúðina. Við hringdum bara í eigendurna og fengum að skoða, þetta er akkúrat íbúðin sem ég get hugsað mér að eyða ævinni í, nóg pláss fyrir börn, hund og flugvél, svalir til að drekka morgunkaffið og garður með geitungagildru. Nú er bara að sjá hvort við getum sett saman tilboð sem allir verða ánægðir með. Ég er flutt inn í huganum og hlakka svo til að velja mér borðstofuborð í nýju borðstofuna. Allir að krossleggja fingurna núna.

Ég held að íbúðin sem ég þrái sé á leiðinni á sölu og nú er ég með allar klær úti til að ná henni, verð að fá hana!

Það eru einhverjir ólátabelgir með skæting í kommentakerfinu mínu. Hlustiggjáedda. Ég er risin upp úr pestinni og nú er ég að bíða eftir að losna fullkomlega við fylgifiskana til þess að geta notað líkamsræktarkortið sem ég gaf eiginmanninum umboð til að fjárfesta í, fyrir mína hönd, á meðan óráðið réði yfir huga mínum . Finnst einhverjum þetta vera stolið? Samt allt satt (til hamingju með íbúðina þið þarna!)

Mér finnst gaman að ganga um bæinn og bjóða fólkinu í kringum mig góðan dag. Ég verð eitthvað svo glöð og full trausts á mannkyninu þegar ókunnug manneskja úti á götu kinkar kankvíslega til mín kolli. Íslendingar eru ekki sérlega duglegir við þetta og ég var það ekki heldur á mínum yngri árum, horfði stundum frekar niður eða út í loftið og flautaði ef ég mætti einhverjum. Eftir harðvítuga menntaskólagöngu flutti ég tímabundið til Austurríkis og ég gleymi því aldrei þegar ung kona mætti mér, bláókunnugri manneskju, og heilsaði svona líka vingjarnlega. Mér datt ekki annað í hug en að hún væri að taka feil en eftir nokkra daga var ég farin að heilsa öllum sem ég mætti, á sama hátt. Mér fannst synd að leggja þennan góða sið niður þegar ég kom heim og ákvað þess vegna að gera tilraun á Laugaveginum. Ég valdi fallegan rigningardag til verksins, leiddi reiðhjól við hlið mér þannig að fólk þyrfti kannski aðeins að hafa fyrir því að mæta mér, starði svo brosandi á alla sem ég mætti og hafði upp úr krafsinu tvær kveðjur, báðar af erlendum uppruna. Hvort segir þetta meira um mig eða Íslendinga almennt? Skora á ykkur að prófa þetta.

Ég ætla að fara að dæmi Huldu og þykjast ætla að blogga daglega í viku (hún stefnir reyndar á tvær færslur á dag en ég legg ekki í að lofa því.)

Þar sem ég ligg bara í eymd hef ég litla nennu til að gera annað en að lesa og glápa á imbann. Ríkissjónvarpið hefur oft mátt þola harða gagnrýni fyrir efnisval, stundum er ég sammála, stundum ekki. Ég held að ég hafi samt aldrei séð annað eins krapp og það sem yngri áhorfendum er boðið uppá rétt fyrir kvöldfréttir á föstudögum. Aumkunarverða, krúttlega löggan úr Beverly Hills cop myndunum leikur snargeðveikan fjölskylduföður sem gerir sitt besta til að koma í veg fyrir að fjölskyldan umgangist annað fólk. Börnin ganga ekki í skóla fyrr en þau eru komin á unglingsaldur, fram að því kennir pabbinn þeim heima. Þegar börnin koma loks út í lífið, eiga þau í mesta basli með að aðlagast og eignast vini, þannig væri það a.m.k. í raunveruleikanum en í þættinum dugar að þau bjóði v.i.p. liði skólans til fæðingarhátíðar fjölskyldunnar. Fæðingahátíðin er eitthvað sem fjölskyldan fagnar í stað afmælisdaga en ekki er venjan að bjóða neinum utanaðkomandi. Fjölskyldufaðirinn mölvar leirkrús með kylfu, allir borða vondan mat (sver það) og svo syngur pabbinn en mamman spilar undir á píanó. Þvínæst hlusta allir saman á upptökur af sársaukaópum og blótsyrðum móðurinnar við fæðingar barnanna þriggja, að lokum er venjan að dansa við tónlinst frá fyrri hluta síðustu aldar. Úbbs! Þetta svínvirkaði og nú eru unglingarnir ógislega vinsæl meðal flottasta liðsins í skólanum. Je ræt! Svo þoli ég ekki þegar leikarar sem eru á þrítugsaldri og líta út fyrir það, leika 15 ára krakka. Fyrir hvern eru svona þættir sýndir á Íslandi? Krakkar undir 10 ára aldri hafa ekki ýkja mikinn áhuga á textuðu barnaefni og krakkar yfir 10 ára eru orðin of klár fyrir svona lagað, samt held ég að verið sé að reyna að höfða til unglinga. Þetta minnti mig helst á unglingabækur Andréss Indriðasonar þar sem söguhetjan var algerlega heilög og eyddi miklu púðri í að snúa öðrum frá villu síns vegar. Hvers vegna er ekki hægt að sýna eitthvað sem minnir meira uppátæki Orms og Ranúrs? Íslenskir unglingar eru ekki fávitar en við komum þannig fram við þau með því að bjóða þeim upp á svona djöfulsins dellu.

Í dag fékk ég skemmtilegan tölvupóst þar sem viðkomandi minnti mig á að kjósa sig í kosningunni á rás 2 í dag. Fólk verður að bera sig eftir björginni, þetta er almennilegt!

Ég ligg í eymd og volæði og les Harry Potter and the Order of the Phoenix í hundraðasta skipti. Ég er búin með flestar bækurnar sem við fengum í jólagjöf. Kleifarvatn er eins og við var að búast, ljómandi góð. Erlendur verður sterkari fyrir hugskotsjónum mínum með hverri bókinni en spurning hvort hann er ekki farinn að líkjast kollega sínum honum Wallander þó nokkuð. Belladonnaskjalið er ágætis afþreying en ef einhvern langar að lesa verulega góða bók af þessu tagi þá mæli ég frekar með Dumasarfélaginu. Danteklúbburinn er svolítið erfið í fyrstu en þegar maður kemst í gang þá er hún þrælfín og spennandi.

Hátíðarhöldum í tilefni Bóndadags verður frestað á þessu heimili vegna hors og heilsuleysis en ég vil samt nota tækifærið og óska ykkur til hamingju með daginn strákar!

Ég bætti inn nokkrum nýjum tenglum í dag og hvet ykkur til að kíkja á hvað er á seyði hjá Parísardömunni, Reykjavíkurdramadrottningunni, Hemúlnum og Júlíu. Þau eru ansi sniðug.

Já, ég fór að sjá Edith Piaf. Í einu orði sagt þá var þetta Lífsreynsla. Fram að hléi barðist ég við tárin. Í hléinu hálfpartinn flúði ég konurnar góðu til að koma skikki á hugsanirnar. Ég hitti stúlku sem ég kannast við og gat eiginlega ekki talað við hana, ég var bara alveg í rusli. Þegar sýningin hófst aftur hvarf ég inn í annan heim og undir það síðasta var ég farin að hágráta og hreinlega barðist við ekkann. Að sýningu lokinni var allur maskarinn og horfinn úr andlitinu. Ég á ekki nógu sterk orð til að lýsa áhrifunum svo að ég er hætt að reyna það. Ég veit ekki hvers vegna ég brást svona við, sýningin er vissulega sorgleg en þetta var eitthvað svo ýkt. Ég hugsa að það sé ástæðulaust fyrir mig að fara í leikhús framar, það toppar þetta ekkert.

P.s. Þessi færsla var skrifuð nokkrum mínútum eftir þá síðustu, ég gleymdi bara að henda henni inn. Ég ýkti hana ekki nokkurn skapaðan hlut, ótrúlegt en satt.

Síðustu daga hef ég verið í óvæntu fríi og ég nenni engu. Það kemur sjálfri mér þess vegna ótrúlega á óvart að ég hafði mig upp úr sófanum í síðustu viku og fór í bíó. Ég fór fram á ystu nöf með Bridget og skemmti mér konunglega, þó að myndin sé allt öðruvísi en bókin (venjulega pirrar það mig ósegjanlega). Ég er búin að lesa Kleifarvatn, Belladonnaskjalið, Rauða úlfinn og Á villigötum. Ég er búin að sofa alltof mikið og borða allt of mikið og fara tvær ferðir á útsölur. Ég kom úr annarri ferðinni með þurrkara og hinni með fögur fyrirheit um að hefja líkamsrækt. Í gær fór ég með litla bróður á skíði í Skálafelli, eftir einn og hálfan tíma í röð, náðum við tveimur ferðum. Í gærkveldi fór ég ásamt góðum konum á Vegamót og gleymdi um stund fyrirheitunum um fegurra líkamsform, að máltíð lokinni fórum við í Leikhús og sáum Edith Piaf ( þarf eiginlega sér færslu til að lýsa því).

Ég sé að þó að ég nenni engu þá hef ég gert ansi mikið svona miðað við mig.

Síðan ég man eftir hefur Mogginn birt stjörnuspá á gamlársdag sem gildir fyrir nýja árið. Því miður geymdi ég ekki blaðið í fyrra svo að ég er ekki í aðstöðu til að kanna hversu nákvæm hún var. Nú ætla ég hins vegar að vera eilítið forsjálli og hreinlega birta ykkur stjörnuspána mína fyrir 2005.


Tvíburinn
21. maí – 20. júní

Árið 2005 mun opnast tvíburanum líkt og stórfengleg rauð rós í blóma, segja stjörnuspekingar, og bendir staða himintunglanna til þess að komandi ár verði bæði einstakt og eftirminnilegt. Samkvæmt því verður tvíburanum sífellt meira ágengt með hverjum mánuði og sett markmið og fjárhagslegur stöðugleiki virðast innan seilingar. Hermt er að komandi ár verði tímabil rómantíkurinnar í lífi tvíburans og verður engin hálfvelgja þar á ferðinni ef að líkum lætur. Þeir sem eiga maka nú þegar munu njóta samvista við hann enn meira en ella og uppskera vellíðan í tilfinningalífi í samræmi við það. Ekki er úr vegi að tala um nýtt upphaf og afturhvarf til ástarbrímans sem ríkti við fyrstu kynni. Júpíter, pláneta velgjörðanna er nú í vog og hefur áhrif á svið ástar og rómantíkur í sólarkorti tvíburans. Tvíburinn var undir hælnum á kennaranum mikla Satúrnusi frá árinu 2000 til 2003 og lærði að takast á við strembnari hliðar raunveruleikans með þyngri skyldur á herðum en oft áður. Með það í huga er líklegt að hann kunni vel að meta léttleika og afslöppun komandi árs, sem búast má við fyrir tilstilli Júpíters. Horfur á starfsvettvangi tvíburans eru líka góðar og sennilegt að hann taki að sér stórt verkefni á síðari hluta ársins, sem mun útheimta nákvæmni, einbeitingu og ótal vinnustundir þar til yfir lýkur snemma á þarnæsta ári. Hugsanlega er þar um að ræða skriftir af einhverju tagi. Búast má við breytingum á daglegu vinnuumhverfi í apríl og október og í einhverjum tilvikum má jafnvel gera ráð fyrir róttækum umskiptum eða nýju hlutverki á vinnumarkaði á árinu. Tvíburinn, sem að öllu jöfnu þrífst í fjölmennum félagsskap, verður óvenju hlédrægur síðari hluta næsta árs og áttar sig sennilega á því að hann kemur helmingi meiru til leiðar þegar hann er sparari á tíma sinn. Í stuttu máli sagt felur komandi ár í sér fimm stjörnu rómantík, ótrúlega afkastagetu, tækifæri til þess að finna sína réttu köllun í lífinu og breytingar til hins betra í fjármálum, fyrir þá sem fæddir eru í tvíburamerkinu.

Einhvern vegin finnst mér þetta eiga við um árið sem er að líða en nú er bara að bíða og sjá…

Enn einu sinni er kominn tími til að kveðja liðið ár. Í þetta skipti hefur árið verið býsna viðburðaríkt og hér eru mínir persónulegu hápunktar

Ný vinna
Hlaupabóla
Nýtt baðherbergi
Þunglyndi
ADSL
Sögulegar sættir
Jöklaferðir og skíðadrottningar
Nostalgíukast á Sigló
Landsbyggðarflakk
Soðinn kartöfluís
Ragnhildur
Húsafellsveikin
Gönguferðir
Dúkauppreisnin á Alþingi
Júbbíleum
Pokahlaup
Afmælisfögnuður í tjaldi
Helvítis blíðan
Fjölskylduútilega
Sína frænka
Ilmvatnslykt úr rassi
Vonbrigði á Argentínu
Vöðvabólga
Góð ráð
Nudd
Jólagjöf eiginmannsins
Hálfgert heilsuleysi sökum spennufalls

Það sem stendur þó helst upp úr er allt góða fólkið sem ég kynntist á flakkinu um landið og eins samskipti við fjölskyldu og vini. Öll bönd hafa verið treyst þótt áframhaldandi vinnu sé þörf. Það má segja að árið 2004 hafi verið ár vináttu og væntumþykju, ekki slæmt það!

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir að nenna að vera með mér hérna árið 2004.

Árný

Annars er frekar fáránlegt að æsa sig yfir smávægilegum hlutum eins og íþróttamanni ársins á Íslandi, miðað við þær hörmungar sem hafa gengið yfir mannkynið síðustu daga.

UUUUUUUUURRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!!!

Ég urra ef þeir sniðganga Kristínu Rós eina ferðina enn!

Búin að kaupa öndina og allt hitt, þá eru bara gólfin eftir. Ég á reyndar eftir að pakka inn gjöfum til tveggja mikilvægustu mannanna í lífi mínu en það er bara partur af köku. Ég er líka orðin mjög spennt að fá að opna jólapakkan sem sonur minn útbjó á leikskólanum. Ætli ég nenni nokkuð að blogga meira fyrr en í næstu viku svo að ég segi bara

Gleðileg jól kæru (les)endur.

Hæ þið!

Ég átti í ægilegri krísu í dag með jólagjöf handa eiginmanninum, krísan sú er nú úr sögunni því að ég á yndislega bræður. Nú er ég bara að sigla inn í jólaskapið enda er allt að verða tilbúið. Það eina sem á eftir að gera er að versla í matinn og fara yfir gólfin. Þetta verður vonandi búið fyrir miðjan dag á morgun og þá er sko hægt að slaka á og dunda sér við að henda upp jólaskrauti þar sem auðir blettir finnast.

Í gær notaði ég loks nuddtímann sem góðar gellur gáfu mér í afmælisgjöf og af þeim sökum er ég einstaklega afslöppuð og sæt fyrir þessi jól.

Við býttuðum á gamla sjónvarpinu og dvd spilara um daginn, Beetlejuice er fyrsta myndin sem ég keypti á svoleiðis formi og er hún nú í prufukeyrslu enda hefur eiginmaðurinn heittelskaði ekki séð hana fyrr.

Bless í bili.

Mér er hálf flökurt eftir að hafa hlustað á nýja útgáfu af Last Christmas á Bylgjunni.

Reyndar verður mér oft flökurt af því að hlusta á Bylgjuna.

Arnbjörg Sveinsdóttir, Árni Magnússon, Árni M. Mathiesen, Birgir Ármannsson, Birkir J. Jónsson, Bjarni Benediktsson, Björn Bjarnason, Dagný Jónsdóttir, Drífa Hjartardóttir, Einar K. Guðfinnsson, Guðjón Hjörleifsson, Guðlaugur Þór Þórðarson, Guðmundur Hallvarðsson, Guðni Ágústsson, Guðrún Inga Ingólfsdóttir, Gunnar Birgisson, Halldór Blöndal, Hjálmar Árnason, Jón Kristjánsson, Jónína Bjartmarz, Kjartan Ólafsson, Kristinn H. Gunnarsson, Lára Margrét Ragnarsdóttir, Magnús Stefánsson, Páll Magnússon, Pétur H. Blöndal, Sigríður A. Þórðardóttir, Sigurður Kári Kristjánsson, Sturla Böðvarsson, Valgerður Sverrisdóttir, Þorgerður K. Gunnarsdóttir.

Ætlið þið að kjósa þessa fasista aftur?

Í dag er merkisdagur í fjölskyldunni minni.

Fyrir 37 árum gengu foreldrar mínir í heilagt hjónaband og notuðu um leið tækifærið til að láta skíra stóra bróður.

Á tíu ára brúðkaupsafmælinu fæddist svo "litli" bróðir og mér reiknast til að hann sé þá 27 ára í dag.

Til hamingju með daginn, mér þykir óskaplega vænt um ykkur öll!

Hildigunnur er sigurvegari getraunarinnar. Það var Beth sem söng svo átakanlega til eiginmannsins Nataníels þegar hann var í þann mund að missa trúna á mannkynið. Beth dó þegar marsbúadrasl (þið megið gjarnan finna gott orð yfir cylinder sem inniheldur marsbúa og þeirra dót) lenti á húsinu sem þau höfðu leitað skjóls í.

Þetta er að sjálfsögðu úr tónverkinu sem byggt er á sögu H. G. Wells, The war of the worlds. Ég hef aldrei lesið sjálfa söguna en myndasöguna las ég oft á mínum yngri árum. Ég var fimmtán ára þegar ég uppgötvaði fyrir alvöru tónverkið þar sem Richard Burton, Julie Covington, David Essex og Phil Lynott fara meðal annarra á kostum. Frændi minn lánaði mér plötuna og ég spilaði hana nánast í gegn á gömlu Schneider fermingagræjunum. Átján ára fann ég geisladiskinn á markaði og að sjálfsögðu keypti ég þá, þrátt fyrir að ekki væri til geislaspilari í húsinu, ég mátti bíða eftir honum í tvö ár. Þetta var semsagt fyrsti geisladiskurinn sem ég eignaðist (nr. tvö var Le double vie de Veroniqe).

Beggi sannar það enn og aftur að hann er ágætlega gefinn þar sem hann einn virðist vita að Tom Cruise kemur nálægt endurgerð Steven Spielberg á kvikmyndinni. Lesiði ekki slúðurdálkana í dagblöðunum?

Þið hafið örugglega öll heyrt um uslann og ofsahræðsluna sem greip um sig á hrekkjavökunni 1938 þegar leikinni útgáfu Orson Welles var útvarpað í Bandaríkjunum, meira um það hér.
Ég fann söguna á netinu og hef hugsað mér að lesa hana um jólin. Hér er smá glaðningur handa ykkur.

Fjórða vísbending.

Þið eruð ekkert rosalega dugleg að giska svo að líklega er þetta of erfitt. Næsta vísbending er svona.

Minni á að ég spurði hver söng og hvernig endaði sú persóna ævina.

Þriðja vísbending
Það koma engir íkornar við sögu og persónan er uppdiktuð.

Er enginn að höndla getraunina mína eða eru bara allir hættir að lesa? Ég ætla samt að gefa ykkur aðra vísbendingu.

Kristján er alveg búinn að missa það. Skyldi tónleikahaldarinn ekki iðrast þess að hafa haft karllufsuna gjammandi við hliðina á sér í Kastljósi? Þvílkan ruddaskap hef ég ekki séð í sjónvarpi. Nýja stúlkan (sem ég man ekki hvað heitir) stóð sig prýðilega þrátt fyrir að durgurinn hefði reynt að draga brjóstin á henni inn í umræðuna. Ég kem ekki til með að kaupa diskinn. Djöfull var Sigmar samt vandræðalegur.

p.s. minni á getraunina.

Af hverju gerum við aldrei svona?

Getraun

Hver söng svo átakanlega til Nataníels og hvernig endaði hann/hún ævina?

Eins og sjá má þá setti ég myndaforritið upp aftur. OOHH ég er svo mikið tæknitröll en nóg um það. Til gamans setti ég inn myndir af aðventukrönsum og þið getið smellt á þær til að sjá stærri versjónir. Krans ársins er eingöngu gerður úr dóti sem var til á heimilinu og ætli ég sé ekki algjörlega búin að bæta fyrir undangengna bloggþurrð.

Framúrstefnustefnulegi aðventukransinn. Það þýðir ekkert að hneykslast á því að það er búið að kveikja á tveimur kertum, við notuðum þau í brúðkaupsveislunni okkar. 

Sá hefðbundni frá því í fyrra 

Það er víst býsna langt síðan síðast, óskaplega líður tíminn hratt, ég tók hreinlega ekki eftir þessu! Í millitíðinni hef ég haldið mínum daglega bloggrúnti og gert athugasemdir hér og þar eins og ég er vön. Síðasta föstudagskvöld hneykslaðist ég óskaplega yfir bloggara nokkrum sem hafði ekkert ritað þann daginn en er annars ákaflega duglegur. Hvað haldiði að hann hafi gert? Jú, mikið rétt, hann gaf mér einn á kjammann! (eða svona allt að því) Og auðvitað átti ég það skilið. Með tár í augum og grátstaf í kverkum biðst ég hér með afsökunar.

Mér finnst nóvember oft frekar erfiður mánuður, það er mánuðurinn sem ég get ekki lesið blöð, horft á sjónvarp eða hlustað á útvarp vegna endalauss jóla/kaupmanna áróðurs, ég tala nú ekki um að stíga fæti inn í verslunargötur eða þaðan af verra. Ég er svoleiðis að ég missi mig í jólaskapið um leið og síbyljan hefst en þá er það líka horfið tveimur vikum fyrir jól, af þeim sökum reyni ég að útiloka hana þar til ég er tilbúin. Mér finnst passlegt að byrja jólaundirbúning fyrsta sunnudag í aðventu, ég hef t.d. aldrei verið búin að búa til aðventukransinn fyrir þann dag, stundum hefur það jafnvel beðið til annars sunnudags aðventunnar. Rétt í þessu lagði ég lokahönd á krans þessa árs og ó boj ó boj! Ég er ekki enn búin að gera það upp við mig hvort mér þyki hann ótrúlega flottur eða viðbjóðslega hallærislegur en hann er í það minnsta alveg einstakur. Verst að ég var búin að taka út myndaforritið því það pirraði mig svo óskaplega. Jæja, kannski reyni ég að hrúga því upp aftur. Nú er a.m.k. svo komið að jólaskapið hefur mig í heljargreipum og ég hef ekki hugmynd um hvar þetta endar, laufabrauð og föndur um næstu helgi og ég veit ekki hvað og hvað. Vá hvað er hægt að þvaðra mikið um lítið!

Ég er fullgildur meðlimur í saumaklúbbnum Saumað á ská. Við saumum ekki neitt en borðum þeim mun meira þegar við hittumst. Þar sem við eigum allar þrítugsafmæli á árinu ákváðum við að vera flottar á því og fara grand út að borða síðastliðið föstudagskvöld. Fyrir valinu varð Argentína steikhús, ekki síst vegna þessa afmælismatseðils:

Snöggsteikt risahörpuskel á fennel Risotto með epla og vermút froðu
Nauta Carpaccio með ólífuolíu, sítrónu og parmesan
Grilluð nautalund 200 gr. með bakaðri kartöflu og litríku salati
Heit Valrhona súkkulaðiterta með blautum kjarna borin fram með ís (vinsælasti eftirréttur hússins síðan 1997)

Boðið var upp á sérvalin vín með réttunum og þau voru mjög viðeigandi og magnið hæfilegt. Risottoið var það besta sem ég hef smakkað, hingað til hef ég bara fengið ofsoðin, klesst hrísgrjón með bragði. Carpaccioið og súkkulaðitertan stóðust fyllilega væntingar en það sama var ekki að segja um nautalundina. Þrátt fyrir að vera bragðgott og passlega mikið eldað þá var þetta bara ekki lund frekar en ég. Sjálf hef ég nokkuð oft matreitt lund og borðað hana annars staðar og ég tel mig vita hvernig hún lítur út og hvernig hún er undir tönn. Kjötið var svo sem ekki ólseigt en hafi þetta verið lund þá hefur nautið verið alvarlega fatlað og hundgamalt. Ég hefði alveg keypt þetta kjöt undir réttu nafni en ég kann bara alls ekki við að láta ljúga svona að mér og ætla þess vegna aldrei aftur á Argentínu.

Eftir máltíðina lá leið okkar á Ölstofuna. Ágústi finnst ég ungleg og dyraverðirnir voru greinilega á sama máli því að þeir spurðu okkur allar um skilríki. Aldurstakmarkið er 22 ár. Þið getið ímyndað ykkur fagnaðarlætin sem brutust út í hópi þrítugra kvenna, ég fór m.a.s. aftur út til að geta upplifað gleðina tvisvar. Eftir að hafa þrefað við ljótan og leiðinlegan mann um hvort við hefðum stolið frakkanum hans, gáfust þrjár upp en það var sko í lagið því að við Dísin vorum svo ógeðslega fyndnar og skemmtilegar bara tvær. Við sáum marga kynlega kvisti í dúnúlpum og loðfeldum og fengum alla þá athygli sem við kærðum okkur um. Við héldum það út til að verða fimm, eða þangað til enn ógeðslegri og leiðinlegri maður sýndi Dísinni þvílíkan ruddaskap að henni var nóg boðið. Skamm viðbjóðurinn þinn! Haltu þig heima hjá þér eða við brennimerkjum þig!

Ég er búin að skrifa undir þessa áskorun til alþingismanna og hvet ykkur öll til þess að gera slíkt hið sama.

Ég kíki oft á síðuna þína, Ljúfa. Hvernig stendur á myndinni af þér, hún lítur út fyrir að vera af barni. Er hún svona gömul?
Ágúst Borgþór Sverrisson

Þessa kveðju fékk ég í kommentakerfi Pez karlsins og ég held að ég verði bara svei mér þá að svara henni.

Myndin er ekkert mjög gömul, ég er bara svona ungleg. Hún var tekin í ágúst fyrir rúmu ári en þá var ég 29 ára gömul. Vinkonur mínar dressuðu mig upp í illa lyktandi, bleikan krumpugalla og gula plastslá. Þær máluðu bláan eld á andlit mitt og settu bleika tjullspöng í hárið á mér. Svo fórum við og vottuðum samkynhneigðum Íslendingum virðingu okkar og ég varð þess heiðurs aðnjótandi að fá að ferðast og fagna með akureyrskum hommum og lesbíum og ekki nóg með það heldur björguðu þau hreinlega lífi mínu þegar ég var nærri dottin aftur fyrir mig af vagninum þeirra. Ég skemmti mér konunglega og var mjög þakklát fyrir að fá að taka beinan þátt í Gay Pride. Mannréttindi eru ekki einkamál gagnkynhneigðra og hana nú! Viku síðar var ég gift kona.

P.S. Löngu orðið tímabært að Ágúst fái hlekk enda lengi búinn að vera í uppáhalds.

Þessi listi gengur ljósum logum á netinu núna, svona eins og hundrað atriða listinn forðum, en svona er ég:

1) ever had a song written about you? já, það heitir Midsummers Eve og var samið af ástsjúkum norsara

2)what song makes you cry? Last kiss í flutningi Pearl Jam. guð hvað Eddie Vedder er snjall

3) what song makes you happy? – I want to break free

4)
height - 158
hair color – skol, einn grár lokkur síðan ég meiddi mig í hausnum sem krakki
eye color - grænn
piercings – í eyrum en það er nú eiginlega gróið yfir þau
tattoos - nei
what are you wearing? svörtum langermabol og rifnum heimabuxum
what song are you listening to? – ekkert núna en var að hlusta á Walking after you rétt áðan
taste is in your mouth? - bjór
whats the weather like? – skítvont
how are you? – býsna góð, þakka þér
get motion sickness? –stundum þegar ég er farþegi í bíl
have a bad habit? – hvers konar spurning er þetta eiginlega?
get along with your parents? – já
like to drive? – já, í björtu
boyfriend – nei, bara eiginmaður
girlfriend – já, í vissum skilningi orðsins
children? – já, eitt stykki
had a hard time getting over somone? – já, ætli það ekki
been hurt? – ég endurtek: hvers konar spurning er þetta?
your greatest regret? – það er mitt mál
your cd player has in it right now? – ónýtt drasl
if you were a crayon what color would you be? - grænn
what makes you happy? – að sjá einlæga gleði í andliti sonar míns
whats the next cd you're gonna get? – væri til í Lorettu Lynn
seven things in your room? – bækur, fartölvur, málverk, api, hundur, ljósmyndir, handáburður
seven things to do before you die... – Klára helvítis **********, binda endi á öll stríð, fara á Prince tónleika, heimsækja Machu Picchu, lesa milljón bækur, eignast hund og kannski eitt barn í viðbót
top seven things you say the most... – já, nei, Leifur, Þór, nenniru, viltu, sofa

do you...
smoke? – já
do drugs? - nei
pray? – mjög sjaldan
have a job? – já
attend church? – bara þegar sérstakar athafnir fara fram

have you ever...
been in love? - já
had a medical emergency? Já, við getum orðað það þannig að móðir mín þekkti alla á slysó á Akureyri með nafni
had surgery? – fjórum sinnum
swam in the dark? – já maður
been to a bonfire? - já
got drunk? – já
ran away from home? – komst ekki lengra en út á tröppur
played strip poker? – nei, ég held ekki
gotten beat up? – Mallorca ´93
beaten someone up?- ég minnnist þess nú ekki
been onstage? - já og það var BARA gaman
pulled an all nighter? - já
been on radio or tv? – já, ég las Dísu og Skoppu í útvarp Norðurlands snemma á áttunda áratugnum
been in a mosh pit? – mosh hvað?
do you have any gay or lesbian friends? – ekki beint vini, meira svona kunningja. nema ég sé að missa af einhverju

describe your...
first kiss – hlöðuball í Dynheimum. 14 ára
wallet – svart lyklaveski frá Lýsingu
coffee – celebes (eða hvað það heitir) frá Kaffitári er uppáhalds
shoes – mjúkur sóli, lágir eða flatbotna
cologne – sjaldan

in the last 24 hours you have...
cried - nei
bought anything – nei
gotten sick – nei
sang - nei
been kissed – já
felt stupid – nei, hvers vegna í ósköpunum
talked to an ex - nei
talked to someone you have a crush on - já
missed someone – nei
hugged someone – já

Mér finnst gaman að leika mér að "next blog" hnappinum. Í dag gerði ég stutta athugasemd við blogg bláókunnugs útlendings, eiginlega var þetta hrós. Ég kíkti aftur á síðuna áðan til að athuga hvort hann hefði eitthvað við mína athugasemd að athuga. Hann hafði það svo sannarlega. Það var búið að endurskrifa athugasemdina mína allrækilega, taka út setningu og bæta inn stafsetningavillum og málvillum. Ég á ekki til eitt einasta orð! Það eina sem mér dettur í hug er samsæri!

Nú keppast menn við að lýsa vonbrigðum eða ánægju með nýjustu tölur í Bandaríkjunum. Ég tala sjaldan um dægurmál á blogginu mínu þó að ég fylgist svo sannarlega með þeim. Einhverra hluta vegna er mér bara ekki vel við það, sérstaklega þar sem skoðanir mínar eru ekki alltaf vel ígrundaðar, ég nota líklega hjartað meira en hausinn og á kannski ekki alltaf innistæðu fyrir skoðunum mínum. Ef ég væri í pólitík væri ég líklega Kolla Halldórs, hún er góð og greind kona en hugsar oft of mikið með hjartanu en ég heillast einmitt af svoleiðis stjórnmálamönnum, fólki sem verður í alvörunni reitt vegna þess að því finnst farið illa með menn eða málefni. Bara í þetta eina skipti ætla ég að segja frá því að ég vil að allir fái mannsæmandi laun, jafnan rétt til menntunnar og heilsugæslu og jafnrétti kynjanna. Ég er svo sem ekki alveg viss hvort Kerry er betri kostur en Bush en sá fyrrnefndi virðist hafa mildari afstöðu til hitamála eins og Íraksstríðsin og samkynhneigðar og þess vegna er ég súr yfir líklegum sigri barnamorðingjans í Hvíta húsinu.

Lifi byltingin!

Yfirleitt þoli ég ekki þegar Íslendingar taka upp ameríska merkisdaga, sérstaklega ekki Valentínusardaginn þar sem við eigum séríslenska daga sem gegna nánast sama hlutverki, að minnsta kosti í nútímanum. Hrekkjavaka hefur hins vegar alltaf heillað mig og mér þykir ekki verra að hún á uppruna sinn hjá nágrönnum okkar, Keltum, mér finnst líka svo frábært að hún er lifandi þjóðfræðilegt fyrirbæri. “Liminality“ er hugtak sem er vel þekkt meðal þjóðfræðinga og byggist á því að við öll tímamót eða landamæri er ákveðið hættuástand og það er vel þekkt að alls konar óvættir komist á kreik eða að sérstakt ástand skapast. Þetta þekkjum við Íslendingar vel, kýr tala á Jónsmessu, huldufólk og draugar fara á kreik um áramót og á þrettándanum og svo má lengi telja. Þeir sem hafa áhuga á að vita meira geta kíkt á þetta (eða bara googlað). Í tilefni af Hrekkjavöku ætla ég að birta hérna lista (í engri sérstakri röð) yfir þær hrollvekjur sem hafa vakið mér ugg eða heillað mig að öðru leiti í gegnum tíðina.

La Chiesa öðru nafni The Church, mjög skerí djöflamynd.
The white buffalo kannski ekki beint hryllingsmynd en ég var svo skelfingu lostin þegar ég sá hana fyrst sirka 10 ára gömul, að ég þorði ekki að vera ein úti eftir myrkur.
Rosemary's baby einfaldlega drottning hryllingsins.
The Blair witch project kannski ekki sú skemmtilegasta en ég vildi helst ekki fara í þvottahúsið í myrkri eftir að ég sá hana.
Candyman segðu það þrisvar... ef þú þorir!
The Birds hvað get ég sagt?
The others ég horfði á hana tvisvar í röð.
The Ring ég hef ekki enn þorað að horfa á hana aftur.
Riget eða Lansinn. Er ekki orðið tímabært að endursýna þessa þætti?
The Stepford wives ég var varla orðin unglingur þegar ég sá þessa en hún situr enn í mér því að stundum grunar mig að karlmenn vilji í raun og veru hafa okkur konurnar svona.
The Changeling ég þarf bráðnauðsynlega að sjá þessa aftur.
Signs besti geimveruhrollur ever. War of the worlds var líka góð en hljóðritunin er betri.
Pet sematary úff, 100 gelgjur sem hrökkva við, öskra og grenja í bíó! Veit ekki hvort er skelfilegra, það eða myndin.
The lost boys hugsa sér, ég var nærri búin að gleyma þessari. Samt er þetta eina myndin sem ég hef séð tvisvar í bíó. "Sleep all day, party all night, never grow old, never die, it's fun to be a vampire" (eða mig minnir að þetta hafi verið svona).
Omen myndirnar. Ég tók fyrst eftir Carmina Burana í myndinni með Sam Neil, snilldar leikari og snilldartónlist.


Þetta eru þær myndir sem ég man eftir í fljótu bragði en ég er örugglega að gleyma einhverjum meistaraverkum. Ég veit, ég er geðveik að elska svona drasl en það eru bara ekki til nein lyf við þessu!

SKÍTUR SKEÐUR

Um daginn rakst ég á svona "ég man" blogg (þó að ég muni alls ekki hvar ég rakst á það). Ég man svosem líka ýmislegt, en þið?
Á meðal þess sem viðkomandi mundi var þegar kostaði 50 kall í sund, ég kalla það ekki að muna sérlega langt. Hér kemur minn listi og mér þætti óskaplega vænt um að þið rifjuðuð upp það sem þið munið í kommentakerfinu.

Ég man
-þegar það kostaði 50 aura í strætó
-ísboltar
-lög unga fólksins
-Jónína Ben með morgunleikfimi í ríkisútvarpinu
-svarthvítt sjónvarp
-fyrsta sería "einu sinni var" í sjónvarpinu
-fyrsta plata Kötlu Maríu
-vinsældarlisti rásar 2
-plastslaufur og satínskyrtur
-broddaklipping með sítt að aftan
-teiknimyndir fyrir tíma talsetningar
-útvíðar buxur áður en þær urðu hallærislegar og svo aftur heitar (mig minnir að ég hafi svarið þess dýran eið að láta aldrei sjá mig í svoleiðis)
-allir söfnuðu servíettum og spilum
-pennavinadálk æskunnar (það var þegar fólk skrifaði alvöru bréf og sendi með sniglapósti)
-leikritið "tordýfillinn flýgur í rökkrinu" í útvarpinu, og líka leikgerð einhverrrar Ævintýrabókar Enyd Blyton á laugardegi í útvarpinu
-óskalög sjúklinga og sjómanna
-hvar ég var þegar ég heyrði um dauða John Lennon (gott ef mamma klökknaði ekki)
-þegar carmenrúllur voru daglegir gestir í hári kvenna
-sauðagærur
-þegar kjúklingar voru algjör sparimatur
-þegar líterskók í gleri dugði fjögurra manna fjölskyldu og vel það, með máltíð
-Jóga drykkur með epla eða jarðaberjabragði
-veggfóður á öllum veggjum
-bravo og pop rocky blöð
-peningar fyrir myntbreytingu
-sindí og deisí dúkkur

Hvað munið þið?

Í færslunni hér að neðan fjallaði ég um barnabækur og ýmsar tilfinningar þeim tengdum og eins og þar kom fram þá olli bókin um Snúð og Snældu á skíðum mér martröð sem ég minnist enn þann dag í dag. Hr. Pez vill vita meira um þetta og spyr :

Hver var martröðin? Var það að detta ofan í dimman kolakjallara? Eða að járnsmiður væri að skríða ofan á svefnpokanum þínum? Eða kannski að enginn vildi vera vinur þinn?

Vissulega hafa öll þessi efni valdið mér áhyggjum einhvern tímann á lífsleiðinni en þó var martröðin af öðrum toga. Ég hef líklega verið rúmlega fjögurra ára þegar mig dreymdi að litli bróðir minn (líklega um eins árs) skriði inn í hrímað frystihólfið í ísskápnum og hann datt niður þar sem bakið á hólfinu átti að vera og kom ekki til baka. Hann hvarf inn þröng göng og ég mátti gjöra svo vel að fara á eftir honum og reyna að bjarga honum. Með reku að vopni fór ég inn í göngin sem enduðu í einhvers konar íshelli. Íshellirinn var tómur og það eina sem ég gat gert var að fara til baka. Ég man ekki nákvæmlega hvernig þetta endaði en bróður minn fann ég aldrei.

Ég var að lesa Snúð og Snældu fyrir Leibbalinginn þegar ég fékk gríðarlega öfluga déjá vu tilfinningu, ein myndin í bókinni var af öðrum kettlingnum að dútla eitthvað í snjónum og var þar komið sögusvið martraðarinnar. Raunar ættu allar bækurnar um sætu kettlingana að vera á listanum því að þær vöktu allar svona tilfinningar þegar ég las þær fyrir son minn en þessi var sú eina sem olli mér pínu vanlíðan. Nú mætti svo deila um hvort það var í raun og veru bókin sem kom martröðinni af stað eða hvort hún lagði eingöngu til sviðið, hugsanlega var þetta mín innri kona að óska þess að lilli bró hefði aldrei fæðst, hence þröng göng og hellir. Vanlíðanina má svo kannski rekja til þess að ég vissi að það var óæskilegt að hugsa svona. Æji nú er ég bara farin að bulla.

Nú ætla ég að skipta um umræðuefni. Mér þykir súkkulaði gott. Á dögunum keypti ég hið unaðslega Síríus vanilin Konsum súkkulaði frá Nóa Síríus, svo sem ekki í fyrsta skipti, en nú tók ég eftir því að það gilda ákveðnar reglur um notkun súkkulaðisinsins (hvernig svo sem þetta er skrifað). Vissuð þið þetta? Á umbúðunum stendur.

Notkunarreglur

Ein súkkulaðiplata (100 g) er brotin í mola og leyst upp í svolitlu vatni (einum kaffibolla eða tveim) við hægan hita. Einn lítri af mjólk er hitaður að suðumarki, honum hellt saman við smátt og smátt og hrært í á meðan. Þá er drykkurinn tilbúinn.

Gætið þess að ílátin, sem notuð eru, beri ekki keim af neinu, sem áður var í þeim soðið. Gætið þess enn fremur, að mjólkin sé fersk.

------------------------------------------------------

Nú geta allir fengið sér heitt súkkulaði og lesið Snúð og Snældu.

Bless í bili.

Hæ! Ég er sko ekki dauð.

Fór á pöbb í heimabænum ásamt vinkonu síðastliðið föstudagskvöld. Mjög súrrealískt. Næstum allir sem komu inn á staðinn settust við borðið okkar og trítuðu okkur eins og drottningar. Mjög fyndið kvöld.

Barnaafmæli á laugardaginn. Afmælisgjafir í formi bóka urðu til þess að fullorðna fólkið hóf spennandi umræður um uppáhalds barnabækurnar. Það vill svo skemmtilega til að í leiðindum í síðustu viku settist ég niður og rifjaði upp eftirlætis barnabækurnar. Sumar þeirra voru kannski ekki svo skemmtilegar en eftirminnilegar einhverra hluta vegna. Hér kemur listi:

Bækurnar um Sólarblíðu - Vésteinn Lúðvíksson Ég var nú eiginlega búin að gleyma þeim þegar ég rakst á þær á bókasafninu um daginn, ég hló mig máttlausa þegar ég las þær og það sama gerði eiginmaðurinn yfir völdum köflum. Sonur minn á von á góðu.
Strákur á kúskinnsskóm – Vigfús Björnsson Eina sem ég man voru átök við draug í dimmu fjósi.
Bækur Ármanns Kr. Einarssonar um Árna frá Hraunkoti Þrekraunir og björgunar afrek.
Bláskjár - Franz Hoffmann Vorkenndi greyinu alltaf óskaplega.
Snúður og snælda á skíðum - Pierre Probst Ég vissi ekki hversu djúpstæð áhrif þessi bók hafði á mig fyrr en ég las hana fyrir son minn og uppgötvaði að ein af minnistæðustu
martröðum bernskunnar á rætur sínar í þessari bók. Reyndar skoðaði ég bók um líf og dauða risaeðla með syni mínum í gærkveldi og fékk hrottalega martröð um krókódíla sem gátu breytt sér í tvífætt finngálkn.
Galdramaðurinn - Ursula K. Le Guin Æsispennandi eltingarleikur við skugga. Galdrar og hryllingur.
Kalli og Sælgætisgerðin, Nornirnar – Roald Dahl Kennarinn minn í þriðja bekk las Kalla fyrir bekkinn og stuttu seinna voru þættirnir sýndir í sjónvarpinu. Sumarnótt í Hellisgerði með Kalla og eiginmanninum. Nornirnar eru skelfilegar skepnur í kvenmannslíki en þá bók las ég eftir að ég fékk bílpróf.
Silas og hesturinn hans - Cecil Bødker þessi var frekar dularfull og ekki beint í anda Ármanns Kr. Silas gerði það sem hann þurfti til að komast af en ég hef ekki lesið þessa lengi, lengi. Held að hún hafi týnst í flutningum ásamt fleirum gömlum og góðum.
Múmínálfabækurnar - Tove Jansson Þetta var líklega fyrsta sjónvarpsefnið sem ég sýndi nokkurn áhuga, Morrinn var svooo hræðilegur! Það var slegist um þessar bækur á Amtbókasafninu.
Vísnabókin Glaðlegar, hversdagslegar, leiðinlegar, skemmtilegar, hrollvekjandi og spennandi barnavísur. Ekki hægt að fjalla um barnabækur án þess að hafa þessa með.
Palli var einn í heiminum – Jens Sigsgaard Og þá hringdi síminn. Ætli ég hafi ekki verið fjögurra þegar ég fékk þessa í jólapakka, ein af örfáum sem ég á enn og þykir óskaplega vænt um enda er hún listilega myndskreytt af Arne Ungermann og mér.
Siggubækurnar - Gretha Stevns Mig langaði að verða eins og Sigga rauðtoppa, sitja vel hest, blístra falskt, læra lexíurnar og umgangast sígauna.
Tarzan blöðin Steini bróðir var áskrifandi og í hvert sinn sem nýtt blað kom út, röltum við systkynin í Siglufjarðarprentsmiðju og sóttum glóðvolgt eintak. Tarzan blöðin eru hreinlega ástæða þess að ég lærði að lesa, í einu blaðinu lenti hetjan í bardaga við hræðilega risakónguló en það kvikindi óttaðist ég svo mikið að ég mátti helst ekki sjá blaðið. Þetta vissi stóri bróðir og vinir hans og ef þeim fannst ég vera til ama opnuðu þeir blaðið og ráku upp að nefinu á mér og voru lausir við mig það sem eftir var dags. Dag einn kom ég skjálfandi til móður minnar með blaðið í höndunum og bað hana að segja mér hvað þar stæði. Hún skrifaði upp stafrófið og kenndi mér að lesa blaðið sjálf.
Bróðir minn Ljónshjarta - Astrid Lindgren Ég hef ekki enn lesið leiðinlega bók eftir þennan höfund en þessi grætir mig í hvert einasta skipti. Það var kennarinn í þriðja bekk sem las þessa fyrir mig.
Barist til sigurs – Jan Terlouw Sigur einstaklingsins yfir kerfinu. Gott ef það var ekki líka kennarinn í þriðja bekk sem kynnti mér þessa.
Þjóðsögur hverskonar. Ég hef alltaf verið hrifin af þeim og þegar ég fór í heimsókn til föðursystur minnar vildi ég heldur kúra í sófa með Þjóðsögunum en að leika við krakkana hennar sem eru á svipuðum aldri og ég. Þeim þótti þetta frekar skrítin hegðun.
Hobbitinn og Hringadróttinssaga – Tolkien Myndasögurnar voru gasalega spennandi.

Þetta er orðið óskaplega langt blogg en ég er samt ekki búin, margar eftirfarandi bóka hefðu mátt fá umfjöllun en ég nenni bara ekki meiru.

Narníubækurnar - C. S. Lewis
Bækurnar um Tak - Hjalti Bjarnason
Ljóðabækur – Þórarinn Eldjárn
Gauragangur - Ólafur Haukur Símonarson
Salómon svarti - Hjörtur Gíslason
Ole Lund Kirkegaard – allar sem ég hef lesið
Doddabækurnar, Ævintýrabækurnar og Fimmbækurnar- Enid Blyton
Margar bóka K. M. Peyton
Leynigarðurinn - Burnett, Frances Hodgson
Bækurnar um Albin – Ulf Löfgren
Ljónadrengurinn – Zizou Corder,
Bækurnar um Lýru - Philip Pullmann
Bækur Lemony Snicket
Nancybækurnar - Carolyn Keene
Tinnabækurnar - Hergé
Harry Potter - J. K. Rowling
Dagbókin hans Dadda - Sue Townsend
Skúli skelfir - Francesca Simon
Beverly Gray - Claire Blank

Það er augljóst að ekki voru allar þessar bækur til þegar ég var ung en ég hef bara aldrei hætt að lesa barnabækur og læt það vonandi alveg eiga sig.

Síðustu daga hef ég lítið gert annað en að snæða enda augljóslega fengitími á Íslandi í desember og janúar.

Heimilislífið í hnotskurn

Ég átti erindi í búð eins og gengur og gerist á venjulegum heimilum. Snillingurinn fékk að fara með og við versluðum ýmsar krásir, þ.á.m. þetta fína læri af nýslátruðu. Í fjarveru okkar nýtti heimilisfaðirinn tækifærið og tefldi við páfann en lét það eiga sig að loka að sér á meðan. Í lítilli íbúð eins og okkar er lykt ekki lengi að dreifa sér og þess vegna fitjaði ég upp á nefið og hneykslaðist á fnyknum þegar ég kom heim. Maðurinn minn svaraði því til að það kæmi nú ekki beint ilmvatnsangan úr afturendanum á mér þegar ég sinni kalli náttúrunnar, ég var ekki alveg á sama máli enda sagði vitur maður eitt sinn "sæt er lykt úr sjálfs rassi" og þar að auki sýni ég ALLTAF þá kurteisi að loka að mér. Að þessum umræðum loknum kryddaði ég lambalærið af alkunnri snilld og stakk því svo í ofninn. Hvort fnykurinn umræddi var algerlega gufaður upp eða hvort matarilmurinn yfirgnæfði hann alveg, skal ég ekki segja. Fáeinum mínútum síðar kom kærasta snillingsins í heimsókn. Hún hnusaði út í loftið og spurði svo hvaða lykt þetta væri. Drengurinn svaraði grafalvarlegur:
"Þetta er ilmvatnslykt úr rassinum á mömmu minni!"

Kæru vinir!

þakka ykkur innilega fyrir hlýlegar kveðjur sem mér bárust í tilefni eins árs blogafmælis míns.
Ég skreið inn um dyrnar á heimili mínu í gær og get ekki staðið í lappirnar, hvað þá bloggað að ráði, vegna óþverrapestar. Lofa þó að birta hápunkta úr ferðalaginu fljótle
Bless á meðan.

Ég á ammælí dag
ég á ammælí dag...

Ég á eins árs afmæli í bloggheimum í dag og ætlaði sko aldeilis að gleðja lesendur mína með því að setja inn hið heittelskaða haloscan kommentakerfi en það dettur alltaf út og ég nenni ekki að reyna meira í bili. Hins vegar er myndin loksins komin á réttan stað og þess vegna tók ég hana út sem bloggfærslu. Prófíllinn er í boði uppáhalds, uppáhalds frænda míns, húrra fyrir honum!!!

Á morgun fer ég í langferð um landið vestanvert og verð netsambandlaus fram á fimmtudag svo að ég held líklega kjafti eitthvað fram eftir vikunni. Veriði góð.

p.s. getraun kannski væntanleg.

kj á koppnum !

Urr! Ég er búin að eyða löngum tíma í að reyna að setja mynd í prófílinn minn en í staðinn birtist hún bara sem bloggfærsla. Andskotans djöfulsins helvítis ári! En ef ég lít á björtu hliðina þá er ég a.m.k. búin að læra að setja myndir inn á bloggið núna.

Gawd! Ég veit ekki hvort ykkur ("Edie Who and the Who", þeir taki það til sín sem eiga) er viðbjargandi, þetta er svona álíka og að hafa ekki heyrt minnst á Tic Tac Toe. Skólinn hefst hér og nú. Sísí er hins vegar hér með kjörin fegurðardrottning vikunnar (sbr. tárin) en því fylgja samt lítil sem engin fríðindi, nema kannski afrit af Tic Tac Toe smáskífunni minni.

Edie Brickell and the New Bohemians var það heillin. Angistarfulla brúðurin með allt á hreinu nema tengingar við fyrri vísbendingar, leymmér að útskýra. Fyrsti smellur hljómsveitarinnar var "What i am" sem barnakryddið Emma Bunton misþyrmdi svo eftirminnilega. Edie kynnstist Paul Simon við upptökur á Saturday Night Live og nú eru þau gift og eiga þrjú börn.

Ég kolféll fyrir bandinu þegar ég heyrði fyrst í þeim, 13, 14 eða 15 ára og ég beið ein í röð í hljómdeild KEA þegar "Ghost of a dog" kom út. Gömlu Schneider fermingagræjurnar gáfu hins vegar upp andann fyrir ca 5 árum og því hef ég ekki getað spilað vínilinn í laaangan laaaaangan tíma. Þið getið kannski ímyndað ykkur gleði mína þegar ég fann eina eintakið af geisladiskinum sem til er á landinu. Nú tilheyrir það mér (fyrir 1699 kr.).

Þess má svo til gamans geta að þegar ég fór fyrst í heimsókn til þáverandi verðandi eiginmanns (eftir tiltölulega stutt kynni) setti hann "Shooting rubberbands at the stars" undir geislann og það innsiglaði örlög okkar beggja. Ég átti nefnilega bara kasettuna en ekkert kasettutæki.

Jæja, einhverjir kíkja hér við öðru hvoru þannig að ég má víst ekki vera of dónaleg eða hvað?

Leifur bað um auðveldari vísbendingar, nú er bara að sjá hvað ég get gert. Eins og áður hefur komið fram er hljómsveitin ameríkönsk, hefur tengsl við Kryddpíurnar (sérstaklega eina þeirra) og Simon & Garfunkel. Sagan segir að hin Texasættaða söngkona sveitarinnar hafi kynnst bandinu þegar hún vann sem gengilbeina á bar þar sem sveitin kom eitt sinn fram. Hún skellti í sig nokkrum skotum, stökk svo upp á svið og tók lagið með þeim og varð eftir það fullgildur meðlimur og átti stóran þátt í gríðarlegum vinsældum hljómsveitarinnar á síðari hluta 9. áratugarins (eitís). Þetta hlýtur að segja ykkur eitthvað.

Okei, enginn giskaði eftir síðustu vísbendingu og því nokkuð ljóst að það nennir ekki nokkur kjaftur að lesa þetta bull mitt. Ágætt, þá get ég látið allt flakka án þess að hafa áhyggjur af því að særa nokkurn mann. Vandamálið er bara hvað ég á að gera við þetta nýfengna frelsi. Á ég að ausa svívirðingum yfir allt og alla eða láta mína leyndustu drauma flakka? Á ég að gera bæði? Eða hvorugt? Ég er að spá í að byrja nýja lífið mitt á að játa svolítið fyrir sjálfri mér: Ég er sjónvarpssjúklingur. Ég byrja að horfa eftir fréttir og stend helst ekki upp fyrr en dagskrá lýkur. Ekki nóg með það heldur er ég netfíkill líka. Mér leið bölvanlega fyrir framan sjónvarpið í síðustu viku vegna þess að ég gat ekki vafrað um netið í auglýsingahléum og yfir óspennandi atriðum. Ætli sé til einhver lækning við þessu?

Kæru lesendur (ef einhverjir eruð), velkomnir að skjánum!

Dagskráin í kvöld er ekki með sérlega fjölbreyttu sniði en við byrjum á fréttum.
Í fréttum er þetta helst:
Ástkær og elskuleg fartölvan mín er komin af sjúkrahúsi eftir vikudvöl og þótti henni vistin slæm, hún fékk ekki þá ást og umhyggju sem henni ber og er það miður. Ég vona að ég þurfi aldrei aftur að senda hana frá mér því að þetta var ein hræðilegasta vika í lífi mínu og yndið mitt er bæklað í þokkabót.
Enginn reyndi við síðustu vísbendingu þó að hún ætti að gera öllum ljóst um hvaða amrísku hljómsveit ég er að spyrja. Ekki verður birt ný vísbending fyrr en einhver huguð vera sýnir dirfsku og giskar.
Dagskráin verður ekki lengri að sinni, góðar stundir.

Tölvan mín er á sjúkrahúsi þessa dagana og því hef ég haft heldur litla löngun til að blogga. Núna þykir mér hins vegar vera kominn tími á næstu vísbendingu. Here goes...

Enginn reyndi að giska á amerísku hljómsveitina og ætla ég því að birta hér aðra vísbendingu.

Skrítinn dagur þetta. þegar ég skilaði snillingnum í leikskólann í morgun blasti við mér sótugt og illa útlítandi hús við Lækjargötu. "Hvur andskotinn skeði þarna?" hugsaði ég. Skömmu seinna fékk ég svar við því; snarbrjálaður brennuvargur á ferðinni í nótt. Heimur versnandi fer. Rússar og Tétjenar drepa börn í tugatali. Hvert stefnir þetta eiginlega? Ákvað að slá þessu upp í kæruleysi og kaupa mér góða lykt í Body Shop. Ég var greinilega eitthvað aumingjaleg í Smáralindinni í dag, ég held bara svei mér þá að allur alheimurinn hafi verið á hvolfi. Fyrsti viðkomustaður var Skífan (sem ég hef ekki komið inn í í mörg ár) og haldiði ekki að diskurinn sem mig langaði mest í í öllum heiminum hafi verið til! (eitt eintak sem ég er að hlusta á núna) Lyktin sem mig langaði í var líka til í Body Shopl. Fór svo í búð með brothættu drasli og sveiflaði pokanum í glerkertastjaka og braut hann, þurfti samt ekki að borga. Fór svo á skyndibitastað sem ég hef ekki prófað áður og pantaði, gat ekki borgað með korti því að það var bilun í símkerfinu, ég leit líklega út fyrir að vera aðframkomin af hungri því að pilturinn á kassanum(a.m.k. tíu árum yngri en ég og helmingi mjórri, öfugt við félaga hans á næsta kassa) endaði á því að bjóða mér upp á matinn, eins gott því að maturinn var forvondur, flokkast eiginlega undir hroðbjóð og ég ætla sko aldrei að borða þarna aftur. Takk samt, þetta var næstum eins og góði maðurinn í Rúmfatalagernum í gæsapartýinu og það er góð lykt af mér.

Nú langar mig hins vegar að leggja getraun fyrir ykkur, lesendur góðir:
Með hvaða amerísku hljómsveit er geisladiskurinn sem ég keypti mér í dag?

(aukagetraun: hvað eru mörg í í færslunni?)

EKKI LENGUR SOKKABLOGG!

Fáeinum mánuðum eftir að ég ritaði fyrstu færsluna á þessari síðu dreymdi mig draum. Um hann skrifaði ég þann 17. nóvember 2003:


... í nótt dreymdi mig um bloggið mitt svo að ég má til með að segja ykkur aðeins frá því.Mig dreymdi að ég bloggaði um sokka. Já ég sagði sokka! Alls konar sokkamyndir prýddu síðuna mína og var þeim reglulega skipt út fyrir nýjar, en það þarf varla að taka það fram að ég tók allar myndirnar sjálf og var orðin vel þekkt fyrir listræna hæfileika. Mín túlkun á draumnum er sú að ég skammast mín fyrir að hafa ekki verið nógu dugleg að blogga. Sokkarnir komu til af því að ég horfði á Family guy í gærkvöldi. Í þættinum var hið alkunna sokkahvarf í þvotti tekið fyrir. Fjölskyldufaðirinn skreið inn í þurkarann til að leita af sér allan grun en hafnaði þá inni í töfralandinu Narníu. Þar tók á móti honum fánninn sem Lucy hitti og hélt hann á týnda sokknum. Mér fannst þetta ógeðslega hroðbjóðslega fyndið atriði. Ég er að hugsa um að breyta nafninu á blogginu mínu í sokkablogg.

Ég beið ekki boðanna og lét verða af breytingunum en aldrei kom ég mér að því að mynda sokkana og má það helst rekja til þess að ég hef ekki enn nennt að hafa fyrir því að læra að setja myndir inn á síðuna. Ég held að það sé kominn tími til að senda sokkahugmyndina í tímabundið frí og hef af þeim sökum breytt nafninu á blogginu enn einu sinni. Kannski smá sjálfsmyndarkrísa.

Þá að öðru; þegar Hafdís var ólofuð menntaskólamær setti hún saman lista yfir þau atriði sem prýða máttu einn mann (þ.e. þann sem hún ætlaði að eignast). Rómantíkin var greinilega allsráðandi í huga yngismeyjarinnar og ég vona bara að listinn góði standi enn fyrir sínu. Ég minnist þess ekki að hafa nokkurn tíma skrifað slíkan lista en ef ég ætti að gera það núna þá yrði hann líklega á þessa leið:

I'm so tired of this vacuum
Need a man to help soon
Don't need a man to make a move on me
I need a man to move in with me

Don't need a man to treat me mean
I need a man to help me clean

Someone who's heaven sent
Someone to help pay rent
Someone to share dreams and wishes
Someone to help me do the dishes

Poppprik fyrir þann sem getur sagt mér heiti lags, hljómsveitar og plötu án þess að svindla. Og munið, ég sé í gegnum holt og hæðir.

Ég hef aldrei birt niðurstöður úr netprófum á þessari síðu og er ekki alveg sannfærð um að ég eigi að vera að því en... skítt með það!

Menningarnótt. Missti eiginlega alveg af henni. Fór með elskulegum eiginmanni mínum út að borða á Cafe Operu í hjarta miðborgarinnar. Við vorum í rómantískum hugleiðingum en ekki menningarlegum. Nutum bara samvistanna við hvort annað og unaðslegrar máltíðar. Skröngluðumst upp á þak í þann mund sem flugeldasýningin byrjaði og nutum hennar út í ystu (myrkur?). Fengum skemmtilegan félagskap í stutta stund. Fórum á 22, hittum fullt af skemmtilegu fólki og dönsuðum lappirnar af. Fundum hálfan myndavélasíma fyrir ofan sirkusportið (eigandi óskast). Fórum heim.

Ég hafði sérlega gaman af samtali Svansýjar og Lou Reed rétt í þessu, þau þeystu um víðan völl og allan heim og ég get rétt ímyndað mér hvers kyns lífsreynsla það er að tala við svona fugla. Ég gat samt ekki varist þeirri hugsun að viðtalið minnti á annað slíkt sem fröken Bridget Jones tók við Colin Firth í Róm (þeir sem vita ekki um hvað ég er að tala ættu að skammast sín), spyrlan reyndar heldur einbeittari og klárari en kannski var það Lou sem var Bridget í þessu tilfelli. Mér þætti ótrúlega gaman að fá að sjá viðtalið sem Lou Reed tók við Svansý og skora hér með á hana að bjarga málunum sem allra fyrst og ekki síðar en í 15 ára stúdentsafmælinu.

Sumarið 1996 vann ég á litlu sveitahóteli á suðurlandinu. Þær fáu fríhelgar sem ég átti voru vel nýttar í félagsskap góðra vina en heldur lágdautt var yfir ástarlífinu. Það var á hlýju föstudagskvöldi sem ég stóð ein í biðröð við skemmtistað þar sem ég ætlaði að hitta vinkonu. Næst á undan mér í röðinni voru nokkrir strákbjálfar með skrílslæti, einn þeirra eyddi miklum tíma í að fá annan til að teygja tunguna upp í nef en ég leit undan og veit því ekki hvort hann lét verða af því. Fljótlega eftir að steratröllin í dyrunum hleyptu mér inn var sá tungulangi kominn á slóð mína og gerði sitt besta til að ná mér út af staðnum og heim í ból. Hinn, þessi sem vildi svo gjarnan sjá tungu í nefi félagans, stóð yfir okkur og skaut á vininn alveg þar til sá gafst upp og tilkynnti mér að ég væri barnaleg að vilja ekki sofa hjá honum. Félaginn nýtti sér hins vegar tækifærið og var öllu tunguliprari, áður en ég vissi var ég orðin bálskotin og örfáum vikum seinna var ég flutt inn til hans. Að þremur árum liðnum kom frumburðurinn. Fyrir nákvæmlega ári síðan hittumst við í kirkju að viðstöddu fjölmenni og gengum út sem eitt.

Ást við fyrstu sýn er ekki til en hinsvegar kannski við aðra... eða þriðju. Ég hef aldrei spurt hvort tungan hafi náð upp í nef.

Það er opinbert! Ég er glæpakvendi.
Löggan hirti mig fyrir of hraðan akstur, ég var að horfa á hitamælinn í bílnum... ekki hraðamælinn. Helvítis blíðan.

Ég er svolítið skrítin þegar kemur að tónlist, annað hvort elska ég hana eða hata heitt og innilega.  Gengur þetta svo langt að ég verð geðvond ef ég heyri lag sem mér líkar ekki og getur þetta valdið vandræðum ef ég hef ekki fulla stjórn á hljómflutningstækjum þeim sem kunna að vera nálægt mér enda var ég hötuð af plötusnúðum á skemmtistöðum borgarinnar í þá daga sem ég stundaði svoleiðis líferni.  Á hinn bóginn verð ég ljúf sem lamb og jafnvel nokkuð skemmtileg ef tónlistin er að mínu skapi.  Það er einstaklingsbundið hvað heillar við músík en í mínu tilfelli er það yfirleitt rödd þess sem syngur og sumar raddir heilla einfaldlega meira en aðrar.  Ég ætla ekki að segja hvað varð til þess að ég fór út í þessa hugleiðingu en  síðasta hálftímann hef ég verið að reyna að rifja upp kynþokkafullar karlmannsraddir sem valda mér skjálfta í hnjánum og ég er að hugsa um að deila þeim með þeim sem vilja, í engri sérstakri röð.

*Eddie Vedder sérstaklega í Last kiss, fæ alltaf hroll þegar ég heyri hann syngja það.
*Nicholas Cage Love me... þarf að segja eitthvað meira?
*Prince bara alltaf, hvort sem hann syngur eða dansar, á unglingsárum mínum hékk hann allsnakinn á veggnum yfir rúminu mínu... við hliðina á krúttlega kettlingnum.
*Robert Smith eini karlmaðurinn sem er smart með eldrauðan varalit. *Kurt Cobain er sexí þegar hann spyr hvar ég svaf síðastliðna nótt.
*Morrissey er sjarmerandi maður.
*Nick Cave heillandi á sinn tregafulla hátt.
*Michael Hutchence hvenær sem er en það er eitthvað við The loved one.
*Jay Kay er unaðslegur hvernig sem á hann er litið/hlustað og ég verð alltaf ástfangin af honum þegar ég heyri Half the man.
*Gary Jules ég skelf.
*Jimmy Nail einfaldlega svalur
*Jim Morrison Just show me the way to the next whisky bar...
*Robbie Williams kynþokkinn holdi klædddur.
*Justin Timberlake ég hlusta ekki sérstaklega á tónlistina hans en það er eitthvað við röddina og ég skil hvað Britney og Cameron sáu við hann.
*Guðjón Rúdolf kannski ekki fallegasti maðurinn í bransanum en vá hvað hann kann á tilfinningarnar.
*Villi naglbítur ekta karlmaður sem kann að grilla og syngur um goðsögur og ævintýri í þokkabót.
*Jón Ólafs einlægnin skilar sér.
*Biggi í Maus það er bara eitthvað mjúkt og seiðandi við hann.

Ég held að ég láti hér staðar numið en hver veit nema ég segi næst frá kynþokkafullum kvenmannsröddum.

Góðar stundir

Lítið blogg lengi. 
 
Sturtan loks komin í gagnið en eins og dyggir lesendur vita þá hef ég þurft að stunda sundstaði og baðherbergi vina og vandamanna grimmt síðustu mánuði (les. næstum hálft ár).  Það var ekki fyrr en ég hætti að baða mig að eitthvað fór að gerast.  Reyndar er líkami minn farinn að þrífa sig sjálfur þannig að ég er að hugsa um að sleppa því bara að prófa sturtuna og leyfa náttúrulegri angan minni að njóta sín.

Mér þykir óskaplega leiðinlegt að vera heima hjá mér þessa dagana og geri því sem allra minnst af því.

Ég get ekki að því gert en ég elska Woody Allen heitt og innilega.

Í síðustu viku brá ég mér norður í land í þeim tilgangi að halda ærlega upp á tíu ára útskriftarafmæli frá einni af elstu og frægustu menntastofnunum landsins. Mér tókst svo sannarlega að skemmta mér og öðrum en það tók sinn toll því að ég burðaðist með bólginn og bláan ökla heimleiðis en hann er nú allur að koma til. Síðastliðið laugardagskveld hélt ég mikla veislu á heimili foreldra minna enda ærið tilefni. Á mánudag ók ég aftur áleiðis norður og endaði á króki þeim er kenndur er við sauðfé og á. Heim kom ég aftur í gærkveldi og var býsna útkeyrð eftir allan flækinginn og svaf af þeim sökum í fjórtán tíma. Það er eins og mig minni að ég eigi barn, a.m.k. er barnaherbergi í íbúðinni minni og barnadót út um allt en ég er samt ekki viss, ég hef ekki fundið það ennþá. Ef þið vitið betur en ég þá megiði gjarnan láta mig vita hvar ég lagði blessað barnið frá mér. Var það strákur eða stelpa?

Ég er þreytt í dag og ekki að ástæðulausu enda var síðasta vika undirlögð af svalli og sukki. Ég ætla snemma að sofa, góða nótt.

10 dagar...

Obboslega mikið eitthvað um að vera þessa dagana. Fermingarundirbúningur og veisla hjá stóru systur um síðustu helgi, fimmtugsafmæli í sveitinni á morgun, Leibbalingur fimm ára á miðvikudaginn, tíu ára stúdentsafmæli (þriggja daga prógram) í þarnæstu viku og þar að auki bankar þrítugasti afmælisdagurinn upp á hjá mér. Svo er bara ekkert að gera það sem eftir er sumars.

Viljiði vera svo væn að kíkja hingað sýna Bússa og hans kónum hvaða álit þið hafið á þeim.
Kærar þakkir.

Af einhverjum óútskýranlegum ástæðum hefur DV runnið inn um lúguna hjá mér síðustu þrjá daga. Ég verð bara að segja að blaðamennirnir sem þar skrifa eru hreinlega að fara á kostum, bæði hvað varðar efnisval og eins hvernig fréttirnar eru skrifaðar. Frásagnirnar af dúkauppreisninni á Alþingi og eftirköstum hennar eru til dæmis alveg unaðslegar og það sama er að segja af bréfaskriftum Jóns Steinars. Einhvern veginn minnir þetta mig á skólablöð framhaldsskólanna. Ég er alvarlega að hugsa um að kaupa mér áskrift.