Júróvision

Þetta er líklega jafnasta og besta keppni sem ég hef lengi séð, fullt af lögum sem ég tel vel að sigri komin. En mikið óskaplega er Terry Wogan leiðinlegur kynnir.

Drífið ykkur á kjörstað ef þið eigið það eftir.

Þetta er ekkert nýtt

Tvíburar:
Þú ert aðal gellan eða gæjinn í dag. Öllum finnst þú hafa réttu svörin - og það er rétt. Bara ef þú gætir klónað þig og sinnt öllum. Svo má líka bara segja nei.

Mikið agalega...

eru þessir dansarar í júró þreyttir. Rekum þá fyrir næstu keppni. Annars eru nokkur bara þokkalega góð lög í boði, Serbía, Ungverjaland og Belgía standa upp úr só far.

Þreyta

Ég hef enga orku þar sem Emil Hrafn er búinn með járnbirgðirnar mínar í bili. Er nú á kúr og vonast til að hjarna við fyrir Lundúnaferðina um næstu helgi. Kannski tek ég mér smá bloggfrí á meðan ég er að koma til enda er ekkert að gerast, við erum enn á heimleið, búin að bóka flug í lok þessa mánaðar og erum að byrja að pakka.

Sí jú leitör allígeitör.

Hvert eiga tvær glamúrpíur að fara

út að borða í Lundúnum? Meðalfínt en góður matur, ekki indverskur, síður sushi. Endilega tjáið ykkur.

Raupbloggari?

Ég er líklega að breytast í svoleiðis. Ég læt montið vera í dag enda er úr mér allt loft. Bókstaflega.

Sendi ykkur kveðju með uppáhalds dópistanum okkar allra.

Snillingurinn stendur undir nafni!

Gleðilegt sumar!

Megi það verða okkur öllum gott.

Allir út að hjóla

Það er eBay að þakka að við gátum farið út að hjóla í dag. Öll fjögur.

Syrpa II

Syrpa I

Á ég?

Mig langar rosalega að segja ykkur frá veðrinu hérna en það er kannski ósanngjarnt gagnvart þeim ykkar sem sitjið á baðstofuloftinu og yljið ykkur við upplestur úr Saltaranum.

Dangerous girl, I'm yearning for your love

Við erum ekkert að grínast með framlag Svisslendinga í Júró, misheppnuð útgáfa af Mogo Jacket.

Kvenleg fíkn

Eftir að ég hætti að reykja heltók mig ný fíkn, ég hafði reyndar snert af henni áður en nú hefur hún færst allsvakalega í aukana. Til allrar lukku er hún mun ódýrari en tóbaksbölið enda læt ég ekki undan henni daglega. Fræðilegt heiti fíknarinnar er töskuogskókaupussýkius og hef ég áreiðanlegar heimildir fyrir því að hún er jafn algeng og tóbaksfíknin. Nýjasta freistingin sem ég féll fyrir kom í hús í dag og má sjá hana á myndinni hér til hliðar. Það besta við hana er að hún kostaði minna en sem svarar einum sígarettupakka. Ég er hrædd um að ég verði að leita mér lækninga þegar ég flyt heim því líklega verður það mér dýrkeypt annars.

Mikki vefur

Mér til mikillar gleði er honum Mikka mínum batnað, ég get þá byrjað að fara bloggrúntinn aftur. Einhverra hluta vegna nennti ég sjaldan að gera það svona handvirkt ef þið skiljið hvað ég á við.
Kannski ég reyni þá að laga þá tengla sem enn eru með gömul heimilisföng, þið skiljið eftir komment ef ég gleymi einhverju ykkar.

Komin heim!

Mér fannst æðislegt að fara til Íslands, hitta vini og ættingja, borða lambakjöt, fisk og páskaegg, drekka rauðvínstár, monta mig af strákunum mínum og horfa á þá dafna. Mér fannst kuldinn minna æðislegur, sérstaklega í morgun. Mér mistókst líka að starta ferli sem brennuvargur en ég veit hins vegar núna hvernig steikt brjóstapumpa og snuð líta út og lykta, það er lærdómur sem ég hefði alveg getað verið án.

Þegar við stigum út úr flugstöðinni hér í Englandi fannst mér ég vera komin heim.

Um humm

Satt er það, lífið er gott.

Síðustu lepparnir á leið í töskuna og andvökunótt að bresta á.
Sí jú on ðe kleik!

Sætir strákar

Öskubuska í austri og vestri...

Það er pínu geðvonska í gangi, ég er í fráhvörfum. Hef ekkert súkkulaði borðað í tvo daga og reyndar ekkert sætt, það er víst orðið tímabært að hætta sukkinu þegar ég er farinn að hakka í mig stórt Cadbury's stykki á einu kvöldi. Alein. Ég ætla reyndar að svindla á páskadag en fram að því mun ég gera mitt besta til að forðast sykurinn. Það er öllum fyrir bestu að tríta mig eins og drottningu á meðan ég er að komast yfir erfiðasta hjallann... eða bara alltaf.

Við fljúgum heim á sunnudaginn og ég held að ég hafi aldrei verið jafn spennt yfir neinu ferðalagi. Mér þætti vænt um að þið sem viljið hitta mig senduð mér tölvupóst svo ég geti skipulagt mig aðeins.

Adios.

Við stóra fólkið erum að tapa okkur í tilhlökkun yfir væntanlegri Íslandsferð. Það er slæmt. Ég get ekki sofið, Þór getur ekki unnið, Leifur getur ekki lært og það er það versta þar sem hann á að skila annarverkefninu sínu í vikulok. Við verðum að yfirstíga þetta ef við ætlum að komast heim fyrir páska. Óþolandi þegar hugurinn fer of snemma í frí.

"Tréð góða
hristu þig
helltu gulli og silfri
yfir mig..."

Ég á alvöru öskubuskukjól.

Mig dreymdi að ég hefði bloggað rosalega mikið.

Heimsfrægðin knýr dyra!

Eða hvað ?

Fólk getur komið manni ofboðslega mikið á óvart, jafnvel fólk sem maður þekkir vel eða telur sig þekkja vel. Kona nokkur hér í Northampton varð illyrmislega vör við þetta þegar lögreglan bankaði upp á hjá henni og tjáði henni að eiginmaður hennar hafi verið handtekinn þegar hann borgaði lögreglumanni undir hulu fyrir að koma henni fyrir kattarnef. Konuræflinum var augljóslega mjög brugðið þar sem hún taldi sig vera hamingjusamlega gifta, eiginmaðurinn sagði henni oft á dag hversu heitt hann elskaði hana og hafði gert í þau þrjú ár sem hjónabandið hafði staðið. Tilefnið var að komast yfir skitin 40 þúsund pund sem eru rúmar 5,2 milljónir ísl. kr.
Eiginmaðurinn var öryggisvörður í lítilli verslunarmiðstöð í miðbænum þar til í október á síðasta ári, það er því ansi líklegt að ég hafi mætt honum einu sinni eða tvisvar. Það er ekki nema hálfur mánuður síðan ég spjallaði við tvo öryggisverði í þessari sömu verslunarmiðstöð og ég ætla rétt að vona að ég hafi ekki truflað þá við bollaleggingar um morð.
Þess má til gamans geta að konan hefur sótt um skilnað frá hinum fláráða öryggisverði.

Veitingaþjónusta Ljúfu tók í dag við sinni fyrstu pöntun. Kjötætan ég var beðin um að búa til salat fyrir vinnustaðapartý, sama salat og bresk vinahjón okkar snæddu með íslenska lambalærinu síðastliðið laugardagskvöld. Lambakjötsátinu lauk þó ekki þar því við fórum í matarboð hjá indælis Íslendingum og borðuðum þar enskt lambakjöt, satt best að segja var það alls ekki síðra en það íslenska og sást það best á því óhemju magni sem hvarf ofan í okkur.

Við brugðum okkur til London á mánudag enda orðið tímabært að sækja um vegabréf fyrir Emil ef við ætlum að hafa hann með til Íslands um páskana. Í Lundúnum skoðuðum við risaeðlur og betlara, snillingnum varð svo um að sjá hið síðarnefnda að hann var óhuggandi og neitaði m.a.s. að þiggja ís sem þó var búið að biðja mikið um, ég held að samúðin hafi knúið hann í hálftíma hungurverkfall.

Það styttist óþarflega í að við komum heim fyrir fullt og allt en ég er ekki alveg tilbúin að yfirgefa tjallana, auðvitað er margt sem ég sakna að heiman en það er heilmargt gott hér. Ég hlakka til að flytja heim og geta hitt vini og vandamenn á hverjum degi. Ég dauðkvíði því að senda snillinginn aftur í íslenskan skóla, hann hefur blómstrað hér og sést það best á þeim vitnisburði sem hann fékk í foreldraviðtali í gær (varúð, hér á eftir fer mont): Það er umtalað meðal kennara hversu kurteis og hjálpsamur hann er, honum fer hratt fram í náminu og tungumálinu og það er hreinasta ánægja að kenna honum. Heima var talað um að hann ætti erfitt með að sitja kyrr og mætti leggja sig betur fram. Kannski hefur hann bara haft svona gott af því að skipta um umhverfi og kynnast aganum sem hér ríkir, kannski eru skólarnir hér einfaldlega betri. Þetta kemur allt í ljós.

Þetta er allt of langt gengið. Það má svo sem vel vera að sérfræðingar geti séð eitthvað klámfengið út úr myndinni sem um ræðir en venjulegt fólk sér sæta og glaðlega stelpu.
Barnungar fyrirsætur eru oft ljósmyndaðar í kynferðislegu samhengi og það er full ástæða til að mótmæla slíkum viðbjóði en við megum ekki tapa okkur í einhverju ofsóknarbrjálæði.

Uppfært 15:20, blessuð konan hefur fengið einhverja bakþanka því hún tók út færsluna sem ég vísaði í.

Það er helst í fréttum að við fórum í afmælisveislu í gær, það var í fyrsta sinn síðan við fluttum hingað út. Takk fyrir okkur nemönd!

Stórtíðindi!!!

Eftirfarandi tilvitnun er tekin úr Northampton Newsletter í dag:

The biggest news today is that an Icelandic family of four will be moving back to Iceland this summer. When asked for comments, the father of the family, Mr. Thor Emilsson (38) said 'I just started my own business in Iceland, I'm sick of making money for someone else, it's time to make some for myself!'
The mother, Mrs. Arny Leifsdottir (32) said 'I would really like to stay for the rest of my life since it's so much cheaper to shop here, I guess I'll have to travel frequently between England and Iceland.'
Leifur (7) said 'For goodness sake! I'll miss Toys'r'us like... a lot but it'll be great to see all my friends and grannies again.'
Emil (almost 8 weeks) said nothing but vomited on the journalist.

They will be greatly missed.


Og þar hafiði það.

Þessi er nærri mánaðargömul en ég má samt til með að sýna ykkur hvað við framleiðum falleg börn. Þess ber að geta að myndinni þjófstal ég frá ömmunni sem var hér um daginn.

Yfirleitt birti ég ekki svona niðurstöður en mér fannst þetta bara of svalt til að deila þessu ekki.

How Will I Die Quiz You will die at the age of 86 You will die trying to be the first person to mail yourself around the world Find out how you will die at Quizopolis.com

Eiginmaðurinn er loksins kominn heim og verður vonandi við í fáeina daga, mér leiðist grasekkjulífið og strákarnir eru guðslifandi fegnir að geta kvabbað í einhverjum öðrum en mömmunni sem er hvort eð er löngu hætt að hlusta á þá.

Það lítur út fyrir að litli snáðinn ætli að verða nískur á brosin, hann er orðinn sjö vikna gamall og hefur bara einu sinni brosað í alvöru til mín, hann er líklega hundleiður á þessu stanslausa brosbetli og harðákveðinn í að halda brosinu fyrir sjálfan sig um sinn, mér finnst þetta frekar fúlt og er að hugsa um að teikna bros á andlitið á barninu. Sá hlær best sem síðast hlær... eða eitthvað.

Annars er stórra tíðinda að vænta í vikunni en fyrst um sinn eru þau leyndó.

Ég lofaði að svara athugasemd sem var gerð við síðustu færslu, svarið varð bara svo óskaplega langt að ég ákvað að birta það hér og athugasemdina með.



Ég er svo ósammála að það hálfa er bæði barma og bakkafullur lækur.

Hræsnin er algjör að neita fólki sem hefur að atvinnu starfsgrein sem fólki er ílla við og það samkvæmt könnun er það minnihluti að auki! Og það af hóteli sem sýnir svo jafnvel þeirra vöru í sjónvarpinu. Hvurn fjandann kemur okkur við hvað þeir ætla að snakka inná einhverjum hótelsal þetta er fólk sem kemur til þess að skemmta sér og ræða viðskipti.

Hversu margir hafa dáið í nafni auðvalds og olíugróða, Eruði pottþéttar að brækurnar ykkar, föt og fótboltar barnana séu ekki saumaðar í höndum lítilla barnaþræla sem eru föst í einhverjum þriðjaheims swetshop holu? seld í ánauð eða vinna bara fyrir loft og skít! hvernig er samviskan þegar þið smeygjið ykkur í fötinn á morgnana? eða þegar þið keyrið af stað í bílnum sem er knúin af blóðolíu?

Svo hefðu þeir átt að neita þeim frá upphafi og ekki átt að bóka handa þeim herbergi og láta svo undan þrýstingi borgaryfirvalda og minnihlutans sem er rauninn.

Vér mótmælum allur.
JC | 02.23.07 - 4:28 am | #

Það skiptir ekki máli hvort fólki er vel eða illa við starfsgreinina ef hún er ólögleg. Eitthvað myndi líklega heyrast ef dópframleiðendur eða melludólgar ákvæðu að hittast hér og ræða framleiðsluna og dreifinguna. Hvorugt er ólöglegt í Hollandi t.d. Töluverður fjöldi fólks lítur þessa starfsgrein hornauga og það er ástæða fyrir því. Klám sýnir konur, karla og börn sem viljugar kynlífsbrúður þeirra sem kæra sig um. Það að einhverjir skuli taka það nærri sér er ekkert skrítið, það er ekki svo langt síðan íslenskar konur voru nánast í eigu eiginmanna eða húsbænda og máttu sætta sig við margt sem engin okkar gerir í dag og flokkast jafnvel sem ólöglegt athæfi. Viljum við hverfa aftur til þeirra tíma?

Nú veit ég ekki í hvaða könnun þú vitnar eða hvort hún hefur vísindalegt gildi en ég þori næstum að hengja mig upp á það að það eru konur sem eru líklegri til að vera á móti kláminu. Karlar eru pottþétt í meirihluta neytenda þótt vissulega megi líka finna konur í þeim hópi, segir það ekki eitthvað um viðhorf þessara karla til kvenna? Höfum við ekki fullan rétt á því að vera ósáttar við að við séum hlutgerðar á þennan máta? Það er eflaust fullt af konum sem stunda þessa iðju af einlægum áhuga en þær eru líka fjölmargar sem eru neyddar til starfans og ef við mótmælum ekki fyrir þeirra hönd, hver gerir það þá?

Hvað hótelið snertir þá skilst mér að til standi að hætta sýningum á klámfengnu efni á sjónvarpsstöð þess. Mér finnst það bara ofsalega flott að hótelrekendur taki þetta frumkvæði og óska þess að fleiri feti þessa slóð.

Hvað barnaþrælkun varðar þá er einmitt verið að mótmæla henni enda þarf ekki að leita út fyrir landsteinana eftir dæmum þar sem börn eru/voru skipulega gerð út til að svala ofbeldisfýsnum fullvaxinna karlmanna. Ég veit ekki hvort hver einasta flík sem ég á er unnin af fullorðnum en ég reyni að vera meðvitaður neytandi og sniðganga fyrirtæki sem ég veit að nota börn til starfa, þú munt t.d. aldrei sjá persneskt teppi á gólfi hjá mér. Klám og fatnaður er reyndar ekki alveg sambærilegt þar sem við myndum líklega geyspa golunni ef við gengjum alltaf ber, klám er hins vegar algjörlega val neytandans.

Eins og er þá á ég ekki bíl en vissulega hef ég hugsað mér að eignast svoleiðis þegar ég flyt aftur heim enda er erfitt að vera bíllaus á Íslandi ef maður er með börn. Ég játa samt að ég hugsa ekki um olíugróða og stríð í hvert sinn sem ég sest upp í olíuknúið farartæki, það ætti samt ekki að hafa farið fram hjá neinum sem þekkir mig í prívatlífinu eða gegnum bloggið að ég er á móti ofbeldi af öllu tagi, hvort sem það er stríð, klám eða eitthvað annað.

Til að koma í veg fyrir allan misskilning vil ég benda á að klám og kynlíf fara ekki endilega saman og þótt ég sé á móti klámi þá er ég ekki á móti því að fólk stundi kynlíf eins og því finnst best á meðan þátttakendur eru sjálfráða og samþykkir því sem fer fram, ég er á móti því að fólk hagnist á eymd annarra og auki hana þar með.

Það má vel vera að þér þyki ég vera óttalegur hræsnari en það verður þá svo að vera, ég er langt frá því að vera fullkomin. Mér finnst samt tilvalið að nota tækifærið til að mótmæla þegar það kemur svona upp í hendurnar á mér eins og gerðist í síðustu viku. Ég vil búa börnunum mínum heim þar sem jafnrétti og bræðralag eru meira metin en réttur einstaklinga til að græða peninga og traðka á þeim sem ekki geta borið hönd fyrir höfuð sér.

Málalok urðu semsagt þau að klámráðstefnan var slegin af. Ég get ekki sagt að ég syrgi það og mér finnst viðleitni eigenda Hótels Sögu virðingarverð, ég á ekki von á að hótelið hefði orðið af miklum viðskiptum þótt það hefði tekið á móti hópnum svo að ákvörðunin en enn merkilegri og manneskjulegri fyrir vikið. Mér finnst gott að vita til þess að enn er til fólk sem hefur snefil af sjálfsvirðingu og lætur hana ganga fyrir gróða. Andmælendum mínum vil ég benda á að enginn hefur bannað hópnum að koma til Íslands, nóg er af hótelherbergjum í borginni og pottþétt að einhver gróðapungurinn hefði hýst liðið.

Eiginmaðurinn er ekki fyrr kominn heim þegar hann þarf að fara aftur. Enn eina ferðina er ég afbrýðisöm þar sem ég er alveg til í að skoða mig um í austanverðri Evrópu.

Ferðalangurinn á afmæli í dag og fær ástar- og saknaðarkveðjur frá eiginkonu og sonum.

Helgin var yndisleg enda félagsskapurinn góður. Kaffikella hélt heimleiðis í morgunsárið og nú bíðum við, ég og strákarnir eftir komu eiginmannsins en samkvæmt áreiðanlegum heimildum er hann kominn á enska grundu og á bara eftir að aka fáeinar mílur.

Ég lagaði aðeins til í hlekkjunum í tilefni dagsins og nú ættu allir sem hafa staðið í flutningum að vera komnir á réttan stað.

Nú þarf ég að skipta á kúkableyju.

Jæja. Klámiðnaðurinn ætlar að halda ráðstefnu á litla Íslandi og eins og við er að búast eru ekki allir sáttir. Ég get ekki orða bundist eftir að hafa lesið þennan pistil hvers höfundur kemur fram sem talsmaður frelsisins, eins öfugsnúið og það nú er. Vissulega er erfitt fyrir ferðaþjónustufyrirtæki að spyrja alla viðskiptavini um starf en þegar hið sanna er komið í ljós er ekkert að því að sýna andúð á starfseminni. Höfundur pistilsins vill meina að klámiðnaðurinn sé nokkuð meinlaus en kýs að gleyma því að í skjóli hans þrífst alls konar glæpastarfsemi s.s. vændi og mansal, slíkt er nú frelsið. Það má alveg bóka það að klámið hefur drepið býsna marga, það ýtir undir misnotkun, kvenfyrirlitningu og gefur brenglaða mynd af kynlífi og kynhegðun. Í fullkomnum heimi væri einungis fullorðið fólk sem nyti þess að láta mynda sig í kynlífsathöfnum, starfandi í klámbransanum en heimurinn er bara langt frá því að vera fullkominn.

Ég hvet alla til að mótmæla klámiðnaði með sýnilegum hætti, svipað og gert var þegar Kínaforseti þvældis um klakann.

Að lokum ítreka ég að ég er femínisti og ég er stolt af því.

Lífið leikur eiginlega við mig þessa dagana. Ég á yndislega og heilsuhrausta syni, frábæran mann (sem ég hef ekki séð í viku) og allt er í blóma. Reyndar er ég kannski óþarflega væmin en það er önnur saga, ég má alveg vera það.

Tvær hefðardömur og 4 piltar heimsóttu okkur í dag og hér slógum við upp heljarinnar veislu með heimabökuðum brauðum og tesco smartískökum, þetta þýddi reyndar að ég þurfti að fara á fætur eldsnemma og er því alveg úrvinda núna en það er nú alveg á sig leggjandi að vakna klukkan tíu fyrir svona félagsskap. Kannski ég geri það bara einhvern tímann aftur.

Kaffikella ákvað að veita mér félagsskap um helgina svo hér mun ríkja taumlaus gleði. Í takt við það hvet ég ykkur til að veita laginu um Heiðu og heilann hennar brautargengi í júróvisjón.

Góðar stundir.

Ungabörn eru svo sem ekki þekkt fyrir að þegja þegar þau eru óánægð en litli björn er samt með þeim skapstærri sem ég hef hitt. Mamma hélt að hann væri stórslasaður þegar hann lá á skiptiborðinu eitt kvöldið í vikunni, hún hafði aldrei séð annað eins. Skapið náði samt nýjum hæðum rétt í þessu þegar drengurinn varð svo öskuvondur yfir því að fá ekki að liggja á brjósti þegar hann langaði, ég get svarið að barnið varð dökkfjólublátt í framan og það ískraði all svakalega í því. Um leið og snáðinn fékk sínu framgengt varð litarhaftið eðlilegt á ný og ískrið stoppaði eins og einhver hafi slökkt á því. Á heimilinu bjuggu þrír ákaflega þrjóskir einstaklingar, nú hefur sá fjórði bæst við og virðist ekkert ætla að gefa okkur hinum eftir. Hér má búast við fjörlegum skoðanaskiptum næstu árin.

Veisluhöldunum er lokið í bili, mamma fór heim í gær, nemöndin er á heimleið núna eftir tíu daga au pair störf, almennilegheit og fjáraustur. Þór leggur svo upp í langferð á morgun. Hann er sko ekkert að skreppa á milli landa, áfangastaðirnir eru effing Kína, Taiwan og Japan. KÍNA, TAIWAN OG JAPAN!!! Ég er græn af öfund!!! Á meðan kallinn kaupir handa mér Kimono, sit ég heima útæld og tætingsleg og það versta við þetta allt saman er að hann er ekkert mjög spenntur fyrir þessari ferð. Er þetta alveg sanngjarnt?

Nei annars, það er ég sem er heppin þar sem tveir sætustu strákar í heimi ætla að veita mér félagsskap. Sá stóri var að byrja í vetrarfríi og sá litli er að fá fagurblá augu Litladalsættarinnar. Við ætlum að hafa það huggulegt hérna saman og erum búin að fylla alla skápa af alls kyns góðgæti ef ske kynni að það héldi áfram að snjóa þótt ekki sé það líklegt í augnablikinu. Nú ætla ég hins vegar að horfa á lélega hrollvekju. Sæl að sinni.

Mæt kona á stórafmæli í dag og heldur upp á það með því að rölta um götur Northampton og skoða bókasöfn, ein síns liðs.
Til hamingju með daginn, elsku mamma!

Ég get ekki annað en orðið við þeirri beiðni að setja inn mynd af Emil enda ótrúlega montin af honum. Þessi er nú samt c.a. tveggja vikna gömul og nýrri myndir verða að bíða betri tíma þar sem myndavélin er batteríslaus, lofa samt að það verður ekki of lengi.

Íslenska nemöndin er hér stödd og ég get svarið það, mig langar að eiga hana. Hún passar, ryksugar, setur í uppþvottavél, eldar OG er skemmtileg! Með hennar hjálp er jafnvel möguleiki á að mér takist að snúa sólarhringnum við og læðast aftur í heim lifenda.
Í dag skruppum við út vorið og önduðum að okkur tiltölulega ómenguðu lofti, stefnum svo að því að sukka all rækilega með súrefnið á morgun í tilefni þess að helgin er á næsta leiti. Móðir mín elskuleg er svo væntanleg á laugardag til að líta nýjasta afleggjarann augum.

Eftirfarandi skilaboð skrifaði eldri sonurinn til mín í gær:
"Ég elsga ðig rosalega mykið
frá Leifi."

Þetta er yndislegt líf.

Hér er ekki lengur snjór, hann entist ekki nema eina nótt en Leifur náði a.m.k. að sjá hann áður en hann hvarf. Það er vorlykt í loftinu þótt það sé dálítið kalt úti og sú tilfinning að það sé eitthvað glænýtt í vændum, er yfirþyrmandi.

Stóri strákurinn minn er orðinn frískur og nýtur lífsins með vinum sínum, sá litli er sprækur líka og stefnir hraðbyri í áttina að því að líkjast átrúnaðargoðinu, Mitchelin manninum. Reyndar finnst mér ekki eins og ég sé að kynnast nýjum einstaklingi þar sem ég er búin að horfa í þetta andlit síðastliðin tíu ár, a.m.k. neðri hluta þess.

Nú er bloggtíminn liðinn, skyldan kallar.

Ég skal segja ykkur það.

Það er snjókoma í Northampton!
Mig langar mest til að vekja stóra strákinn minn og sýna honum undrið, veit bara að honum þætti þetta ekkert merkilegt og myndi frekar vilja horfa á skúbbí dú í fimmþúsundasta skiptið.

Þið eruð svona sniðug.

Leibbalingurinn er búinn að vera heima með flensu í viku en skal í skólann á morgun, við erum að verða geðveik. Ég hef lítið haft fyrir stafni annað en að sofa og eyða peningum, ég datt um þessi æðislega fínu leðurstígvél um helgina, lét verða af því að kaupa afmælisgjöf síðasta afmælisdags til mín fyrir hönd eiginmannsins og pantaði flug fyrir okkur öll til Íslands núna rétt áðan. Við ætlum að vera ógeðslega lengi þar sem skólapilturinn er akkúrat í löngu páskafríi. Nú þarf ég bara að fá vegabréf fyrir ungann svo hann verði ekki hirtur af mér á flugvellinum. Annars var hann vigtaður í dag og þykir dafna vel miðað við bresk börn, hvernig mætti líka annað vera, hann hangir á spena öllum stundum og er sko farinn að síga töluvert í.

Ég er reyndar pínu efins. Ætti ég að láta skíra Emil í þjóðkirkjunni eða vísindakirkjunni? Eða kannski bæði (hvorugt kemur ekki til greina)? Er ekki vissara að hafa vaðið fyrir neðan sig ef það kemur svo á daginn að Tom Cruise er í alvöru álíka mikill spámaður og sjálfur Jesú? What to do, what to do...

Það lítur út fyrir að Þorp Satans sé að verða akkúrat það, Sódóma norðursins, miðað við fréttir síðustu daga. Vonandi mun heilagur Tom hrekja syndarana til helvítis þar sem þeir eiga heima. Amen.

Þankagangur sá er kemur fram í lok þessarar bloggfærslu er ástæðan fyrir því að refsingar fyrir kynferðisglæpi eru alltof vægar.

Snillingurinn fær stundum að prófa sig áfram með myndavélina, afraksturinn var nokkuð góður í þessu tilviki.

Hryllingurinn og ósmekklegheitin ætla engan endi að taka, í gær voru tveir félagar Saddams líflátnir og heimsbyggðin stóð á öndinni yfir limlestingum á líki annars mannsins. Botnleðjumenn höfðu rétt fyrir sér, fólk er fífl.

Ég þakka ykkur öllum fyrir góðar kveðjur, það er svo notalegt að vita af ykkur þarna úti þegar maður saknar fjölskyldu og vina heima á Frónni.

Hér hefur svo sem lítið borið til tíðinda síðan síðast, við Emil höfum sofið nánast alla vikuna, hann þó heldur meira en ég, alveg var því stolið úr mér hvað hvítvoðungar sofa mikið og eins sá háttur þeirra að vakna þegar allir aðrir eru í fastasvefni. Drengurinn dafnar vel og hefur augsýnilega bætt á sig einhverjum grömmum síðan hann leit fyrst dagsins ljós, líklega hefur hann þessi grömm af mér sem er bara hið besta mál, farið hafa grömm betri.

Í dag langar mig óskaplega að vera á Íslandi og leika mér í snjónum, fara svo heim til mömmu og pabba og fá heitt kakó og nýbakaðar vöfflur. Kannski um páskana.

Sérstakar kveðjur sendi ég hetjunum í Edinborg en þau heyja nú baráttu við illvígan dreka og eru um það bil að leggja hann að velli.

Hér eru allir hressir, Emil sefur og nærist til skiptis, Leifur er mjög hrifinn af þeim stutta, Þór er kominn í frí með brosið frosið á andlitinu og ég er öll að braggast þótt ég eigi líklega eftir að sofa dálítið á næstunni. Nágrannar okkar hafa ættleitt okkur, færa okkur gjafir, senda okkur mat, passa Leif og gera allt til að létta okkur lífið, dásamlegt fólk. Jólaskrautið er enn uppi en við hljótum að finna tíma fljótlega til að taka það niður. Ef við megum vera að því að taka okkur hlé frá því að dást að snáðanum.

Klukkan 13:15 fæddist drengur með rauðleitt hár, hann er 51 cm og 3740 gr og hefur hlotið nafnið Emil. Þetta gekk ljómandi vel en ég skal segja ykkur betur frá síðar, nú má ég til með að leggja mig þar sem ég hef ekki sofið í rúman sólarhring.

Sjáumst.

Þetta er byrjað, ljósa nr. 1 er mætt á svæðið, útvíkkun 6 cm., vatnið er að renna í laugina og allt að verða klárt.

Sjáumst.

Salómon lætur ekkert á sér kræla núna og ætlar greinilega að fæðast á nýja árinu, hann er augljóslega bráðvel gefinn.

Áramótafögnuður verður með öðru sniði hjá okkur en venjulega þar sem við erum boðin í veislu til uppáhalds nágranna okkar, allir gestir mæta með vínflösku og eitthvað að narta í og svo verður bara stuð eins lengi og orkan leyfir. Hér þarf því ekkert að hafa áhyggjur af einhverjum stórsteikum, grjóni er það eina sem verður eldað hér í dag. Eiginmaðurinn hefur svo hótað að skikka mig í stigahlaup og alls kyns æfingar eftir miðnætti svo Salómon missi nú af sem minnstu af komandi ári.

Ég þakka ykkur öllum kærlega fyrir ánægjulega samveru á þessu ári, hvort sem var í raun- eða bloggheimum og vona að 2007 verði ykkur gæfu- og gleðiríkt. Góða skemmtun í kvöld!

Einn grimmasti harðstjóri sögunnar var líflátinn í dag. Þrátt fyrir hrottalega glæpi hans þá get ég ekki fagnað þessu þar sem dauðarefsingar eiga aldrei rétt á sér. Að auki er hætt við að þessi aftaka verði vatn á myllu öfgamanna um allan heim og að veröldin verði verri staður fyrir vikið.
Ég er dálítið döpur núna.

Nei!

Ekki aftur!

Hó hó hó!

Héðan er allt gott að frétta, maturinn var stórfenglegur, sérstaklega hangikjötið og laufabrauðið, allir fengu góðar gjafir og þegar þessi orð eru skrifuð sitja eldri karlmennirnir í fjölskyldunni á Old Trafford og fylgjast með Manchester United vinna frækinn sigur á Wigan (vonandi skrifa ég aldrei framar um fótbolta á þessa síðu). Við hin fórum og skoðuðum útsölur og náðum að eyða smá peningum. Salómon er alveg rólegur en það verður að segjast að hann er orðinn ansi fyrirferðamikill og ég væri nú alveg til í að fara að sjá framan í piltinn. Ég held að það sé skemmtilegra hans vegna að bíða fram yfir áramót en ég veit líka að önnur amman vill svo gjarnan fá að sjá hann áður en hún fer heim. Hún verður bara að koma aftur, það er gott því þá er dekrað svo mikið við okkur.

Gleðileg jól!

Furðulegt veðurfar þessa dagana, allt á floti heima á klakanum og hér sést varla á milli húsa fyrir þoku. Vona að jólagestirnir mínir komist á leiðarenda á skikkanlegum tíma. Aðrir gestir, sem eitt sinn þóttu óttalegir vágestir, virðast þó ekki eiga í neinum vandræðum með að rata hingað þar sem sokkurinn hefur aldrei verið tómur að morgni. Ég er jafnvel að spá í að setja sjálf skó í glugga þegar Kertasníkir verður á ferð og vita hvort ég hafi ekki verið stillt stelpa, ég get að vísu ekki hrósað mér fyrir að fara snemma að sofa en líklega hef ég betri afsökun en margir aðrir.

Salómon er nú búinn að gera sig kláran til lendingar og gæti látið sjá sig hvenær sem er, ég vona samt að ég nái að kaupa jólagjöf handa eiginmanninum áður en stúfurinn kemur. Það má svo alveg bóka það að ég þarf að bíða í a.m.k. þrjár vikur í viðbót, er það ekki alltaf svoleiðis? Reyndar væri eitt stykki Salómon alls ekki slæm jólagjöf... eða... ætli hann vilji frekar peysu?

Tjallinn er skrítinn. Stundum. Ég var að koma frá ljósmóðurinni og ákvað að taka strætó heim, þar sem ég sat í sakleysi mínu kom ungur piltur, á að giska 12-13 ára, askvaðandi með sígarettu í kjaftinum. Hann reykti sitt tóbak og tók svo til við að hrækja allmikið, ég taldi tuttugu hrákaslummur á gangstéttinni áður en ég hætti að telja. Að spýtingum loknum vildi hann nú aldeilis ræða málin og mátti ég hlusta á afsökun fyrir því af hverju hann var ekki í skólanum, hvert hann væri að fara og hvers vegna, hvað væri langt fyrir hann í skólann o.s.frv. Athyglisverðust fannst mér þó sagan af því þegar hann, á einum degi, gekk tvær ferðir fram og til baka niður í miðbæ og síðan yfir í annað hverfi hér í bænum. Hann sagðist hafa verið orðinn svo örmagna að hann féll um koll á leiðinni heim til sín.
Svo kom strætó.

Sjálf Grýla er farin að derra sig í kommentakerfinu mínu og ég veit ekki alveg hverju ég á að þakka þennan mikla heiður. Ég get fullvissað lesendur um það að glyðrufötin eru öll komin í kassa og verða ekki tekin upp á næstunni enda getur engin sómakær móðir og eiginkona látið sjá í bert hold.

Við fórum í heimsókn á herragarð um helgina, hittum fullt af skemmtilegum fólki og borðuðum rosa góðan mat. Ég fékk líka þessa ágætu fyrirvaraverki en krakkinn var bara aðeins að grína.

Jólagestirnir koma á föstudaginn og ég get hreinlega ekki beðið! Hlakka meira til komu þeirra en sjálfra jólanna og þá er nokkuð mikið sagt.

Grýlu er óhætt að loka jólaköttinn inni því ég keypti mér flík og henni er hollast að halda sig á skerinu því unglingurinn á heimilinu hefur verið óhemju stilltur. Hún má samt alveg óhrædd tjá sig í athugasemdum því einhver verður að ala mig upp, það veitir sko ekki af.

Mér finnst ég verða að láta vita aðeins af mér þótt ég hafi lítið að segja.

Við erum farin að hlakka til jólanna og gestanna sem þeim fylgja, það er samt ekki hægt að segja að við höfum lagt hart að okkur í undirbúningnum, hér hefur ekki verið bökuð ein einasta smákaka, ekki skorið í laufabrauð, ekki skrifað á eitt einasta jólakort og jólaskrautið er tínt upp á veggina eftir nennu. Sem betur fer eru allar jólagjafir tilbúnar nema náttúrulega eiginmannsins, ég er alltaf í vandræðum með hann. Jólakortin verða ekki skrifuð en ég bendi ykkur á að hlusta á jólakveðjurnar í útvarpi allra landsmanna á Þorláksmessu.

Ég er byrjuð að þvo barnaföt og undirbúa komu Salómons enda styttist óðum í þann merkisviðburð. Hann er nú búinn að skorða sig og er stax farinn að halda móður sinni vakandi um nætur, yfirleitt sofna ég á milli fjögur og fimm og er því alveg viðurstyggilega hress þegar ég þarf að koma stóra stráknum mínum í skólann á morgnana.

Talandi um stóra strákinn, hann var að syngja í kirkju í kvöld og stóð sig með mikilli prýði. Reyndar er hann svo yfirmáta stillur núna að hann er uppgefinn á kvöldinn, það er erfitt að þurfa að hemja sig svona en maður tekur enga áhættu þegar pörupiltarnir þrettán eru annars vegar. Ég þarf líklega ekki að lýsa fyrir ykkur fögnuðinum sem braust út þegar í ljós kom að þeir félagar gera sér ferð alla leið til Englands. Sá sem kemur á heimili breskra og amerískra barna á jóladag er víst veikur núna og alls óvíst hvort hann nái heilsu fyrir ferðalagið mikla en það er ekkert vandamál, Leifur ætlar að biðja þá íslensku að hlaupa í skarðið svo skólafélagarnir fái nú örugglega í skóinn líka.

Það hafa eflaust allir heyrt af morðunum í Ipswich enda um fátt annað rætt hér, virtar fréttastofur eru með ítarlegar fréttaskýringar í öllum fréttatímum og alls konar sérfræðingar eru kallaðir til til þess að fræða almenning um stöðu mála og vinnubrögð lögreglu. Það er ljóst að það gengur mjög brenglaður einstaklingur laus og að sjálfsögðu er full ástæða fyrir almenning á svæðinu að gera fara varlega og að gleyma sér ekki, það er ágætt að fréttamenn minni fólk á það en þegar einn slíkur fór að tala um Silence of the lambs var mér allri lokið. Þetta er nógu hræðilegt þó það sé ekki verið að hæpa þetta meira upp. Svona er blaðamennskan hér, það virðist ekki vera hægt að koma nokkrum sköpuðum hlut á framfæri nema með ýktum hræðsluáróðri. Ég hélt að kaninn væri slæmur...

Þetta er merkilega löng færsla miðað við að ég hafði ekkert að segja.

Enn skánar ástandið, nú eru allir á heimilinu búnir að fá jólaföt og ekkert okkar þarf að óttast köttinn grimma. Mér fannst reyndar óþarfi að eyða fúlgu í föt á sjálfa mig þannig að ég keypti bara fullt af litríku glingri sem ég ætla að skreyta gamlar dulur með, ég verð jólatré! Áður en langt um líður verð ég hreinlega búin að útrýma ósætti úr heiminum.

Í anda jólanna ætla ég að gleðja ykkur enn frekar og bjóða ykkur upp á eftirlætislag okkar Leibbalings í dag. Vesgú!

Smá viðauki:
"Ætlarðu bara að vera með svona hálsmen í einhverjum sjoppulegum fötum?"
Þetta sagði sonurinn þegar ég sýndi honum jólaglingrið mitt.

Í dag eignaðist ég tösku sem mig hefur lengi langað í.
"Hvaða máli skiptir það?" hugsið þið eflaust núna. Jú, sjáiði til, alltaf þegar ég fer út úr húsi með töskuna þá geislar af mér ánægjan og hún er náttúrulega bráðsmitandi. Pæliðíðí hvað ein skitin taska getur gert mikið til að bæta ástandið í heiminum!

Ég skal segja ykkur það!

Verkfallið stóð ekki lengi þar sem litli bróðir minn er sjúklega klár á tölvur og hefur ótrúlega þolinmæði því hann nennti að leiðbeina tæknifatlaðri systur sinni í síma í gegnum alls kyns uppsetningar og vesen. Það ættu allir að eiga einn svona bróður, hann er æði!

Eiginmaðurinn kom heim sl. laugardag með seríós, nóakonfekt, súkkulaðidagatöl og harðfisk í farteskinu. Hann gleymdi saltpillunum.

Í dag fórum við á fund með ljósmæðrum og konum sem vilja fæða börnin sín í heimahúsum, það var sérlega fróðlegt og gott ef eiginmaðurinn er ekki að verða sannfærður. Við ykkur sem takið andköf núna vil ég segja að þetta er alls ekki hættulegra en að fæða á sjúkrahúsi, ljósmæðurnar mæla með þessu þar sem þetta er afslappaðra bæði fyrir mæður og börn, ég verð við símann á morgun ef þið viljið ræða þetta eitthvað frekar.

Á næstunni verður líklega ekki mikið um nýjar færslur hér þar sem tölvan mín er komin í verkfall og heimilistölvan á eitthvað erfitt með að tengjast netinu. Vonandi tekst að kippa þessu í lag sem fyrst þar sem ég er illa haldin af netfíkn og hef ekki í hyggju að leita lækninga við henni á næstunni enda hætt við að hún verði sjálfdauð í janúar.
Ég vona að þið njótið ykkar í jólaundirbúningnum, verðið góð hvert við annað og gætið ykkar í öllum bænum í umferðinni.

Er í sjónvarpinu mínu núna og yngir mig upp um allt of mörg ár.

Það er eins gott að ég er ekki sérlega myrkfælin því að eitthvað ólag er á rafmagninu í hverfinu okkar og ekki getur kerfið séð sóma sinn í því að bila um hábjartan dag. Síðustu tvo tíma höfum við mæðginin mátt dúsa í kolniðamyrkri og kvöldmaturinn var kornflex við kertaljós, ákaflega rómantískt allt saman.

Eiginmaðurinn er í viðskiptaerindum á Íslandi en kemur sem betur fer aftur á laugardag. Í raun breytir það ekki miklu þó hann sé í öðru landi því hann hefur hvort eð er verið að vinna myrkranna á milli síðustu vikur.

Rétt í þessu fór rafmagnið aftur og verður spennandi að sjá hversu lengi við þurfum að bíða í þetta sinn. Ég var rétt búin að kópera færsluna í word þegar allt fór í gang aftur, meira vesenið. Viðvörunarkerfið fer alltaf í gang þegar rafmagnið lætur sig hverfa og það er ekki nokkur leið að slökkva á vælinu fyrr en það kemur aftur því stjórnborðið er að sjálfsögðu tengt í rafmagn.

Í dag hitti ég íslenska stúlku sem býr hér í Northampton, netið er dásamleg uppfinning.

Fólk er misánægt með afköst mín á bloggvellinum en málið er bara að það er ekkert að gerast. Ég lifi í mínum eigin heimi um þessar mundir og fréttir og annar heimsósómi bíta ekkert á mig. Ég er bara að reyna að undirbúa jólin og stússast í daglegri rútínu á meðan ég hef enn krafta til þess og auðvitað snýst öll mín tilvera um óléttuna enda er Salómon er farinn að fylla ansi vel út í innvolsið í mér.

Dótabúðaleiðangur í gær kom mér samt í vont skap. Stelpudót er ömurlegt og af hverju þarf það allt að vera bleikt? Strákadótið er miklu sniðugra og meira skapandi, það þarf engan að undra að jafnréttisbaráttan gengur ekki betur en raunin er. Ég held að tjallarnir séu samt einstaklega aftarlega á merinni, þið ættuð að sjá sjónvarpsauglýsingarnar sem dynja á okkur daglega... þegar ég hugsa málið þá sjáið þið heima þær örugglega líka með íslensku tali. Þetta veldur mér velgju.

Kíkið á textann undir myndinni við þessa frétt.

Ég er búin að vera hálf pirruð í allan dag og rétt í þessu var ég að fatta af hverju, mig langar í sígarettu!

Sénsinn að ég fari að taka upp á þeim ósóma aftur eftir rúma fimm mánuði. Frekar klóra ég úr mér augun.

Jæja, ég er búin að skipta og get ekki séð að það hafi nokkru breytt, þurfti reyndar að laga hlekkina pínu en það var mjög einfalt.

Nemöndin kom og eitthvað lækkaði í hvítvínsbirgðunum, þetta var allt mjög skemmtilegt þrátt fyrir gjörsamlega misheppnaðan kvöldverð. Hlakka til næstu heimsóknar.

Veit einhver hvað kom fyrir mikkavef?
Ég sakna hans sárlega.

Hafiði prófað nýju blogger útgáfuna? Lendi ég í vandræðum með síðuna mína ef ég uppfæri?
Svör óskast.

Annars er ekkert að frétta, bévítans kvefpestin er enn að plaga mig og snillingurinn er heima með smá hita en enga veiki. Vonandi verður þetta allt afstaðið fyrir helgi því við eigum von á íslenskri nemönd sem ætlar að drekka hvítvín með eiginmanninum.

Dagar víns og rósa eru liðnir og grár hversdagsleikinn tekur við á ný. Ég held ég skríði aftur upp í rúm.

Litli bróðir er magnaður, hann tók tölvuna mína alveg í gegn og nú er hún eins og ný, heimilistölvan fékk einnig yfirhalningu og er nú nettengd og allt, gott ef hún fær samt ekki að fjúka bráðlega þar sem arftakinn er fundinn.

Ég er óttalega aum með hausinn fullan af hori en Salómon er hins vegar hress og virðist ætla að vera í stærri kantinum, a.m.k. í samanburði við bresk börn.

Leibbalingurinn er dásamlegur drengur og Bretarnir eru greinilega sammála því nánast daglega kemur hann heim úr skólanum með umsögn og umbun fyrir kurteisi og dugnað, hann sagði mér svo í morgun að hann ætti bestu mömmu í heimi.

Ég er lánsöm kona.

Til hamingju með afmælið pabbi!

Slökunin í gær endaði í steik og guð sá að það var gott.
Í dag eru allir að drepast úr kvefi en það stoppaði systkyni mín ekki af í búðarrápinu, held að steikin beri samt ekki ábyrgð á kvefinu.

Hr. Pez er góður í dag.

Dagurinn í dag átti að fara í slökun hjá mér og gestum mínum. Ég er búin að slaka vel á en mín ástkæra systir dró fram ryksuguna og skúraði. Áðan lagði ég mig svo í klukkutíma og á meðan bakaði hún skúffuköku, bara svo þið hin getið öfundað okkur þá bakar hún bestu skúffuköku í heimi. Ég tími ekki að skila henni.

Mér finnst æðislegt að fá gesti og nú er ég svo heppin að þrjú stykki eru að leggja í hann, litli bróðir, stóra systir og dóttir hennar ætla að stoppa í rúma viku hjá okkur þannig að ég sé fram á skemmtilega daga fulla af verslunarferðum, seríósi og saltpillum.
Góða helgi.

Þórunn Hrefna og Eva blogguðu fyrir mig í dag.

Við héldum upp á hrekkjavöku að hætti innfæddra og það sem þetta er skemmmtileg hátíð!
Uppáklædd fórum við leibbalingur í gleðskap þar sem hryllingsverur af öllum stærðargráðum kýldu sig út af kræsingum og ekki var annað að sjá en þeim líkaði ljómandi vel við íslensku pönnsurnar. Snillingurinn tók þátt í margs konar skemmtilegum leikjum og var myljandi stoltur af verðlaunum í formi límmiða. Fyrirfram var ég efins um að það væri vinsælt að foreldrarnir klæddu sig upp á en ákvað að láta vaða og vera þá álitin barnaleg fyrir vikið en þegar á hólminn var komið var ég nánast í sparifötum við hlið hræðilegra norna, drauga og fjöldamorðingja. Sonurinn fór með óþjóðalýðnum út að sníkja gotterí en ég dreif mig heim til að útbýta því. Við erum lánsöm að fá að kynnast og taka þátt í menningu annarra þjóða. Hér er svo mynd af graskerinu okkar góða.

Ég eldaði ómótstæðilegan, flauelsmjúkan ávaxtagraut áðan, bar hann fram volgan með rjómablandi og er núna unaðslega södd. Það er bara fáránlegt að ég hafi ekki gert þetta í mörg ár eins og þetta er dásamlegur matur. Frumburðurinn er enn að kúgast yfir grautnum frammi í eldhúsi.

Til hamingju með daginn pabbi minn, ég er ákaflega stolt af þér!

Lestu þetta og skrifaðu svo undir

annars er hætt við því að ég tali aldrei aftur við þig.

Þetta er án efa frétt dagsins, svo bregðast krosstré og allt það.

Fáir þora að kommenta á myndirnar þar sem enginn veit hvernig bregðast ber við feitum bumbum. Ég skal samt deila því með ykkur að mín er ekki óeðlilega stór, ég er bara svona lítil.
Fyrir áhugasama eru svo nýjar myndir af frumburðinum á síðunni hans og bara svo það sé á hreinu þá á ég flottasta strák í heimi.

Ekki get ég svikið ykkur fyrst áhuginn er svona afgerandi mikill. Einungis einn svaraði hvorki af eða á, annar svaraði óþarflega oft en þar sem það breytti ekki niðurstöðunum þá kemur það ekki að sök. Einhverjir greiddu atkvæði með því að sjá bumbu eiginmannsins líka en hann er ekki til viðræðu um slíkar kroppasýningar þrátt fyrir að ég hafi notað allan minn sannfæringarkraft.

Hér sést tæplega 30 vikna gömul bumba með frjálsri aðferð.

Innpökkuð bumba tæplega 30 vikna.

Skoðanakönnun

Viljiði sjá bumbuna?

Niðurstöður teljast marktækar ef fleiri en tíu taka þátt.

Hér var veisla í kvöld, íslenskur þorskur, soðnar kartöflur, smjör, tómatsósa, soðið grænmeti og hvítlauksbrauð. Nammi.

Vegna athugasemda í kommentakerfinu vil ég koma á framfæri að væntanlegt barn er sveinbarn samkvæmt tveimur ómskoðunum. Pilturinn dafnar vel og sparkar fullmikið og það stefnir í að ég hætti að kalla hann Salómon og taki upp Jónas þar sem ég er að verða eins og hvalur í laginu. Snillingurinn fær reglulega hlátursköst þegar hann sér bera bumbuna af því að honum finnst ég svo feit! Eins gott að ég hef þykkan skráp.

Þessa dagana er eitthvað að herja á heilsuna, ég hélt í gærmorgun að ég væri að fá hálsbólgu en þegar á leið fattaði ég að þetta er í eyrunum. Hvað á það að þýða að fá í eyrun á gamals aldri?

Ég reyki
ótrúlega mikið um nætur og vakna svo með bullandi samviskubit. Samt er ég svo mikið hætt að það er ekki fyndið, ég jaðra við að vera fanatísk.

Ekki veit ég til hvers ég opnaði blogger í dag enda hef ég ekkert að segja þessa stundina. Gestirnir fóru í gær eftir allt of stutt stopp og nú þarf ég að þrauka þar til næsta holl kemur upp úr mánaðarmótum, kannski kemur einn fyrir það en ekkert er ákveðið í þeim efnum ennþá.

Ég er farin að hlakka til jólanna enda ærin ástæða til, mamma, pabbi og "litli" bróðir eru búin að bóka flug og ætla að vera hjá okkur, ég er aðeins byrjuð að kaupa gjafir og stefni að því að klára það fyrir miðjan nóvember þar sem skrokkurinn er aðeins farinn að mótmæla miklu labbi og burði og ég er staðráðin í að halda krakkanum inni þar til í byrjun janúar. Verst þykir mér samt að missa af laufabrauðsskurðinum og treysti á að þið í genginu skerið út stafina okkar og fáein jólaherðatré.

Er maður eitthvað klikk? Það var tuttugu gráðu hiti hér í gær og ég er að velta mér upp úr jólunum.

Í gær birtust góðir gestir á þröskuldinum hjá mér, Kaffikella og Blinky eru mætt, búin að versla af sér rassgatið í Lundúnaborg og komin til að hvíla sig í sveitasælunni hjá mér. Snillingurinn var súr yfir að yngsta afkvæmi þeirra hjóna er ekki með í för en brúnin léttist þó fljótt á mínum manni því að Blinky hefur alveg jafn gaman að ps2 og sonur hans. Heiðurshjónin buðu okkur svo út að borða í gærkvöldi og fyrir valinu varð líklega besti veitingastaður sem ég hef prófað í Englandi, sérstaklega runnu eftirréttirnir ljúflega niður. Í dag er planið að skoða skósafnið fræga og gægjast í búðarglugga. Það er gaman að fá góða gesti.

P.s. ég á í vandræðum með að gera athugasemdir á blog.central síðum svo ég vona að þið móðgist ekki þó ég kommenti aldrei hjá ykkur.

Hamingjan er augnablik og rétt áðan upplifði ég eitt slíkt.

Til eru vefsíður um allan fjárann, m.a. trúleysi. Það er gott og blessað. Bloggari nokkur stakk upp á að gera vefsíðu tileinkaða trú. Það er líka gott og blessað. Best leist mér þó á hugmynd í kommentakerfi bloggarans um þvertrúarvef. Það væri gaman að sjá loks trúarbrögð sameinuð undir einu þaki þar sem þau eiga heima og trúleysingjar þyrftu eins að eiga sinn málsvara þar inni. Mér þætti frábært að sjá svona síðu en kannski gæti hún aldrei orðið annað en trúabragðafræðivefur. Ég er samt bjartsýn og trúi á jafnrétti og bræðralag, sama hvaða trúarhópi við tilheyrum eða ekki, sjálf trúi ég á hvíthærðan kall með sítt skegg sem ég lærði um í bænum bernsku minnar, mér þykir vænt um hann og honum um mig. Ríkisrekin kirkja er hins vegar barn síns tíma og ég yrði ekki sorgmædd þótt tengslin þar á milli yrðu rofin. Guð gaf okkur frjálsan vilja, líka þeim sem ekki trúa og okkur ber öllum að virða það.

Svo ætlast ég til þess að þið lesið öll pistla Önnu Kristjáns frá því í gær, 5. október, engar afsakanir teknar gildar.

Það er alltaf spennandi þegar skáldverk skapa umræðu í þjóðfélaginu eins og hefur sannarlega gerst með Draumalandið hans Andra Snæs. Ég er samt ekki sannfærð um að iðnaðar- og viðskiptaráðherra sé endilega rétti maðurinn til að gagnrýna skáldverk opinberlega, hann kvartar hálfpartinn yfir því að höfundur hafi skoðun á málinu en það er með öllu óréttmætt þar sem Andri skrifar þessa bók ekki sem hlutlaus blaðamaður heldur sem persóna. Ég hvet ferðamenn til að færa mér bókina þar sem ég á reyndar á ég sjálf eftir að lesa hana. Líklega er ég algjör hræsnari núna og því algjörlega óhæf til að gagnrýna Jón Sigurðsson...

Hvaða efni ætli sé í súkkulaði sem er svona bráðnauðsynlegt fyrir þungaðar konur?

Fríið búið og grár hversdagsleikinn tekinn við. Ég held að ég hafi sett persónulegt met með því að slasa mig ekkert í þessari ferð og er það vel, í staðinn lá ég á ströndinni, svamlaði í sjónum, borðaði stórkostlegan mat, las, hlustaði á músík og skoðaði sjöl. Á heimleiðinni sat ég við hliðinna á nojaðri breskri kennslukonu á flótta undan spænsku mafíunni, hún var ágæt. Ekkert okkar var tilbúið að koma heim en mikið óskaplega eigum við gott rúm.