Hæ! Ég er sko ekki dauð.

Fór á pöbb í heimabænum ásamt vinkonu síðastliðið föstudagskvöld. Mjög súrrealískt. Næstum allir sem komu inn á staðinn settust við borðið okkar og trítuðu okkur eins og drottningar. Mjög fyndið kvöld.

Barnaafmæli á laugardaginn. Afmælisgjafir í formi bóka urðu til þess að fullorðna fólkið hóf spennandi umræður um uppáhalds barnabækurnar. Það vill svo skemmtilega til að í leiðindum í síðustu viku settist ég niður og rifjaði upp eftirlætis barnabækurnar. Sumar þeirra voru kannski ekki svo skemmtilegar en eftirminnilegar einhverra hluta vegna. Hér kemur listi:

Bækurnar um Sólarblíðu - Vésteinn Lúðvíksson Ég var nú eiginlega búin að gleyma þeim þegar ég rakst á þær á bókasafninu um daginn, ég hló mig máttlausa þegar ég las þær og það sama gerði eiginmaðurinn yfir völdum köflum. Sonur minn á von á góðu.
Strákur á kúskinnsskóm – Vigfús Björnsson Eina sem ég man voru átök við draug í dimmu fjósi.
Bækur Ármanns Kr. Einarssonar um Árna frá Hraunkoti Þrekraunir og björgunar afrek.
Bláskjár - Franz Hoffmann Vorkenndi greyinu alltaf óskaplega.
Snúður og snælda á skíðum - Pierre Probst Ég vissi ekki hversu djúpstæð áhrif þessi bók hafði á mig fyrr en ég las hana fyrir son minn og uppgötvaði að ein af minnistæðustu
martröðum bernskunnar á rætur sínar í þessari bók. Reyndar skoðaði ég bók um líf og dauða risaeðla með syni mínum í gærkveldi og fékk hrottalega martröð um krókódíla sem gátu breytt sér í tvífætt finngálkn.
Galdramaðurinn - Ursula K. Le Guin Æsispennandi eltingarleikur við skugga. Galdrar og hryllingur.
Kalli og Sælgætisgerðin, Nornirnar – Roald Dahl Kennarinn minn í þriðja bekk las Kalla fyrir bekkinn og stuttu seinna voru þættirnir sýndir í sjónvarpinu. Sumarnótt í Hellisgerði með Kalla og eiginmanninum. Nornirnar eru skelfilegar skepnur í kvenmannslíki en þá bók las ég eftir að ég fékk bílpróf.
Silas og hesturinn hans - Cecil Bødker þessi var frekar dularfull og ekki beint í anda Ármanns Kr. Silas gerði það sem hann þurfti til að komast af en ég hef ekki lesið þessa lengi, lengi. Held að hún hafi týnst í flutningum ásamt fleirum gömlum og góðum.
Múmínálfabækurnar - Tove Jansson Þetta var líklega fyrsta sjónvarpsefnið sem ég sýndi nokkurn áhuga, Morrinn var svooo hræðilegur! Það var slegist um þessar bækur á Amtbókasafninu.
Vísnabókin Glaðlegar, hversdagslegar, leiðinlegar, skemmtilegar, hrollvekjandi og spennandi barnavísur. Ekki hægt að fjalla um barnabækur án þess að hafa þessa með.
Palli var einn í heiminum – Jens Sigsgaard Og þá hringdi síminn. Ætli ég hafi ekki verið fjögurra þegar ég fékk þessa í jólapakka, ein af örfáum sem ég á enn og þykir óskaplega vænt um enda er hún listilega myndskreytt af Arne Ungermann og mér.
Siggubækurnar - Gretha Stevns Mig langaði að verða eins og Sigga rauðtoppa, sitja vel hest, blístra falskt, læra lexíurnar og umgangast sígauna.
Tarzan blöðin Steini bróðir var áskrifandi og í hvert sinn sem nýtt blað kom út, röltum við systkynin í Siglufjarðarprentsmiðju og sóttum glóðvolgt eintak. Tarzan blöðin eru hreinlega ástæða þess að ég lærði að lesa, í einu blaðinu lenti hetjan í bardaga við hræðilega risakónguló en það kvikindi óttaðist ég svo mikið að ég mátti helst ekki sjá blaðið. Þetta vissi stóri bróðir og vinir hans og ef þeim fannst ég vera til ama opnuðu þeir blaðið og ráku upp að nefinu á mér og voru lausir við mig það sem eftir var dags. Dag einn kom ég skjálfandi til móður minnar með blaðið í höndunum og bað hana að segja mér hvað þar stæði. Hún skrifaði upp stafrófið og kenndi mér að lesa blaðið sjálf.
Bróðir minn Ljónshjarta - Astrid Lindgren Ég hef ekki enn lesið leiðinlega bók eftir þennan höfund en þessi grætir mig í hvert einasta skipti. Það var kennarinn í þriðja bekk sem las þessa fyrir mig.
Barist til sigurs – Jan Terlouw Sigur einstaklingsins yfir kerfinu. Gott ef það var ekki líka kennarinn í þriðja bekk sem kynnti mér þessa.
Þjóðsögur hverskonar. Ég hef alltaf verið hrifin af þeim og þegar ég fór í heimsókn til föðursystur minnar vildi ég heldur kúra í sófa með Þjóðsögunum en að leika við krakkana hennar sem eru á svipuðum aldri og ég. Þeim þótti þetta frekar skrítin hegðun.
Hobbitinn og Hringadróttinssaga – Tolkien Myndasögurnar voru gasalega spennandi.

Þetta er orðið óskaplega langt blogg en ég er samt ekki búin, margar eftirfarandi bóka hefðu mátt fá umfjöllun en ég nenni bara ekki meiru.

Narníubækurnar - C. S. Lewis
Bækurnar um Tak - Hjalti Bjarnason
Ljóðabækur – Þórarinn Eldjárn
Gauragangur - Ólafur Haukur Símonarson
Salómon svarti - Hjörtur Gíslason
Ole Lund Kirkegaard – allar sem ég hef lesið
Doddabækurnar, Ævintýrabækurnar og Fimmbækurnar- Enid Blyton
Margar bóka K. M. Peyton
Leynigarðurinn - Burnett, Frances Hodgson
Bækurnar um Albin – Ulf Löfgren
Ljónadrengurinn – Zizou Corder,
Bækurnar um Lýru - Philip Pullmann
Bækur Lemony Snicket
Nancybækurnar - Carolyn Keene
Tinnabækurnar - Hergé
Harry Potter - J. K. Rowling
Dagbókin hans Dadda - Sue Townsend
Skúli skelfir - Francesca Simon
Beverly Gray - Claire Blank

Það er augljóst að ekki voru allar þessar bækur til þegar ég var ung en ég hef bara aldrei hætt að lesa barnabækur og læt það vonandi alveg eiga sig.

Síðustu daga hef ég lítið gert annað en að snæða enda augljóslega fengitími á Íslandi í desember og janúar.

Heimilislífið í hnotskurn

Ég átti erindi í búð eins og gengur og gerist á venjulegum heimilum. Snillingurinn fékk að fara með og við versluðum ýmsar krásir, þ.á.m. þetta fína læri af nýslátruðu. Í fjarveru okkar nýtti heimilisfaðirinn tækifærið og tefldi við páfann en lét það eiga sig að loka að sér á meðan. Í lítilli íbúð eins og okkar er lykt ekki lengi að dreifa sér og þess vegna fitjaði ég upp á nefið og hneykslaðist á fnyknum þegar ég kom heim. Maðurinn minn svaraði því til að það kæmi nú ekki beint ilmvatnsangan úr afturendanum á mér þegar ég sinni kalli náttúrunnar, ég var ekki alveg á sama máli enda sagði vitur maður eitt sinn "sæt er lykt úr sjálfs rassi" og þar að auki sýni ég ALLTAF þá kurteisi að loka að mér. Að þessum umræðum loknum kryddaði ég lambalærið af alkunnri snilld og stakk því svo í ofninn. Hvort fnykurinn umræddi var algerlega gufaður upp eða hvort matarilmurinn yfirgnæfði hann alveg, skal ég ekki segja. Fáeinum mínútum síðar kom kærasta snillingsins í heimsókn. Hún hnusaði út í loftið og spurði svo hvaða lykt þetta væri. Drengurinn svaraði grafalvarlegur:
"Þetta er ilmvatnslykt úr rassinum á mömmu minni!"

Kæru vinir!

þakka ykkur innilega fyrir hlýlegar kveðjur sem mér bárust í tilefni eins árs blogafmælis míns.
Ég skreið inn um dyrnar á heimili mínu í gær og get ekki staðið í lappirnar, hvað þá bloggað að ráði, vegna óþverrapestar. Lofa þó að birta hápunkta úr ferðalaginu fljótle
Bless á meðan.

Ég á ammælí dag
ég á ammælí dag...

Ég á eins árs afmæli í bloggheimum í dag og ætlaði sko aldeilis að gleðja lesendur mína með því að setja inn hið heittelskaða haloscan kommentakerfi en það dettur alltaf út og ég nenni ekki að reyna meira í bili. Hins vegar er myndin loksins komin á réttan stað og þess vegna tók ég hana út sem bloggfærslu. Prófíllinn er í boði uppáhalds, uppáhalds frænda míns, húrra fyrir honum!!!

Á morgun fer ég í langferð um landið vestanvert og verð netsambandlaus fram á fimmtudag svo að ég held líklega kjafti eitthvað fram eftir vikunni. Veriði góð.

p.s. getraun kannski væntanleg.

kj á koppnum !

Urr! Ég er búin að eyða löngum tíma í að reyna að setja mynd í prófílinn minn en í staðinn birtist hún bara sem bloggfærsla. Andskotans djöfulsins helvítis ári! En ef ég lít á björtu hliðina þá er ég a.m.k. búin að læra að setja myndir inn á bloggið núna.

Gawd! Ég veit ekki hvort ykkur ("Edie Who and the Who", þeir taki það til sín sem eiga) er viðbjargandi, þetta er svona álíka og að hafa ekki heyrt minnst á Tic Tac Toe. Skólinn hefst hér og nú. Sísí er hins vegar hér með kjörin fegurðardrottning vikunnar (sbr. tárin) en því fylgja samt lítil sem engin fríðindi, nema kannski afrit af Tic Tac Toe smáskífunni minni.

Edie Brickell and the New Bohemians var það heillin. Angistarfulla brúðurin með allt á hreinu nema tengingar við fyrri vísbendingar, leymmér að útskýra. Fyrsti smellur hljómsveitarinnar var "What i am" sem barnakryddið Emma Bunton misþyrmdi svo eftirminnilega. Edie kynnstist Paul Simon við upptökur á Saturday Night Live og nú eru þau gift og eiga þrjú börn.

Ég kolféll fyrir bandinu þegar ég heyrði fyrst í þeim, 13, 14 eða 15 ára og ég beið ein í röð í hljómdeild KEA þegar "Ghost of a dog" kom út. Gömlu Schneider fermingagræjurnar gáfu hins vegar upp andann fyrir ca 5 árum og því hef ég ekki getað spilað vínilinn í laaangan laaaaangan tíma. Þið getið kannski ímyndað ykkur gleði mína þegar ég fann eina eintakið af geisladiskinum sem til er á landinu. Nú tilheyrir það mér (fyrir 1699 kr.).

Þess má svo til gamans geta að þegar ég fór fyrst í heimsókn til þáverandi verðandi eiginmanns (eftir tiltölulega stutt kynni) setti hann "Shooting rubberbands at the stars" undir geislann og það innsiglaði örlög okkar beggja. Ég átti nefnilega bara kasettuna en ekkert kasettutæki.

Jæja, einhverjir kíkja hér við öðru hvoru þannig að ég má víst ekki vera of dónaleg eða hvað?

Leifur bað um auðveldari vísbendingar, nú er bara að sjá hvað ég get gert. Eins og áður hefur komið fram er hljómsveitin ameríkönsk, hefur tengsl við Kryddpíurnar (sérstaklega eina þeirra) og Simon & Garfunkel. Sagan segir að hin Texasættaða söngkona sveitarinnar hafi kynnst bandinu þegar hún vann sem gengilbeina á bar þar sem sveitin kom eitt sinn fram. Hún skellti í sig nokkrum skotum, stökk svo upp á svið og tók lagið með þeim og varð eftir það fullgildur meðlimur og átti stóran þátt í gríðarlegum vinsældum hljómsveitarinnar á síðari hluta 9. áratugarins (eitís). Þetta hlýtur að segja ykkur eitthvað.

Okei, enginn giskaði eftir síðustu vísbendingu og því nokkuð ljóst að það nennir ekki nokkur kjaftur að lesa þetta bull mitt. Ágætt, þá get ég látið allt flakka án þess að hafa áhyggjur af því að særa nokkurn mann. Vandamálið er bara hvað ég á að gera við þetta nýfengna frelsi. Á ég að ausa svívirðingum yfir allt og alla eða láta mína leyndustu drauma flakka? Á ég að gera bæði? Eða hvorugt? Ég er að spá í að byrja nýja lífið mitt á að játa svolítið fyrir sjálfri mér: Ég er sjónvarpssjúklingur. Ég byrja að horfa eftir fréttir og stend helst ekki upp fyrr en dagskrá lýkur. Ekki nóg með það heldur er ég netfíkill líka. Mér leið bölvanlega fyrir framan sjónvarpið í síðustu viku vegna þess að ég gat ekki vafrað um netið í auglýsingahléum og yfir óspennandi atriðum. Ætli sé til einhver lækning við þessu?

Kæru lesendur (ef einhverjir eruð), velkomnir að skjánum!

Dagskráin í kvöld er ekki með sérlega fjölbreyttu sniði en við byrjum á fréttum.
Í fréttum er þetta helst:
Ástkær og elskuleg fartölvan mín er komin af sjúkrahúsi eftir vikudvöl og þótti henni vistin slæm, hún fékk ekki þá ást og umhyggju sem henni ber og er það miður. Ég vona að ég þurfi aldrei aftur að senda hana frá mér því að þetta var ein hræðilegasta vika í lífi mínu og yndið mitt er bæklað í þokkabót.
Enginn reyndi við síðustu vísbendingu þó að hún ætti að gera öllum ljóst um hvaða amrísku hljómsveit ég er að spyrja. Ekki verður birt ný vísbending fyrr en einhver huguð vera sýnir dirfsku og giskar.
Dagskráin verður ekki lengri að sinni, góðar stundir.

Tölvan mín er á sjúkrahúsi þessa dagana og því hef ég haft heldur litla löngun til að blogga. Núna þykir mér hins vegar vera kominn tími á næstu vísbendingu. Here goes...

Enginn reyndi að giska á amerísku hljómsveitina og ætla ég því að birta hér aðra vísbendingu.

Skrítinn dagur þetta. þegar ég skilaði snillingnum í leikskólann í morgun blasti við mér sótugt og illa útlítandi hús við Lækjargötu. "Hvur andskotinn skeði þarna?" hugsaði ég. Skömmu seinna fékk ég svar við því; snarbrjálaður brennuvargur á ferðinni í nótt. Heimur versnandi fer. Rússar og Tétjenar drepa börn í tugatali. Hvert stefnir þetta eiginlega? Ákvað að slá þessu upp í kæruleysi og kaupa mér góða lykt í Body Shop. Ég var greinilega eitthvað aumingjaleg í Smáralindinni í dag, ég held bara svei mér þá að allur alheimurinn hafi verið á hvolfi. Fyrsti viðkomustaður var Skífan (sem ég hef ekki komið inn í í mörg ár) og haldiði ekki að diskurinn sem mig langaði mest í í öllum heiminum hafi verið til! (eitt eintak sem ég er að hlusta á núna) Lyktin sem mig langaði í var líka til í Body Shopl. Fór svo í búð með brothættu drasli og sveiflaði pokanum í glerkertastjaka og braut hann, þurfti samt ekki að borga. Fór svo á skyndibitastað sem ég hef ekki prófað áður og pantaði, gat ekki borgað með korti því að það var bilun í símkerfinu, ég leit líklega út fyrir að vera aðframkomin af hungri því að pilturinn á kassanum(a.m.k. tíu árum yngri en ég og helmingi mjórri, öfugt við félaga hans á næsta kassa) endaði á því að bjóða mér upp á matinn, eins gott því að maturinn var forvondur, flokkast eiginlega undir hroðbjóð og ég ætla sko aldrei að borða þarna aftur. Takk samt, þetta var næstum eins og góði maðurinn í Rúmfatalagernum í gæsapartýinu og það er góð lykt af mér.

Nú langar mig hins vegar að leggja getraun fyrir ykkur, lesendur góðir:
Með hvaða amerísku hljómsveit er geisladiskurinn sem ég keypti mér í dag?

(aukagetraun: hvað eru mörg í í færslunni?)

EKKI LENGUR SOKKABLOGG!

Fáeinum mánuðum eftir að ég ritaði fyrstu færsluna á þessari síðu dreymdi mig draum. Um hann skrifaði ég þann 17. nóvember 2003:


... í nótt dreymdi mig um bloggið mitt svo að ég má til með að segja ykkur aðeins frá því.Mig dreymdi að ég bloggaði um sokka. Já ég sagði sokka! Alls konar sokkamyndir prýddu síðuna mína og var þeim reglulega skipt út fyrir nýjar, en það þarf varla að taka það fram að ég tók allar myndirnar sjálf og var orðin vel þekkt fyrir listræna hæfileika. Mín túlkun á draumnum er sú að ég skammast mín fyrir að hafa ekki verið nógu dugleg að blogga. Sokkarnir komu til af því að ég horfði á Family guy í gærkvöldi. Í þættinum var hið alkunna sokkahvarf í þvotti tekið fyrir. Fjölskyldufaðirinn skreið inn í þurkarann til að leita af sér allan grun en hafnaði þá inni í töfralandinu Narníu. Þar tók á móti honum fánninn sem Lucy hitti og hélt hann á týnda sokknum. Mér fannst þetta ógeðslega hroðbjóðslega fyndið atriði. Ég er að hugsa um að breyta nafninu á blogginu mínu í sokkablogg.

Ég beið ekki boðanna og lét verða af breytingunum en aldrei kom ég mér að því að mynda sokkana og má það helst rekja til þess að ég hef ekki enn nennt að hafa fyrir því að læra að setja myndir inn á síðuna. Ég held að það sé kominn tími til að senda sokkahugmyndina í tímabundið frí og hef af þeim sökum breytt nafninu á blogginu enn einu sinni. Kannski smá sjálfsmyndarkrísa.

Þá að öðru; þegar Hafdís var ólofuð menntaskólamær setti hún saman lista yfir þau atriði sem prýða máttu einn mann (þ.e. þann sem hún ætlaði að eignast). Rómantíkin var greinilega allsráðandi í huga yngismeyjarinnar og ég vona bara að listinn góði standi enn fyrir sínu. Ég minnist þess ekki að hafa nokkurn tíma skrifað slíkan lista en ef ég ætti að gera það núna þá yrði hann líklega á þessa leið:

I'm so tired of this vacuum
Need a man to help soon
Don't need a man to make a move on me
I need a man to move in with me

Don't need a man to treat me mean
I need a man to help me clean

Someone who's heaven sent
Someone to help pay rent
Someone to share dreams and wishes
Someone to help me do the dishes

Poppprik fyrir þann sem getur sagt mér heiti lags, hljómsveitar og plötu án þess að svindla. Og munið, ég sé í gegnum holt og hæðir.

Ég hef aldrei birt niðurstöður úr netprófum á þessari síðu og er ekki alveg sannfærð um að ég eigi að vera að því en... skítt með það!

Menningarnótt. Missti eiginlega alveg af henni. Fór með elskulegum eiginmanni mínum út að borða á Cafe Operu í hjarta miðborgarinnar. Við vorum í rómantískum hugleiðingum en ekki menningarlegum. Nutum bara samvistanna við hvort annað og unaðslegrar máltíðar. Skröngluðumst upp á þak í þann mund sem flugeldasýningin byrjaði og nutum hennar út í ystu (myrkur?). Fengum skemmtilegan félagskap í stutta stund. Fórum á 22, hittum fullt af skemmtilegu fólki og dönsuðum lappirnar af. Fundum hálfan myndavélasíma fyrir ofan sirkusportið (eigandi óskast). Fórum heim.

Ég hafði sérlega gaman af samtali Svansýjar og Lou Reed rétt í þessu, þau þeystu um víðan völl og allan heim og ég get rétt ímyndað mér hvers kyns lífsreynsla það er að tala við svona fugla. Ég gat samt ekki varist þeirri hugsun að viðtalið minnti á annað slíkt sem fröken Bridget Jones tók við Colin Firth í Róm (þeir sem vita ekki um hvað ég er að tala ættu að skammast sín), spyrlan reyndar heldur einbeittari og klárari en kannski var það Lou sem var Bridget í þessu tilfelli. Mér þætti ótrúlega gaman að fá að sjá viðtalið sem Lou Reed tók við Svansý og skora hér með á hana að bjarga málunum sem allra fyrst og ekki síðar en í 15 ára stúdentsafmælinu.

Sumarið 1996 vann ég á litlu sveitahóteli á suðurlandinu. Þær fáu fríhelgar sem ég átti voru vel nýttar í félagsskap góðra vina en heldur lágdautt var yfir ástarlífinu. Það var á hlýju föstudagskvöldi sem ég stóð ein í biðröð við skemmtistað þar sem ég ætlaði að hitta vinkonu. Næst á undan mér í röðinni voru nokkrir strákbjálfar með skrílslæti, einn þeirra eyddi miklum tíma í að fá annan til að teygja tunguna upp í nef en ég leit undan og veit því ekki hvort hann lét verða af því. Fljótlega eftir að steratröllin í dyrunum hleyptu mér inn var sá tungulangi kominn á slóð mína og gerði sitt besta til að ná mér út af staðnum og heim í ból. Hinn, þessi sem vildi svo gjarnan sjá tungu í nefi félagans, stóð yfir okkur og skaut á vininn alveg þar til sá gafst upp og tilkynnti mér að ég væri barnaleg að vilja ekki sofa hjá honum. Félaginn nýtti sér hins vegar tækifærið og var öllu tunguliprari, áður en ég vissi var ég orðin bálskotin og örfáum vikum seinna var ég flutt inn til hans. Að þremur árum liðnum kom frumburðurinn. Fyrir nákvæmlega ári síðan hittumst við í kirkju að viðstöddu fjölmenni og gengum út sem eitt.

Ást við fyrstu sýn er ekki til en hinsvegar kannski við aðra... eða þriðju. Ég hef aldrei spurt hvort tungan hafi náð upp í nef.

Það er opinbert! Ég er glæpakvendi.
Löggan hirti mig fyrir of hraðan akstur, ég var að horfa á hitamælinn í bílnum... ekki hraðamælinn. Helvítis blíðan.

Ég er svolítið skrítin þegar kemur að tónlist, annað hvort elska ég hana eða hata heitt og innilega.  Gengur þetta svo langt að ég verð geðvond ef ég heyri lag sem mér líkar ekki og getur þetta valdið vandræðum ef ég hef ekki fulla stjórn á hljómflutningstækjum þeim sem kunna að vera nálægt mér enda var ég hötuð af plötusnúðum á skemmtistöðum borgarinnar í þá daga sem ég stundaði svoleiðis líferni.  Á hinn bóginn verð ég ljúf sem lamb og jafnvel nokkuð skemmtileg ef tónlistin er að mínu skapi.  Það er einstaklingsbundið hvað heillar við músík en í mínu tilfelli er það yfirleitt rödd þess sem syngur og sumar raddir heilla einfaldlega meira en aðrar.  Ég ætla ekki að segja hvað varð til þess að ég fór út í þessa hugleiðingu en  síðasta hálftímann hef ég verið að reyna að rifja upp kynþokkafullar karlmannsraddir sem valda mér skjálfta í hnjánum og ég er að hugsa um að deila þeim með þeim sem vilja, í engri sérstakri röð.

*Eddie Vedder sérstaklega í Last kiss, fæ alltaf hroll þegar ég heyri hann syngja það.
*Nicholas Cage Love me... þarf að segja eitthvað meira?
*Prince bara alltaf, hvort sem hann syngur eða dansar, á unglingsárum mínum hékk hann allsnakinn á veggnum yfir rúminu mínu... við hliðina á krúttlega kettlingnum.
*Robert Smith eini karlmaðurinn sem er smart með eldrauðan varalit. *Kurt Cobain er sexí þegar hann spyr hvar ég svaf síðastliðna nótt.
*Morrissey er sjarmerandi maður.
*Nick Cave heillandi á sinn tregafulla hátt.
*Michael Hutchence hvenær sem er en það er eitthvað við The loved one.
*Jay Kay er unaðslegur hvernig sem á hann er litið/hlustað og ég verð alltaf ástfangin af honum þegar ég heyri Half the man.
*Gary Jules ég skelf.
*Jimmy Nail einfaldlega svalur
*Jim Morrison Just show me the way to the next whisky bar...
*Robbie Williams kynþokkinn holdi klædddur.
*Justin Timberlake ég hlusta ekki sérstaklega á tónlistina hans en það er eitthvað við röddina og ég skil hvað Britney og Cameron sáu við hann.
*Guðjón Rúdolf kannski ekki fallegasti maðurinn í bransanum en vá hvað hann kann á tilfinningarnar.
*Villi naglbítur ekta karlmaður sem kann að grilla og syngur um goðsögur og ævintýri í þokkabót.
*Jón Ólafs einlægnin skilar sér.
*Biggi í Maus það er bara eitthvað mjúkt og seiðandi við hann.

Ég held að ég láti hér staðar numið en hver veit nema ég segi næst frá kynþokkafullum kvenmannsröddum.

Góðar stundir

Lítið blogg lengi. 
 
Sturtan loks komin í gagnið en eins og dyggir lesendur vita þá hef ég þurft að stunda sundstaði og baðherbergi vina og vandamanna grimmt síðustu mánuði (les. næstum hálft ár).  Það var ekki fyrr en ég hætti að baða mig að eitthvað fór að gerast.  Reyndar er líkami minn farinn að þrífa sig sjálfur þannig að ég er að hugsa um að sleppa því bara að prófa sturtuna og leyfa náttúrulegri angan minni að njóta sín.

Mér þykir óskaplega leiðinlegt að vera heima hjá mér þessa dagana og geri því sem allra minnst af því.

Ég get ekki að því gert en ég elska Woody Allen heitt og innilega.

Í síðustu viku brá ég mér norður í land í þeim tilgangi að halda ærlega upp á tíu ára útskriftarafmæli frá einni af elstu og frægustu menntastofnunum landsins. Mér tókst svo sannarlega að skemmta mér og öðrum en það tók sinn toll því að ég burðaðist með bólginn og bláan ökla heimleiðis en hann er nú allur að koma til. Síðastliðið laugardagskveld hélt ég mikla veislu á heimili foreldra minna enda ærið tilefni. Á mánudag ók ég aftur áleiðis norður og endaði á króki þeim er kenndur er við sauðfé og á. Heim kom ég aftur í gærkveldi og var býsna útkeyrð eftir allan flækinginn og svaf af þeim sökum í fjórtán tíma. Það er eins og mig minni að ég eigi barn, a.m.k. er barnaherbergi í íbúðinni minni og barnadót út um allt en ég er samt ekki viss, ég hef ekki fundið það ennþá. Ef þið vitið betur en ég þá megiði gjarnan láta mig vita hvar ég lagði blessað barnið frá mér. Var það strákur eða stelpa?

Ég er þreytt í dag og ekki að ástæðulausu enda var síðasta vika undirlögð af svalli og sukki. Ég ætla snemma að sofa, góða nótt.

10 dagar...

Obboslega mikið eitthvað um að vera þessa dagana. Fermingarundirbúningur og veisla hjá stóru systur um síðustu helgi, fimmtugsafmæli í sveitinni á morgun, Leibbalingur fimm ára á miðvikudaginn, tíu ára stúdentsafmæli (þriggja daga prógram) í þarnæstu viku og þar að auki bankar þrítugasti afmælisdagurinn upp á hjá mér. Svo er bara ekkert að gera það sem eftir er sumars.

Viljiði vera svo væn að kíkja hingað sýna Bússa og hans kónum hvaða álit þið hafið á þeim.
Kærar þakkir.

Af einhverjum óútskýranlegum ástæðum hefur DV runnið inn um lúguna hjá mér síðustu þrjá daga. Ég verð bara að segja að blaðamennirnir sem þar skrifa eru hreinlega að fara á kostum, bæði hvað varðar efnisval og eins hvernig fréttirnar eru skrifaðar. Frásagnirnar af dúkauppreisninni á Alþingi og eftirköstum hennar eru til dæmis alveg unaðslegar og það sama er að segja af bréfaskriftum Jóns Steinars. Einhvern veginn minnir þetta mig á skólablöð framhaldsskólanna. Ég er alvarlega að hugsa um að kaupa mér áskrift.

Margt (öllu heldur sumt) hefur á daga mína drifið síðan síðast. Á uppstigningardag settist ég upp í gæðinginn minn græna og hélt norður á bóginn. Ég stoppaði í öllum vegasjoppunum á leiðinni en það er föst venja hjá mér að þegar ég ferðast, hvort sem það er innanlands eða utan, þá gerir blaðran uppreisn því hún er svo hrikalega heimakær. Þar sem ég var ein á ferð í þetta skiptið kom þetta ekki að sök. Ég eyddi einni nótt í höfuðstað norðursins og hélt svo aftur af stað suður síðdegis en af því að ég nennti ekki alla leið heim, beygði ég út af þjóðvegi 1 einhvers staðar í Borgarfirðinum og endaði óvart í Húsafelli. Fyrir algjöra tilviljun var dularfulli, dökkhærði, hávaxni maðurinn (sá sem ég kyssti á Egilsstöðum) staddur þar í sumarbústað ásamt fleirum. Þarna var helginni eytt við glaum og gleði en þegar kom að því að þrífa og ganga frá þá sá ég mér þann kost vænstan að leggjast fársjúk í sófann og láta hina um allt þar sem draslið og hroðbjóðurinn ofbauð mér. Veikindin ágerðust svo þegar leið á daginn og þegar kom að brottför var ég ófær um að aka en sem betur fer voru þrír frískir fullorðnir fullfærir um að keyra þrjá fríska, fulla bíla. Ég er svo búin að liggja í vesöld síðan en er nú loks að skríða saman, sem betur fer enda eru þrír dularfullir, dökkhærðir og hávaxnir karlmenn staddir í stofunni hjá mér þessa stundina...

Góðar stundir.

Stundum (reyndar ansi oft) er mitt litla móðurhjarta við það að springa úr stolti og hamingju og þannig er ástandið einmitt í dag. Þegar mér loks tókst að vekja barnið mitt þá upphófst mikil gleði, hann er semsé búinn að læra Tomma og Jenna ullið og ákvað að gleðja mig með því. Fyrir ykkur sem ekki vitið þá er Tomma og Jenna ull þannig að maður setur þumalfingur upp að eyrum og glennir hina fingurna út og veifar lítillega með þeim, tungan er rekin út og hreyfð upp og niður eða til hliðar um leið og maður gólar "leblerele" eða eitthvað ámóta. Ég mátti að sjálfsögðu til með að sýna hæfni mína á þessu sviði og af þessu atriði okkar hlaust hin besta skemmtun, ekki síst þegar sonurinn bjó til það sem hann kallar pylsubrauð, með tungunni á meðan á ullinu stóð. Það kom þó að því að hlátrasköllunum linnti og okkur tókst að troðast í fötin svo að drengurinn gæti mætt í leikskólann. Honum gekk hins vegar eitthvað illa að komast í skóna og skyndilega, í anda Kolbeins kapteins, datt upp úr drengnum:
"Soðinn kartöfluís!"
Þetta fannst mér óheyrilega fyndið og ég hló hátt inni í mér (hefði ég hlegið upphátt þá værum við enn að reyna að komast í skóna).

Rétt áðan sat ég við eldhúsborðið og hlustaði á Edith Piaf auk þess sem ég gluggaði í Tímarit Morgunblaðsins frá síðasliðnum sunnudegi. Ég rak aukun í stutt viðtal við Hildi Helgu Sigurðardóttur og renndi yfir það að gamni, þegar hún var spurð eftir hvaða lífsspeki hún færi, svaraði hún “Je ne regrette rien”. Í sömu mund söng Edith “ Non, je ne regrette rien”. Tilviljun eða skilaboð að handan?

Það hefur ýmislegt á daga mína drifið að undanförnu. Síðasta fimmtudag vaknaði ég fyrir allar aldir og settist upp í flugvél sem skutlaði mér í heimsókn til Lagarfljótsormsins og fjarskyldra ættingja hans. Mér var plantað í risastóra íbúð sem ég deildi með nokkrum dauðum flugum og Kára kuldabola. Eiginlega var ég þarna til að vinna en ég er svo heppin þessa dagana að vinnan mín felst í því að hitta ólíklegasta fólk og hlusta á alls konar sögur. Það kom mér á óvart hvað Egilsstaðabúar eru gjafmildir á tímann sinn, það er eins og hraðinn og stressið hafi orðið eftir á Reykjavíkurflugvelli. Um kvöldið fór ég á stefnumót með dularfullum dökkhærðum manni og kyssti hann djúpum kossi meðan snjóflygsurnar reyndu að hylja okkur fyrir forvitnum augum. Hvað skyldi eiginmaðurinn segja um það? Ég kvaddi huldumanninn minn og fór ein í stóru íbúðina þar sem ég eyddi nóttinni með kuldabola. Morguninn eftir var allur snjór horfinn og tvær hunangsflugur fluttar inn í eldhúsið. Vinnan heltók mig og það munaði minnstu að ég missti af flugvélinni sem flutti mig heimleiðis en þar sem ég stóð við færibandið á Reykjavíkurflugvelli og beið eftir töskunni minni, sá ég hraða og stess sem hvorutveggja var merkt mér en ég ákvað að taka það ekki með mér heim. Nú er bara að sjá hvort starfsfólki flugleiða liggi lífið á að skila þessu aftur til mín.

Aaaa! (sagt blíðlegri röddu eins og þegar hjalað er við reifabarn)

Sjáiði bara fallega nýja útlitið mitt! Lengi hefur mig dreymt um að eignast svona fallega síðu. Eina vandamálið er að ég er soddan auli að ég get ekki sett kommentakerfið og hlekkina mína inn aftur. Líklega tekur það mig nokkra daga að finna út úr þessu en ef einhver snillingur er þarna úti þá má hann gjarnan senda mér leiðbeiningar á arny@that.is.

Ég veit að ég lofaði einhvern tíma að blogga ekki meira um baðherbergið þannig að ég læt það vera. Hins vegar lofaði ég aldrei að blogga ekki um flísar, nú er nefnilega svo komið að okkur vantar flísar á ákveðið herbergi í íbúðinni. Vandamálið er að við hjónin eigum í mesta basli með að komast að samkomulagi um það hvað fari veggjunum vel, við erum búin að þvælast á milli verslana og skoða allt sem til er en niðurstaðan lætur eitthvað bíða eftir sér. Þjónustan í þessum verslunum er ákaflega misjöfn, í einni stóðum við og orguðum í þeirri von um að fá afgreiðslu en gáfumst upp eftir korter. Húsasmiðjan sýnir stundum sínar góðu hliðar eins og t.d. strákinn sem afgreiddi okkur í dag. Eina vandamálið var að okkur hjónunum er ekki viðbjargandi. Við erum svo ótrúlega ósammála að það þarf kraftaverk til þess að við getum klárað herbergið sem ég lofaði að blogga ekki um. Vonandi endar þetta ekki með því að við förum að innrétta hvort sitt herbergið sem ekki á að blogga um.

Sko! Ef þið hafið eitthvað vit í kollinum þá drífiði ykkur þangað og njótið þeirra fögru tóna sem nýjasta færslan býður upp á.

Það er ekki hægt að segja að ég hafi verið sérlega aktív í blogginu að undanförnu og mér dettur ekki í hug að fara að afsaka það, ég blogga bara þegar mér sýnist og hef eitthvað að segja.

Vá! Þetta hljómar eins og ég sé ógeðslega reið! Samt er ég ekkert reið, eiginlega bara frekar glöð. Ég var soltið reið um daginn en nú finnst mér flestir vera að verða skemmtilegri með hverjum deginum. Hvernig er hægt að finnast lífið leiðinlegt þegar næstum fimm ára strákur fræðir mann um risaeðlur, háhyrninga og kóngulær? Ég hlæ bara inni í mér af kæti.

Hæ, muniði eftir mér?

Ég vildi bara láta vita að ég er enn til þó ég hafi ekki nennt að skrifa neitt. Það hefur samt ýmislegt gerst, sumt gott og sumt vont en ég hef bara hreinlega ekki haft neina löngun til að blogga eða lesa blogg að ráði. Kannski bæti ég úr þessu á næstu dögum, kannski ekki.

Sé ykkur seinna (sungið eins og Skari skrípó/Tommi tómatur gerði forðum daga)!

Jæja! Þá er liðin helgi mikilla ævintýra og skemmtilegheita! Þetta byrjaði allt saman ósköp sakleysislega, sjónvarpsgláp á föstudagskveldi, ógurlega dæmigert alveg hreint. Betri helmingurinn ætlaði að sinna tveimur erlendum kollegum sínum á laugardeginum og ég sá fram á að sofa út og svo viðburðasnauðan dag í framhaldi af því. Ég var hins vegar rifin á lappir um tíu og hvött til að hristast með köllunum í jeppa ásamt bróður mínum og hans spúsu. Ferðinni var heitið upp á Langjökul og við rétt mörðum það upp fyrir jökulröndina. Hápunktur dagsins var þegar ég hékk aftan í Landróvernum á skíðaskónum mínum góðu. Nú veit ég hvernig það er að vera á sjóskíðum! Þrátt fyrir að færðin á jöklinum hafi ekki verið sérlega góð þá var þetta sérstök upplifun, það var allt hvítt í kringum okkur, bæði himinn og jörð og þess vegna vissi maður ekki hvað snéri upp og hvað niður. Eins var alveg ótrúlega kyrrt og hljótt, einu hljóðin komu frá okkur og farskjótum okkar.

Um kvöldið fórum við hjónin í matarboð og nutum þar dásamlegra kræsinga og skemmtilegs félagsskapar.

Í gærmorgun var ég aftur rifin fram úr rúminu og í þetta skiptið varð Snæfellsjökull fyrir valinu. Ferðafélagarnir voru þeir sömu og daginn áður að viðbættum þremur drengjum á leikskólaaldri. Veðrið var alveg dásamlegt, það hefði hreinlega ekki getað verið betra. Jepparnir nenntu ekki alla leið upp á topp en mannfólkið kláraði það á tveimur jafnfljótum. Þar snæddum við Júmbósamlokur og harðfisk (erlendingarnir eru brjálaðir í hann) og skoluðum niður með kókómjólk. Yndislegt alveg hreint og ekki spillti útsýnið fyrir, það lá við að hægt væri að sjá til Færeyja, við sáum að minnsta kosti til Ísafjarðar!
Eftir dágóða dvöl á toppnum skelltum við konurnar okkur í skíðin og renndum okkur niður að jeppunum. Karlmenn á öllum aldri máttu gjöra svo vel að ganga þann stutta spöl. Þeir settust svo inn í farkostina og óku niður jökulinn en við sem tilheyrum sterkara kyninu treystum á okkar eigin fætur og skíði. Við erum ókrýndar drottningar Snæfellsjökuls (en ég verð að játa að ég finn fyrir dáltið mörgum vöðvum í dag, ekki síst eftir dágóða byltu og snúið hné en hverjum er ekki sama). Það kom okkur reyndar á óvart hvað var erfitt að skíða þarna, snjórinn var þannig að hann tók af okkur öll völd og reyndi að senda lappirnar hvora í sína áttina. Þetta var samt ótrúlega gaman og ég hika ekki ef mér býðst annað svona tækifæri. Ótrúleg lífsreynsla í allri þessari náttúrufegurð. Jeppar og skíði námu staðar við rætur síðustu brekkunnar og þar fengu yngstu ferðafélagarnir sinn skammt af snjóþoturennslum. Þessi ferð var þannig eitthvað fyrir alla, erlendingarnir sögðust aldrei myndu gleyma þessum degi, ég efast líka um að við hin gerum það!

Mig langar ótrúlega til að Borgarholtsskóli vinni Gettu Betur.

Hæ, þetta er Ljúfa, hvernig hafiði það?

Ég hef það fínt!

Nei, það er svo sem ekkert sérstakt í fréttum, en hjá ykkur?

Ha, baðherbergið? Jú það er loksins eitthvað að gerast, kom pípari í dag og svona, lagði rör og svoleiðis.

Eiginmaðurinn? Hann kom frá Erlendis á sunnudaginn og við vorum ofsalega glöð að fá hann heim aftur, sonurinn sleppti ekki augunum af honum fyrstu tvo dagana og hann er enn að tala um hvað það sé gott að pabbi sé kominn.

Jú, það er gaman í vinnunni, fékk að skoða endurvinnslustöð fyrir málma um daginn, það var mjög skemmtilegt.

Nei, það gengur ekkert allt of vel með það.

Ókei, það var gaman að heyra í ykkur og takk sömuleiðis!

Bless.

Stundum finnst mér voða gott að búa á Íslandi, vitandi það að við erum nokkuð örugg fyrir skarkala heimsins og hinu illa sem er á ferli. Oftar er ég hins vegar óþyrmilega minnt á að illskan býr líka á Íslandi, eiginlega gerist þetta daglega. Það líður varla sá fréttatími sem ekki er minnst á barnaníðinga og fórnarlömb þeirra. Af hverju í andskotanum sleppa þessi helvíti alltaf svona vel? Í dag féll dómur yfir manni sem misnotaði stjúpdóttur sína í 12 ár. Hvaða refsingu fékk hann? Jú, skitin fimm og hálft ár og smánarlega lága sekt. Hann hélt barni í hryllilegum fangabúðum í tólf ár, ég get ekki ímyndað mér að fangelsi hérlendis séu jafn skelfileg og það sem stúlkan mátti þola. Það hefði að minnsta kosti átt að dæma manninn til jafnlangrar vistar og hann dæmdi varnarlaust stúlkubarn.

Rakst á þetta á flakki mínu um innviði alnetsins. Finnst ykkur að ég ætti að taka hana að mér?

Beggi var sá eini sem svaraði getrauninni hér að neðan en það kom ekki að sök þar sem svarið var rétt. Beggi er því "Gáfnaljós vikunnar" og legg ég til að þið gefið honum gott klapp.

Í höfði mínu hljómar lag sem kom út á plötu árið 1984. Af því að ég hef ekkert sérstakt að segja, er ég að hugsa um að kanna hvort eitthvert ykkar, kæru lesendur, þekkið plötuna og hljómsveitina sem flutti. Ekki væri verra að fá nafnið á laginu. Sá/sú sem svarar rétt fær titilinn "Gáfnaljós vikunnar" auk þess sem sá sami/sú sama má bjóða mér í kaffi. Texti lagsins er svona:

Bo Bo Bee, Bo Bee,
Bo Bo-Bo Bee,
Bo Bee, Bo

I couldn't bear to be special,
I couldn't bear, couldn't bear.
I couldn't bear, right ?

So don't look at me and say, that I'm the very one,
Who makes the cornball things occur, the shiver of the fur.
Don't expect so much of me, I'm just an also-ran,
There's a mile between the way you see me and the way I am.

So don't stare at me that way, of course it gives me pride,
but I won't take on the risk, of letting down the sweet sweet side.

Did you mean to humble me ?
So you did it unsuspectingly !
Oh words are trains, for moving past what
Really has no name.

Bo bo bee, bo be, bo

I couldn't bear to be special,
I couldn't bear, couldn't bear.

So don't look at me and say, that I'm the very one,
Who makes the cornball things occur,
the shiver of the fur. . . . right?


Góða skemmtun.

Það má eiginlega segja að með þessu bloggi sé ég að taka áskorun

Hann Magnús Ingvar Bjarnason sem í gærkveldi hlaut viðurnefnið "Undur Íslands" er sko alveg náskyldur mér! Þegar hann var lítill pjakkur þá kallaði hann mig alltaf sögufrænku því mér þótti svo gaman að segja honum alls konar sögur. Ég hef aldrei síðar hitt nokkurt barn sem hlustar af jafn miklum ákafa og hann gerði, hann beinlínis drakk í sig hvert orð sem hraut af vörum mínum. Sögurnar fjölluðu yfirleitt um strák sem hét Magnús og var hann gæddur undraverðum hæfileikum og því er mér skapi næst að álykta að það sé mér að þakka að Magnús fór að þróa með sér þennan undraverða hæfileika að halda á strauborði með andlitinu!

HÚRRA FYRIR UNDRI ÍSLANDS!!!
(húrra fyrir mér!)

Pezkall, var þetta í lagi?

Ég er eitthvað dofin í höfðinu þessa dagana...

Í gær gerðum við tilraun til að gefa öndunum á Læknum en þær syntu bara í burtu. Í dag gerðum við aðra tilraun en hættum við þegar við sáum að brauðbitarnir þekja yfirborð Lækjarins bakkanna á milli.

Sonur minn vaknaði eldhress í blíðunni í morgun en þar sem honum gekk eithvað illa að vekja mömmu gömlu rölti hann fram og vissi ég ekki meira fyrr en hann kom inn í herbergi íklæddur ninjabúningi, glamrandi á gítar og syngjandi eins og farandsöngvari. Í kvöld sofnaði hann svo í drekabúningi í sófanum. Í millitíðinni fór ég í foreldraviðtal í leikskólanum og fékk staðfestingu á því að ég á fyrirmyndarbarn. Þetta var góður dagur.

Vá! Ég var að fatta að ég hef ekki bloggað um neitt nema baðherbergið mitt síðan í lok febrúar. Eru ekki allir orðnir leiðir á þessu? Sérstaklega þar sem ekkert hefur gerst! Svona festist maður í sínum eigin litla heimi og sér ekki nema rassgatið á sjálfum sér (reyndar eru það ýkjur, ég sé það yfirleitt ekki einu sinni sjálf). Ég lofa að hætta þessu fyrr en eitthvað gerist og meira að segja þá skal ég ekki segja of mikið.

Nú ætlum við snillingurinn að vera ein heima í tvær vikur og hafa það gott. Verst að geta ekki haldið endalaus matarboð (af augljósum ástæðum sem ég var að enda við að lofa að blogga ekki meira um) en ef einhverjir aðrir eru að halda endalaus matarboð þá erum við í miklu stuði um kvöldmatarleyti á degi hverjum. Ef einhver vil bjóða okkur í sturtu þá er það líka mjög vel þegið, ég nenni nefnilega ekki alltaf að fara í sund. Að sjálfsögðu þýðir lítið fyrir mig að mæta með soninn í sturtuklefa sundlaugar og setja punkt þar við, drengurinn heimtar sitt busl.

Áðan sendi nágrannakona mín mér tvær súkkulaðikökusneiðar og þær voru æði með léttmjólk.

Enn hefur ekki heyrst múkk í iðnaðarmönnunum sem voru ráðnir til að gera lýtaaðgerð á baðherberginu og ég er að verða pínu pirruð. Í gær leit reyndar út fyrir að við hefðum fundið staðgengla en sú sæla stóð ekki nema í u.þ.b. tvo tíma. Vesalings eiginmaður minn var ákaflega súr á svip og í sinni þegar hann færði mér þær fréttir að við snillingurinn sætum hugsanlega uppi iðnaðarmannalaus næstu tvær vikurnar. Af því að ég er svolítið góð (bara smá samt) þá lék ég Pollýönnuleik og lét eins og þetta væri allt í besta lagi.

Í morgun fór öll fjölskyldan á fætur á sérlega ókristilegum tíma og við ákváðum að skreppa á rúntinn. Leiðinn lá á Suðurnes og þegar við nálguðumst Leifsstöð ákvað ég að senda kallinn bara til útlanda í eins og tvær vikur. Á meðan ætla ég að sjá hvort það gerist kraftaverk á baðherberginu eða hvort ég þurfi að kaupa bókina "Handlagin húsmóðir" og bregða mér svo í hlutverk pípara.

Ef þið séuð með hattin þá komist þið kannski í stuð og biðjið ykkar guð að senda mér iðnaðarmenn. Amen.

Hæbb!
Hér hefur ekki sést iðnaðarmaður síðan á fimmtudag og ég er orðin leið á biðinni. Er ekki einhver góðhjartaður pípari þarna úti?

Ég hef engar fréttir að færa, veriði sæl í bili.

Ástandið er að mestu óbreytt og nú fyrir stundu kom í ljós að þetta er aðeins meira mál en við gerðum ráð fyrir. Það stefnir því í að við þurfum að flytja út í nokkra daga og þá er bara spurning hvort einhver vill taka við okkur. Við erum obboslega góð og þurfum ekki mikið pláss. Einhver?

Vælið mitt var toppað með glæsibrag í kommenti við síðustu færslu og já Gulla, þetta er alveg rétt hjá þér, við erum stálheppnar og ég hugsa að ég sé jafnvel heppnari en þú. Baðherbergið verður orðið glænýtt og fínt áður en langt um líður, ég á ágætis ryksugu og nóg af tuskum, ég er útsofin í dag og eiginmaðurinn (sem er jafnframt liðtækur í ryksugun) brá sér bara upp að Kárahnjúkum í nokkra daga. Þetta er bara ágætt allt saman og maður á ekki að vera að kvarta svona alltaf hreint, það eru flestir í mínu lífi við góða heilsu, ég er í skemmtilegu námi og ágætri vinnu og þar að auki á ég notalega íbúð og bíl sem virkar (þótt hann þarfnist sárnauðsynlega yfirhalningar). Skítt með það þó að ég sé skítblönk og nokkrum kílóum of þung, ég hef allt til alls og á þar að auki fullan frysti af mat. Og síðast en ekki síst er nánasta fjölskylda og vinir allt svo ljómandi gott fólk sem er tilbúið að leggja ótrúlega mikið á sig ef maður þarf á hjálp að halda.

Lífið er bara býsna gott!

Það er búið að rífa allt út úr baðherberginu nema salernið, það er búið að brjóta göt í veggin, það er ryk út um alla íbúð, ég svaf fjóra tíma síðustu nótt og kallinn er stunginn af. Toppiði þetta!

Fyrir hálfum mánuði setti ég hér inn smá pistil um íbúðina mína og nefndi ég m.a. að mig langaði í nýtt baðherbergi. Ég átti hins vegar ekki von á því að það gerðist strax! Húsið okkar var byggt fyrir miðja síðustu öld og eru flestar lagnir eftir því, reyndar skiptum við um rör í eldhúsinu í ondúleringunni miklu áður en við fluttum inn en baðherbergið var bara málað og látið bíða betri tíma. Nú er tíminn runninn upp en hvort hann er góður veit ég ekki. Baðkarið hefur öðru hvoru stíflast síðustu árin en alltaf hefur tekist að losa stífluna. Nú er öldin önnur, þrátt fyrir gríðarlegt erfiði sat stíflan sem fastast og sagðist vera komin til að vera. Við höfum því brugðið á það ráð að henda helv... baðkarinu út og skipta um lagnir. Baðkarið fær svo aldrei að koma inn aftur því okkur finnst tími til kominn að smíða sæta innréttingu þarna inn og ætlum við aldrei í bað aftur. Bara sturtu. Hér verða mikil læti á næstunni og ef ykkur finnst við eitthvað skítug eða illa lyktandi þá verðiði bara að eiga það við ykkur sjálf! Blóðug fjárútlát munu einnig fara fram og eru öll framlög sérlega vel þegin.

Afsakaðu... Hefurðu nokkuð séð kommentakerfi á flækingi hérna einhverstaðar? Ég lagði það rétt sem snöggvast frá mér en ég get bara ómögulega munað hvar...

Best að ég segi ykkur hvað við höfðum fyrir stafni þessa merku helgi sem nú er nýliðin.

Á föstudagskvöld var ég ein heima og hvað gerist þegar kötturinn bregður sér af bæ? Jú, rétt hjá ykkur, mýsnar fara á kreik. Ég skundaði sem sé út á næstu vídeóleigu, fann mér hrollvekjur tvær og sá því fram á gott kvöld. Mér tókst að koma syninum snemma í bólið, slökkti ljósin og kveikti á "28 days later". Hún var ágæt og mér brá m.a.s. nokkrum sinnum. Um tíma var ég samt að spá í að slökkva á henni og vera ekki að gera sjálfri mér þetta en svo fannst mér að ef ég gerði það þá væri það eins og að viðurkenna að ég sé orðin of gömul fyrir þetta. Sénsinn! Ég er og verð 17!
Næsta mynd var unglingahrollurinn "jeepers creepers" og unglingurinn ég var í ágætu stuði þar til kom í ljós að ekki yrði útskýrt hverrar þjóðar eða tegundar ógnvaldurinn var. Ég þoli ekki svoleiðis! Öll skrýmsli eiga sér rætur í þjóðtrú og/eða munnmælum, þetta getur ekki verið nein undantekning. Ég held sem sé að ég neyðist til að horfa á framhaldið. Þess má geta að mig dreymdi fallega drauma eftir þetta.

Á laugardagskvöld var okkur boðið á Chicago og þó að sjóið sé flott þá er ég ekkert yfir mig hrifin. Bestur fannst mér Matti með fiðluna og banjóið og Eggert Þorleifs skreið í kjölfarið. Freyðivínið og sætindin í hléinu voru hins vegar alveg að gera sig.

Sunnudagurinn hófst á gleðilátum barnanna "okkar" tveggja, Eiginmaðurinn fékk fullt af heimagerðum afmæliskortum í afmælisgjöf og við sungum afmælissönginn yfir eggjaköku í hádeginu. Kakó og Rjómabollur í kaffinu og voru það einu bollurnar sem komu inn fyrir hússins dyr þetta árið. Ljúffeng folaldasteik að hætti Ljúfu í kvöldmat og dýrindis rauðvín með. Hvað síðar gerðist kemur ykkur ekki við.

Í gær hófst lausn að erfiðu máli sem lengi hefur legið á mér og í dag er ég öll léttari einhvern veginn (en mér dettur samt ekki í hug að stíga á vigtina). Baðherbergið mitt er reyndar að mestu ónothæft vegna stíflu í baðkari og vaski, lyktin af stíflueyðinum veldur því að mér súrnar um augu en samt get ég ekki annað en verið kát (hvað með það þó ég þurfi að halda í mér?) þegar sólin skín og styttist í páska!

Í dag lagði ég þrjá bloggara til viðbótar í hlekki.

Leifur er frændi minn sem er gæddur miklum hæfileikum í mannlegum samskiptum, a.m.k. í samskiptum við mig. Á ótrúlegan hátt hefur honum oft tekist að fá mig til að brosa þegar ég hef þurft á því að halda og í dag tókst honum það með bloggsíðuna að vopni. Takk fyrir það Leifur, ég þurfti svo sannarlega á því að halda.

Gneistinn er bróðir Kisumömmunnar og þ.a.l. frændi frænku minnar. Hann trúir ekki á guð og er að læra bókasafnsfræði.

Eygló, sambýliskona Gneistans, er hugljúf og einlæg en mætti blogga oftar.

Elskulegur eiginmaður minn er 35 ára í dag...

Til hamingju ástin mín!

Lengi hef ég lúrt á fjársjóði en nú er kominn tí­mi til að deila honum með umheiminum. Mér finnst gaman að skoða blogg annarra og hef gert það nokkuð lengi, en ekki nennt að hlekkja á þessi blogg fyrr en nú og geta áhugasamir skoðað hlekkina hér til hliðar. Ég held að það sé rétt að ég segi ykkur aðeins frá hverjum og einum.

Leibbalingurinn er sætasti gæi í­ heimi og aðdáandi Villa Naglbí­ts.

Guðfaðirinn er vonandi tilvonandi eiginmaður vinkonu minnar.

Dr. Gunna þarf vart að kynna.

Heimsborgarinn gefur skemmtilega innsýn í­ líf einhleypra, samkynhneigðra háskólanema og vann þar að auki einu sinni með mér.

Kýrhausinn segir frá lífi þjóðfræðings að loknu námi og er á góðri leið með að verða framhaldsskólakennari.

Heilaga beljan á sérvitran kött sem heitir Fí­del og hefur hann haldið mörg þjóðfræðipartý.

Illugaskotta er draugur sem býr í­ turni með rottu.

Blamla gekk einu sinni með mér yfir Kjöl (næstum því­ allan).

Bedda er fyndin stelpa sem vinnur á leikskóla og ætlar bráðum að giftast manni sem var einu sinni í kjól og með fjólubláar krullur. Hún er með heitan pott heima hjá sér en ég hef aldrei komið í­ hann þar sem ég þekki Beddu ekki neitt.

Blindgata skrifaði ævisögu Ruthar Reginalds og liggur ekki á skoðunum sí­num.

Beggi er afturbata hjartasjúklingur og getraunabloggari.

Aðkomumaðurinn er fyrrverandi blaðamaður og núverandi kennari. Hann elti ástina í sjávarþorp út á land og honum er kennt um allt sem aflaga fer í plássinu (eiginlega ætti ástin hans að vera hér lí­ka en hún fær ekki aðgang fyrr en hún byrjar að blogga aftur).

Matarást skrifar um mat og ég slefa oft yfir blogginu hennar.

Sí­sí­ er í­ Brúðarbandinu og er nýbúin að kaupa sér íbúð.

Nornasveimurinn er einfaldlega langbesta blogg ever...

Uppgjafarblaðamaðurinn hefur skoðanir á öllu og kann krassandi sögur.

Lúní­ á marga Vanilla sky boli og býður upp á alls kyns fegrunarráð.

Húsmóðirin vill ekki búa í­ svona innlits útlits íbúð.

Pezkallinn er maður frænku minnar og er núna í­ sumarfrí­i.

Kisukonan er frænka frænku minnar og hún kann dönsku betur en margir.

Það eru reyndar fleiri sem mættu vera hérna en þeir fá ekki inngöngu í­ fjársjóðskistuna fyrr en síðurnar þeirra hætta að fela sig.
Njótið vel!

Börn hitta oft naglann á höfuðið án þess að hafa hugmynd um það.

Sonur minn er mikill aðdáandi Villa naglbíts, í hans augum er Villi mesti gæi í öllum heiminum og það skiptir öllu máli að vera gæi. Af þessum sökum sperrir drengurinn augu og eyru hvernær og hvar sem Villi birtist. Í atinu í kvöld voru svo Rokkslæðurnar snjöllu að flytja músík. Stráksi hallar undir flatt, bendir á Kiddu rokk og segir svo:

"Ég er meiri gæi en þessi stelpa!"

Það skrítna við þetta er að hann veit vel að stelpur eru yfirleitt kallaðar pæjur ef tilefni gefst til.

Ég vil taka fram að ég hef gaman að Rokkslæðunum og mér finnst Kidda vera töffari.

Veðrið leggst á sálina mína og mig langar bara að skríða í rúmið og breiða upp fyrir haus.

Glöggir lesendur hafa eflaust tekið eftir því að ég flokkaði hlekkina hér til hliðar í þrjá flokka; blogg, næstumþvíblogg og ekkiblogg. Mér urðu á þau leiðu mistök að flokka stóra bróður sem “næstumþvíblogg” enda skrifar hann stundum skemmtilegar vangaveltur á fínu heimasíðuna sína og ég þekki fullt af fólki sem skrifar miklu sjaldnar en hann en kallar sig samt bloggara. Ekki var hann sáttur við þetta og bað mig um að breyta þessu. Jafnframt setti hann fram þessa skilgreiningu á bloggurum:

“Bloggarar eru vinstri sinnaðir, bóhemar og háskóla-nemar/menntaðir og vilja helst af öllu búa í miðbæarkjarna með kaffihús í næsta nágrenni.”

Ég hef aldrei kallað sjálfa mig bloggara en þessi skilgreining fékk mig til að hugleiða stöðu mína í Bloggheimi. Ég er a.m.k. ekki hægri sinnuð, líklega frekar svona vinstra megin við hægra megin. Bóhem? Nei ég held ekki. Háskóla-nemi/menntuð? Já og verð örugglega endalaust í námi. Vill helst búa í miðbæjakjarna? Nei, ekkert endilega en það vill svo undarlega til að ég er ekki nema þrjár mínútur að labba niðrí bæ. Kaffihús? Það er slatti af kaffihúsum í göngufæri frá heimili mínu en það nennir enginn að koma með mér á þau þannig að ég stunda þau ekki sérstaklega grimmt (enda á ég æðislega kaffikönnu og mjólkurþeytara), breytum kaffihúsinu í bókasafn og þá er ég alsæl. Þetta gera bara næstum fjögur atriði af fimm! . Svei mér þá, ég held að stóri bróðir hafi haft mig í huga þegar hann skáldaði skilgreininguna og gott ef ég er ekki bara sátt við það.

Jú! Ég er bloggari og ég er stolt af því!

Ég er farin að líta á sjálfa mig sem tveggja barna móður. Þannig er mál með vexti að sonur minn á ákaflega góða vinkonu og eyða þau öllum stundum í félagskap hvors annars, hvort sem er í leikskólanum eða frítímanum. Vinkonan býr í næsta húsi og því er ekki langt á milli þeirra.
Í dag hringdi Dísin í mig og spurði hvort ég væri að gera eitthvað sérstakt. Ég svaraði:
"Nei, bara hangsa. Krakkarnir eru hinu megin."
Ég er semsagt hætt að hugsa um son minn í eintölu og farin að tala um krakkana! Þess má geta að vinkonan sefur nú vært við hlið sonarins, við fengum hana lánaða þar sem foreldrum hennar var boðið í mat. Þegar pabbinn kom til að segja bless við hana, stökk sonur minn til og heimtaði líka knús í kveðjuskyni og sagði svo:
"Mamma og pabbi eru best... og líka þið!"
Ætli honum sé eins farið og mér (nema að í mínu tilviki hefur börnunum fjölgað), að hann eigi tvö pör af foreldrum? Það kæmi mér ekki á óvart.

Vegna athugasemdar við síðustu færslu þá ætla ég að skrifa hér stuttan pistil til svars.

Já við vorum að kaupa og gera upp íbúð... fyrir fimm árum.

Efir extreme meikóver á íbúðinni fengum við nett ógeð á frekari framkvæmdum og létum nokkur smáatriði vera af þeim sökum. Þegar okkur fæddist svo sonur, voru allar að- og viðgerðir settar í bið, nema þær sem lutu beinlínis að öryggi erfingjans. Það verður að taka fram að íbúðin okkar er u.þ.b. 75 fm og eftir því sem barninu áskotnaðist aldur og meira dót þá minnkaði plássið.
Einu sinni átti ég skrifborð og bjó það í barnaherberginu en þegar kom að því að drengurinn flutti í sérherbergi var skrifborðinu fleygt því að hvergi var pláss fyrir það. Þegar lærdómurinn krafðist þess, skrifaði ég á tölvuna sem var troðið inn í eina lausa hornið í hjónaherberginu en allar heimildir sem ég þurfti, lágu á víð og dreif um hjónarúmið. Öllu þessu skólabrölti fylgir ótrúlegt magn pappírs og bóka og síðustu misseri hef ég kvartað óspart yfir geymsluleysi vegna þessa.
Fyrir rúmlega tveimur vikum fór bóndinn að minnast á að gera smávægilegar úrbætur en ég hamraði járnið á meðan það var heitt og gabbaði hann til þess að víkka úrbæturnar út og plássið um leið. Nú er svo komið að það er eins og aukaherbergi hafi bæst við því að geymslupláss hefur aukist til muna (ekki síst vegna þess að við erum búin að henda mörgum ruslapokum af alls kyns ónauðsynlegu drasli). Ljósakróna í eldhúsið er komin í hús en enn á eftir að festa hana upp og verður það væntanlega gert um helgina. Það skal tekið fram að fjárútlát vegna þessara breytinga hafa ekki skriðið yfir þrjátíuþúsundkallinn og því er þetta mun ódýrara en að skipta um íbúð til að græða aukaherbergi. Svo er bara að sjá hvort mér takist að knýja á um að baðherbergið fái lýtaaðgerð (a la Ruth) og að íbúðin verði máluð í kjölfarið.

Það er bara allt að gerast þessa dagana. Í gær flutti glænýtt skrifborð inn í svefnherbergi okkar hjóna og í kvöld fylgdu nokkrar hillur í kjölfarið. Hver veit nema raunveruleg ljósakróna birtist í eldhúsloftinu og leysi þá rússnesku af hólmi? Allt getur gerst! Íbúðin okkar hefur verið að taka vaxtakippi síðustu tvær vikur og skyndilega er hægt að finna pláss alls staðar. Vonandi fylgja þessu engir vaxtaverkir.

Hæ hó jibbí jei og jibbíajei!
það er komin ADSL tenging!

Loksins er hægt að flakka um króka og kima internetsins án þess að þurfa að bíða í 5 mínútur eftir að síðan opnist. Almennilegt!

Fartölvan mín er lasin um þessar mundir og því hef ég lítið nennt að færa hér inn síðustu daga. Ég er orðin hálf fötluð á venjulegt lyklaborð en ætli ég verði ekki að láta mig hafa það þar sem mín elskaða fartölva er á tölvusjúkrahúsi og verður þar nokkra daga í viðbót.

Síðasta föstudag hitti ég mann sem hafði mikil áhrif á mig. Hann verður 99 ára gamall eftir nokkra daga og er enn alveg eldklár í kollinum, man ártöl og atburði eins og gerst hafi í gær. Þessi maður missti konuna sína fyrir fáeinum árum en ástin og virðingin skein af honum þegar hann talaði um hana. Hver sá sem fær svona eftirmæli hefur greinilega lifað góðu lífi í þeim skilningi að hafa haft djúp áhrif á samferðamenn sína, enda var þessi kona enginn aukvisi, hún var eldklár og dugleg og barðist fyrir réttindum þeirra sem minna mega sín. Einhverra hluta vegna hef ég ekki getað hætt að hugsa um þessi hjón og ég held bara, svei mér þá, að ég hafi öðlast nýja trú á ástina og lífið og það allt.

Á Þriðjudaginn komst ég í tæri við flæðilínu í fyrsta skipti í tæp 10 ár. Ég er þó ekki farin að vinna í frystihúsi aftur heldur var átti ég viðtal við einn af eigendum fiskvinnslunnar. Ég verð að játa að lyktin vakti upp margar skemmtilegar minningar enda oft glatt á hjalla við flæðilínurnar hjá ÚA, sem betur fer mundi ég líka eftir vöðvabólgu, kvefi, fótafúnun, þreytu og öðru slíku sem fylgdi starfinu og bjargaði það mér frá því að taka mér hníf í hönd og byrja að snyrta eða pakka í fimm pund.

Ég er búin að tala við fólk á öllum aldri í mörgum stéttum atvinnulífsins s.s. lækni, húsgagnasmið, sveitastóra, alltmuligtmann, lyftarainnflytjanda, bónda, bankastarfsmenn o.s.frv. Það er með ólíkindum hvað fólk er tilbúið að hleypa mér, bláókunnri manneskjunni, inn í líf sitt bara vegna þess að það á það sameiginlegt að hafa átt viðskipti við sama fyrirtækið.

Yfir í aðra sálma...
Mamma á afmæli í dag og ég mæli með því að þið syngið afmælissönginn fyrir hana ef þið hittið hana á förnum vegi.

Elsku mamma, til hamingju með daginn!

Við hjónin rifum hér og tættum um helgina og loksins eigum við fatahengi, skóhillan er ekki enn komin í hús en hún kemur um leið og hún finnst. Framkvæmdagleðin er að drepa okkur og það endar með því að við náum jólaskrautinu niður úr stofugardínunum.

Þessa stundina er betri helmingurinn á stefnumóti við örlögin og er ég nokkuð viss um að hann komi sterkur inn.

Mæli með því að þið kíkið á næst-öftustu síðu DV í dag, þar er mynd af Laxinum og lítil grein um hugðarefni eiginmannsins.

Þar sem þessi færsla hefur að mestu snúist um spúsa minn þá ætla ég að benda ykkur á síðu sem fjallar um karlmenn og áhugamál þeirra. Þetta eru sko hnakkar sem segja sex!

Í morgun vaknaði ég upp af draumi sem mér fannst hroðbjóðslega fyndinn og sniðugur. Ég var staðráðin í að deila honum með ykkur en þar sem ég dottaði aftur þá gleymdi ég honum og er ófær um að rifja hann upp, þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir.

Ég hlakka mikið til að vakna í fyrramálið því að ég ætla að draga eiginmanninn með mér í mubluleit. Eftir tæplega sex ára búsetu í litlu holunni okkar á loks að gera eitthvað í málunum og koma upp einhvers konar fatahengi, Júhú!

Ég hef ekkert meira að segja núna en ætla að bjóða ykkur að rifja upp fortíð mína með mér, ég tek það fram að eftirfarandi frásögn er dagsönn og ef einhver heldur öðru fram þá er sá hinn sami aumur lygalaupur.

Bókabéus
Einu sinni var ég gift trillusjómanni á Dalvík. Hann var furðulegur maður og átti það til að borða bækur. Þetta var ekkert stórkostlegt vandamál því að ég átti nóg af lélegum skruddum sem mér var skítsama um. Kallinn var í kiljuklúbbi máls og menningar og fékk reglulega sendingu frá þeim og var mér uppálagt að matreiða bækurnar á ýmsan máta. Einhverju sinni vaknaði ég við skrjáf í stofunni um miðja nótt. Þegar ég kom fram var kallhelvítið farið að éta Þjóðsögur Jóns Árnasonar, þá skildi ég við mannfjandann.

Jæja, nú er ég hætt að væla. Það kemur víst fyrir að einhverjir nenni að lesa þetta þrátt fyrir að kk-ið hafi ekki beinlínis verið ofnotað.

Þar sem óboðinn pestargestur hefur haldið til á heimilinu síðustu vikununa þá hef ég ekki getað farið mikið út úr húsi. Ég er orðin óhugnalega háð sjónvarpinu og skiptir ekki öllu hvað er á dagskrá. Þessa stundina er ég að fylgjast með dr. Phil tala við offitusjúklinga um viðhorf þeirra til lífsins og kílóanna. Ég er eilítið yfir kjörþyngd og stundum er ég ofsalega leið á sjálfri mér þegar ég lít í spegil, ég tala nú ekki um þegar eitthvað stendur til og mig langar að vera glimmergella. Núna hugsa ég bara "vá hvað ég er mjó!" Ég vona bara að pestargesturinn fari að standa undir nafni og hlaupast á brott því að annars enda ég eins og gestir þeir sem sitja í settinu hjá Phil hinum fagra.

Einu sinni vann ég á sama vinnustað og maður sem er svona álíka þykkur og ég margfölduð með þremur. Hann er ekki mikið hærri í loftinu en ég þannig að hann er svona beisikklí eins og ég var rétt áður en snillingurinn leit dagsins ljós. Á fyrrnefndum vinnustað var mötuneyti og samstarfskona mín sagði mér þá sögu að maðurinn borðaði á við tvo, svo sem ekkert að því enda borgaði kallgreyið mat sinn fullu verði. Þetta endaði samt á því að eiginkonan hafði samband við matráðskonuna og bað hana að stoppa þetta af og sjá til þess að kallinn fengi ekki meira að éta en sem næmi einföldum matarskammti í hverjum matar- eða kaffitíma. Þegar ég var í slorinu í gamla daga var þar ungur maður sem gat varla unnið fyrir mötuneytiskostnaðinum, samt var hann eins og tannstöngull í laginu. Misskipt er mannanna spiki!

Einu sinni var ég hormjó og gat borðað allt sem ég vildi án þess að það sæist á mér. Svo varð ég ólétt og matarlystin minnkaði ekki við það. Mín kenning er sú að lífsýni karlmanna innihalda fitugen sem sest að í kvenlíkamanum eins og sníkill. Það er ástæðan fyrir því að margar konur eiga erfitt með að ná af sér spikinu eftir barneignir. Þetta er verðugt rannsóknarefni og á alveg von á því að rannsóknir framtíðarinnar eigi eftir að staðfesta þessa kenningu mína.

Ókei, ég skal aldrei blogga svona mikið um spik aftur og ég vona að engum ofbjóði eða misbjóði eða viðbjóði eða bjóði nokkuð yfir höfuð þótt ég hafi talað um offitu og lífsýni.

Góða nótt.

Elsku lesendurnir mínir tveir!

Eitthvað hefur mér förlast þegar ég setti slóðina á greinina í þar síðustu færslu en ég ætla að gera tilraun til að setja hana hér. Sá sem getur þýtt þetta á mannamál má koma í ammælið mitt.

Elsku Dís og steini!
Já, það hefur sem sé komið í ljós að ég á mér tvo lesendur og þeirra vegna ætla ég ekki að leggja síðuna niður. Mér þykir ótrúlega vænt um ykkur og óska ykkur alls hins besta.

Nú! Enn dreifir nýja vinnan úr sér og ég veit ekki alveg hvert þetta stefnir. Stráksi er en með bólur og hita og ég sit heima og vona að einhver skrifi mér tölvupóst eða hringi í mig.

Hlakka ógislega til að heyra frá ykkur, mér er næstum sama hvort það verða mataruppskriftir eða hvað... sendið mér bara skemmtilegan póst.

"Kæra Dís!"
Heiðursverðlaun dagsins falla dísinni í skaut þar sem hún var fyrst til að vígja nýja kommentakerfið mitt. Reyndar er ég ekki hissa á að hún hafi unnið keppnina því að hún er sú eina sem les bloggið mitt, a.m.k. hafa nánast engir aðrir gefið sig fram nema þá svo örsjaldan að þeir hljóta að hafa villst hingað inn fyrir slysni. Af þessum sökum hef ég ákveðið að tileinka Dísinni bloggið og ávarpa hana eina. Ef það kemur svo í ljós að ég á mér fleiri áhangendur þá verður ákvörðunin endurskoðuð en ekki er þó víst að henni verði breytt.

Enn er setið heima við og beðið eftir að hlaupabólurnar taki á sprett og hypji sig héðan, barnið lítur reyndar út fyrir að vera á batavegi og eru horfur á að það fari aftur á leikskólann á þriðjudaginn. Vonandi hefur þú, kæra Dís, átt ánægjulega helgi (þótt það sé reyndar erfitt að slá síðustu helgi út). Ætli ég verði ekki að fara að sýna þér myndir og sækja hnífapörin mín.

Mig langar að sýna þér smá grein, færð þú einhvern botn í þetta? Ef svo er þá þigg ég þýðingu á ÍSLENSKU.

Góða nótt elsku Svalur.

Ég er búin að setja inn nýtt kommentakerfi þar sem hitt draslið hefur ekki svarað vikum saman. Ég get samt ekki hent því gamla út strax því að ég finn það ekki í templeitinu.
Annars er lítið að frétta, stráksi er með hlaupabólu og ég hef því verið upptekin við að mála barnið með calmíni.
Bólu-Hjálmar og fjölskylda biðja að heilsa.

Þetta er nú alveg með ólíkindum. Mér er farið að líða eins og ég sé ein í heiminum því það eru allir hættir að blogga og ekki nóg með það heldur svara þeir ekki tölvupósti lengur, Haaaalllllllóóóóó aaallllóóó lllóóó óóó ó! Allir farnir til suðrænna landa? Ég verð þá bara að þreyja þorrann og gleðjast aftur þegar líður að sumri. KOMM ON, SVARIÐI TÖLVUPÓSTINUM, ÉG ER EINMANNA.

Takk fyrir mig Bryndís og Einar!
Þrítugsafmælið í gær var sko vel heppnað og það var sko tekið ágætlega á því. Ég er mest hissa á því að lögregla hafi ekki verið send á staðinn til að skakka leikinn því að gestir sungu og dönsuðu af hjartans list og drógu hvergi af sér. Um hálf fjögur var ég orðinn ansi þreytt og hafði orð á því við eiginmanninn. Hann tók ekki í mál að fara heim því hann er að sjálfsögðu í essinu sínu þegar fólk fer að dansa. Til að undirstrika að mér hefði verið alvara fór ég inn í herbergi og lagði mig, það var gott og ég var endurnærð þegar ég náði kallinum loks á mitt band klukkutíma síðar.

Ég veit að það eru örfáir sem lesa síðuna mína örsjaldan en nennir engin að nota kommentakerfið? Á ég bara að henda því út? Mamma?

vossappeníng? Ekki liðinn sólarhringur síðan ég reit síðustu færslu og hér er ég komin! Ótrúlega merkilegt!

Ég finn mig knúna til að blogga þar sem ædolinu er loksins lokið.
Mér finnst ekkert merkilegt við þessi úrslit, ég hef nefnilega aldrei horft á einn einasta ædol-þátt, a.m.k. ekki íslenskan. Ég skal segja ykkur það að mér er skítsama, ég þurfti sko ekki að horfa á þetta til að vita hvað var að gerast því að það var aðalumræðuefnið í öllum kaffistofum bæjarins og ég komst ekki hjá því að heyra allt um þetta drasl. Ég vona að það verði ekki önnur svona keppni, mér finnst nóg að þurfa að fylgjast með söngkeppni framhaldsskólanna og Júróvisjón.

Jæja, það er alltaf gaman að blogga um ekki neitt...

Vell, ég þarf víst að fara að hafa mig til fyrir barnaafmæli (ég er farin að hallast að því að fengitími á Íslandi sé í apríl, allir aðrir tímar eru undantekningar).

Bæjó.

P.s. fannst ykkur vefsíðan ekki sniðug?

Er ekki bara kominn tími á smá blogg? Jú við skulum bara segja það.

Partýið hjá Drífu var býsna gott en þar sem ég er farin að gera mér ýmsar væntingar eftir innflutningspartýið góða þá verð ég að játa að ég varð fyrir smá vonbrigðum.

Mánudagurinn byrjaði heldur illa þar sem ég fann loks einkun sem ég hafði lengi saknað. Haldiði ekki að kennarinn hafi reynt að telja mér trú um að ég væri fallin með fjóra? Jú jú, hann gerði mjööög heiðarlega tilraun til þess. Ég neitaði að trúa þessu og sendi í örvæntingu tölvupóst og eyddi svo mörgum klukkutímum í vantrú og örvæntingu þar sem ég stundi reglulega "Þetta getur bara ekki verið... ég get ekki hafa fallið í þessu aulafagi!" Á fjórða tímanum fékk ég svo tölvupóst sem innihélt þá skýringu að ég hefði ekki skilað ritgerð sem gilti 50% af kúrsinum. Ég hringdi fáein símtöl og komst að því að ritgerðin mín hafði víst komist til skila en bara ekki skilað sér inn í lokaeinkunina. Ég fékk einkunina svo senda og komst að því að ég var ein af tveimur hæstu í námskeiðinu. Svona er stutt milli fjalls og fjöru. Ég er samt enn að bíða eftir að þetta verði leiðrétt hjá Nemendaskrá en ef það gerist ekki á allra næstu dögum þá mæti ég eftir helgina og kasta snjóboltum í alla starfsmenn háskólans.

Ég er byrjuð í nýju vinnunni minni og einhvern vegin finnst mér alltaf vera að bætast við það sem í upphafi var talað um. Það er allt í lagi mín vegna, ég fæ tímakaup.

Bryndís mín elskuleg varð þrítug þann þrettánda og fær hún að sjálfsögðu slatta af hamingjuóskum hérmeð (til viðbótar við þær sem hún hefur áður fengið). Ég eyddi deginum í eldamennsku með henni og ég get ekki beðið eftir að fá að snæða afrakstur erfiðisins í veislu til heiðurs hjúkkunni. Það verður reyndar ekki fyrr en annað kvöld en ég læt mig svo sannarlega dreyma fram að því.

Þegar ég byrjaði að blogga þá bauð ég upp á vefsíðu dagsins og ég er að hugsa um að hverfa til fortíðar með því að benda ykkur á þetta hér. Passiði ykkur bara á því að það er hægt að verða dálítið háður þessu.

Ég kveð í bili og vona að ég nenni einhvern tíma að vera duglegri að blogga.

Jæja gott fólk (og sumt vont líka). Ég vona að þið hafið klórað ykkur nokkuð í kollinum yfir síðustu færslu.

Það er tiltölulega tíðindalaust á vesturvígstöðum þessa dagana og það sem hefur gerst kemur ykkur ekkert sérstaklega við.

Það er lenska í bloggheimum að birta lista yfir markverða atburði síðasta árs en ég nenni því ekki, sérstaklega vegna þess að það eina merkilega sem gerðist í mínu lífi er að ég var gefin unnusta mínum til margra ára fyrir augliti guðs og manna og kvenna og barna.

Ég vil enda þennan pistil á því að óska Drífu vinkonu minni til hamingju með árin þrjátíu, skál fyrir þér Drífa mín!

Bless, ég er að fara í ammæli.

Mér tókst að klára öll atriðin á listanum nema 4 og 14. Ég hugsa að ég hafi bara nr. 4 fyrir áramótaheit en hvað 14 varðar þá á ég ágætis brúnkukrem sem ég tek líklega fram í kvöld svo ég verði glimmergella í bleika dressinu annað kvöld.
Jólin eru búin að vera svona hjá mér:
1. sjúklega góður matur á aðfangadagskvöld og fallegar gjafir.
2. jólaboð hjá tengdó
3. skautaferð, nýju skautarnir fara mér ótrúlega vel
4. jólaboð á Langó
5. skíðaferð, það kostar morð fjár að leigja skíði
6. Hilmir snýr heim í boði Landsbankans
7. kaffiboð á Vitastíg
8. svefn
9. svefn
10. svefn


Kæru vinir og fjölskylda, ég þakka ykkur öllum fyrir góðar stundir á liðnum árum og vona að guð og gæfan vaki yfir ykkur á árinu sem nú ber að dyrum.

Jæja, nú er helv. törnin að verða búin, ég hugsa að ég eigi eftir að sofa í sólarhring þegar verkefnavinnu líkur. Ég ákvað að taka mér smá hlé í dag og skrifaði nokkur jólakort. Það eru samt ansi mörg eftir. Hér er listi yfir allt sem ég á eftir að gera áður en jólin mega koma:

1. klára að skrifa jólakort
2. kaupa næstum allar jólagjafirnar
3. finna spariskyrtu á son minn
4. Leggja af um 5 kíló
5. laga til og þrífa
6. kyssa kallinn minn sem aldrei er heima
7. skreyta
8. ákveða jólamatinn
9. versla
10. senda jólakort og pakka
11. koma öllum hinum pökkunum á sinn stað
12. slaka á
13. fara á tvö bókasöfn og skila bókum
14. verða brún
15. sofa
16. sofa
17. sofa
18. sofa
19. sofa
20. sofa

Haldiði að ég hafi þetta allt af?

Kæru lesendur (ef einhverjir eruð)!
Þetta er áskorun, ég ætla að skora á ykkur að fara inn á þessa síðu og lesa færslu frá 9. desember. Þetta er háalvarlegt mál og það er öllum hollt að hugsa aðeins um aðra öðru hvoru. Ég vil þó vara ykkur við því að það er hætt við að tár muni falla en við skulum samt vona að það verði ekki svona Barn í Bíafra tár.

Sáuði þáttinn um búðarhnupl sem var sýndur á RÚV um daginn? Ókei, muniði eftir konunni sem vann við að nappa þjófa? Ókei, muniði eftir konunni í Muriel´s wedding sem gengdi sama hlutverki? Ókei, muniði eftir kasettutækinu hennar Muriel? Ókei, ég átti vasadiskó sem var alveg í sama stíl. Litirnir voru nákvæmlega þeir sömu og takkarnir voru eins. Steini bróðir keypti mína græju þegar hann fór til útlanda. Muriel´s wedding er uppáhalds myndin mín og þegar ég gifti mig síðasta sumar var ég næstum því að vona að brúðkaupið mitt yrði eins... samt bara næstum því.

SAMVISKUBIT DAUÐANS!
Ég er hræðileg móðir og ekki er faðirinn mikið skárri. Þannig er mál með vexti að í síðustu viku sótti faðirinn soninn í leikskólann og þegar heim kom, henti sá eldri í mig miða sem fjallaði um dagskrá leikskólans í desember. Ég sat við ritgerðarskrif og próflestur og mátti því ekkert vera að því að lesa miðann. Um helgina ætlaði ég svo að kynna mér málið en þá fannst helv. bleðillinn hvergi. Í gær sótti ég soninn á leikskólann og bað fóstrann um nýjan miða svo ég gæti nú fylgst með. Hann fann hvergi eintak en lofaði mér því að hafa það tilbúið fyrir mig í morgun. Pabbinn fór svo með drenginn í morgun og sótti hann nú síðdegis þar sem ég er enn á kafi í ritgerð. Hei! Haldiði að það hafi ekki verið foreldradagur í dag! Allir foreldrar mættu og föndruðu pínu með börnunum, smökkuðu piparkökur sem þau höfðu málað og hlustuðu á þau syngja jólalög. Aumingja litli snillingurinn minn! Oj hvað hann á hræðilega foreldra. Mér skilst reyndar að hann hafi bara skemmt sér ágætlega, en samt! Mig langar bara að fara að grenja! Gat bévítans fóstrinn ekki látið mig vita í gær! Ég sagði honum að ég vissi ekkert um dagskrána framundan! %#@&%#"!

Þetta er nú meiri tryllingurinn þessi desembermánuður. Þegar eitt er búið þá tekur það næsta við og svo næsta og svo næsta og svo næsta. Ég veit ekki alveg hvenær ég á að hafa tíma til að græja jólakortin og kaupa jólagjafir, ætli ég endi ekki bara í sjoppunni og kaupi rauðan ópal á línuna.

Þrif segiði... kannski næsta vor.
Jólabakstur... ætli það. Nema laufabrauð teljist með.
Jólamaturinn... sennilega týni ég til eitthvað sem liggur undir skemmdum í frystinum og helli frönskustrám úr bauk á disk með.

Þið eruð nú meiri jólasveinarnir.

Enn eina ferðina er ég í heimildaleit. Á ferðum mínum á netinu er ég sífellt að rekast á áhugaverðar greinar á Vísindavef Háskóla Íslands. Ég er að hugsa um að leyfa ykkur að njóta hans með mér og hef því hlekkjað á hann hér til hliðar. Góða skemmtun!

Ég veit að ég sagðist ekki ætla að blogga en ég get bara ekki orða bundist eftir að ég las Fréttablaðið í dag. Aðalfréttin er sú að rauðhært fólk er í útrýmingarhættu. Þetta þykja mér skelfilegar fréttir í ljósi þess að ég á ákaflega góðar rauðhærðar vinkonur! Hvar væri ég án þeirra? Ég vil biðja ykkur að vera duglegar að auka kyn ykkar því heimurinn má ekki án ykkar vera! Ein rauðkan á bara ljóshærð börn, önnur á tvo yndislega rauðhausa og er það vel, vonandi verða þeir duglegir að auka kyn sitt í framtíðinni (það sama á við um eogb). Sú þriðja á bara kisu, hvort hún er rauðhærð veit ég ekki þar sem ég hef ekki séð hana enn. Systir mín á tvo rauðhærða drengi þannig að fjölskyldan liggur ekki á liði sínu, bróðir minn á nefnilega hina tvo sem áður var minnst á. Sjálf á ég bara kæfulitarhært barn (eins og ég er sjálf) en ég gerði mitt besta og var rauðhærð alla meðgönguna og alveg þar til brjóstagjöf lauk. Við litla bróður vil ég segja þetta: Eignastu rauðhærða konu!
Ég legg til að foreldrar fái verðlaun fyrir hvert rauðhært barn sem þeir koma á legg. Þannig hvetjum við þessa foreldra með rauða genið til að auka kyn sitt enn frekar.

Kæru vinkonur, þið eruð yndislegir rauðhausar!

Bara svo að þið vitið það þá er ég að skrifa ritgerð og skrifa kannski ekkert fyrr en um næstu helgi.

Adios.

Hvað finnst ykkur um fólk sem sparkar í ketti? Ég stóð nýju grannkonu mína að því að munda sparkfótinn í átt að kettinum mínum. Ég hef haft illan bifur á þessu fólki síðan þau fluttu inn og ekki bætir þetta úr skák. Ég hef reyndar haft illan bifur á öllum sem fluttu í húsið á eftir mér en hef þó viljað gefa fólki séns. Þetta líst mér hins vegar ekkert á. Ég er farin að skoða fasteignaauglýsingar.

Nýjasta æðið í bloggheimum er að blogga um draumana sína. Þið sem þekkið mig vel vitið að draumarnir mínir eru oftast svo stórfenglegir að það væri synd að sóa þeim á bloggið (þeir eiga heldur heima í skáldsögu), nema hvað að í nótt dreymdi mig um bloggið mitt svo að ég má til með að segja ykkur aðeins frá því.

Mig dreymdi að ég bloggaði um sokka. Já ég sagði sokka! Alls konar sokkamyndir prýddu síðuna mína og var þeim reglulega skipt út fyrir nýjar, en það þarf varla að taka það fram að ég tók allar myndirnar sjálf og var orðin vel þekkt fyrir listræna hæfileika.

Mín túlkun á draumnum er sú að ég skammast mín fyrir að hafa ekki verið nógu dugleg að blogga. Sokkarnir komu til af því að ég horfði á Family guy í gærkvöldi. Í þættinum var hið alkunna sokkahvarf í þvotti tekið fyrir. Fjölskyldufaðirinn skreið inn í þurkarann til að leita af sér allan grun en hafnaði þá inni í töfralandinu Narníu. Þar tók á móti honum fánninn sem Lucy hitti og hélt hann á týnda sokknum. Mér fannst þetta ógeðslega hroðbjóðslega fyndið atriði.

Ég er að hugsa um að breyta nafninu á blogginu mínu í sokkablogg.

Þið eruð þónokkuð flink.

Ég er að horfa á endursýningu á Fólki með Sirrý. Venjulega nenni ég ekki að horfa á þessa þætti en ég ákvað að sjá þennan vegna umræðu sem hefur skapast um Lindu Pé í kjölfarið. Einhverra hluta vegna fannst mér hún alltaf heimsk og spillt ljóska (þrátt fyrir velgengni baðhússins) en ég játa það að ég get verið ótrúlega fljót að dæma fólk og að sama skapi lengi að skipta um skoðun. Ég sé hana í allt öðru ljósi núna og held með henni, um leið og ég skammast mín.

Jæja krakkar mínir.
Nú er hreinlega liðin vika síðan ég bloggaði síðast. Það hefur svo sem ekkert markvert átt sér stað fyrir utan það að ég átti (allt of ) stutta dvöl í Danaveldi. Það var frekar gaman og ég fór létt með að fá kaupæði í barnafataverslunum á Strikinu. Það vill svo furðulega til að um leið og maður er kominn út fyrir landsteinana þá er hægt að finna falleg strákaföt. Skrítið að þessi menning hafi ekki enn numið land á skerinu okkar ástkæra. Oh well!

Á laugardagskvöldinu borðuðum við feita danska steik (aðallega ég samt, hinir nörtuðu bara aðeins í fuglakjöt) og að því loknu tók við leit að skemmtilegri staðsetningu fyrir jólabjórsdrykkju. Við römbuðum inn á stað nokkurn þar sem gljásvartur maður barði bumbur af miklum móð og ég fann ryþmann skekja mig í allar áttir en samferðamenn mínir ákváðu að tíma ekki að borga 300 kall á mann til að mega njóta bumbusláttarins til fulls. Ég varð því að láta í minni pokann og var hrikalega ekki í stuði á næsta stað. Við fundum þó að lokum skoskan bar en eigi var tónlistin skosk og ekki var skotapils að sjá á nokkrum manni. Við áttum þó ótrúlegar stundir inni á staðnum og má þakka það að mestu konukind nokkurri af asískum uppruna. Hún skók sig sem mest hún mátti og naut m.a. dyggrar aðstoðar samferðamanna minna. Betri helmingur minn var fyrstur til að hristast í takt við hana og vakti það svo mikla kátínu að allir gestir staðarins lögðu frá sér spil og prjóna til að fylgjast með aðförunum, dyraverðirnir lögðu um stundarsakir niður störf vegna hláturs og allir skemmtu sér hið besta. Ég missti alveg af þessu því að ég beið í röð eftir að komast á hlandlyktandi salerni staðarins. Oh well!

Nánasta framtíð mín hefur tekið nýja stefnu síðasta sólarhring og er það vel, ég vona bara að hún eigi eftir að breytast enn meira en það ætti að koma í ljós allra næstu daga. Oh well (djók)!

Þið eruð alveg ótrúlega ligeglad!

Einu sinni var hún Aþena mín algjör veiðiköttur, en ekki lengur.

Það er hlussufluga að fara á taugum hérna inni, samt ekkert gult í henni (sem betur fer því að Þór er farinn til Danmerkur og þá þyrfti ég að hringja í pabba eða einhvern til að henda henni út ef hún færi ekki sjálfviljug). Ég hélt að kisa mín myndi aldeilis taka við sér og brýna klærnar aðeins. En... nei! Aldeilis ekki! Þegar Veiðiklóin Aþena varð flugunnar vör þá skreið hún undir hornborðið í stofunni og er þar í felum á bak við Trivial og Gettu betur. Ennþá eftir c.a. 10 mínútur. Raggeit!

Þessa dagana er mikið að gera, ég reyni að læra sem mest svo að ég hafi minna samviskubit í Köben um helgina.

Þið eruð algjörir grínistar.

Ég má nú eiginlega ekki vera að þessu en ég verð samt að segja frá því að jólaföndrið var einstaklega skemmtilegt. Ég á langbestu vinkonur í heimi. Partýið um kvöldið var ekki síður skemmtilegt en ég held að við vinkonurnar höfum verið dálítið búnar eftir allan hláturinn og skætinginn um daginn, a.m.k. voru vinir (og ættingjar) húsbóndans heldur "hressari" en við. Ógislega gaman allt saman.

Nýja (fyrir þremur vikum) kaffikannan var vígð um helgina, það var eiginmaðurinn sem sá um það, ég hef ekki enn prófað kaffið góða því að ég hef hingað til notað góðu espressókönnuna sem góðu vinkonur mínar gáfu okkur í brúðkaupsgjöf. Takk stelpur!

Þið eruð rosalega vel gefin.