Þið eruð svona sniðug.

Leibbalingurinn er búinn að vera heima með flensu í viku en skal í skólann á morgun, við erum að verða geðveik. Ég hef lítið haft fyrir stafni annað en að sofa og eyða peningum, ég datt um þessi æðislega fínu leðurstígvél um helgina, lét verða af því að kaupa afmælisgjöf síðasta afmælisdags til mín fyrir hönd eiginmannsins og pantaði flug fyrir okkur öll til Íslands núna rétt áðan. Við ætlum að vera ógeðslega lengi þar sem skólapilturinn er akkúrat í löngu páskafríi. Nú þarf ég bara að fá vegabréf fyrir ungann svo hann verði ekki hirtur af mér á flugvellinum. Annars var hann vigtaður í dag og þykir dafna vel miðað við bresk börn, hvernig mætti líka annað vera, hann hangir á spena öllum stundum og er sko farinn að síga töluvert í.

Ég er reyndar pínu efins. Ætti ég að láta skíra Emil í þjóðkirkjunni eða vísindakirkjunni? Eða kannski bæði (hvorugt kemur ekki til greina)? Er ekki vissara að hafa vaðið fyrir neðan sig ef það kemur svo á daginn að Tom Cruise er í alvöru álíka mikill spámaður og sjálfur Jesú? What to do, what to do...

Það lítur út fyrir að Þorp Satans sé að verða akkúrat það, Sódóma norðursins, miðað við fréttir síðustu daga. Vonandi mun heilagur Tom hrekja syndarana til helvítis þar sem þeir eiga heima. Amen.

Þankagangur sá er kemur fram í lok þessarar bloggfærslu er ástæðan fyrir því að refsingar fyrir kynferðisglæpi eru alltof vægar.

Snillingurinn fær stundum að prófa sig áfram með myndavélina, afraksturinn var nokkuð góður í þessu tilviki.

Hryllingurinn og ósmekklegheitin ætla engan endi að taka, í gær voru tveir félagar Saddams líflátnir og heimsbyggðin stóð á öndinni yfir limlestingum á líki annars mannsins. Botnleðjumenn höfðu rétt fyrir sér, fólk er fífl.

Ég þakka ykkur öllum fyrir góðar kveðjur, það er svo notalegt að vita af ykkur þarna úti þegar maður saknar fjölskyldu og vina heima á Frónni.

Hér hefur svo sem lítið borið til tíðinda síðan síðast, við Emil höfum sofið nánast alla vikuna, hann þó heldur meira en ég, alveg var því stolið úr mér hvað hvítvoðungar sofa mikið og eins sá háttur þeirra að vakna þegar allir aðrir eru í fastasvefni. Drengurinn dafnar vel og hefur augsýnilega bætt á sig einhverjum grömmum síðan hann leit fyrst dagsins ljós, líklega hefur hann þessi grömm af mér sem er bara hið besta mál, farið hafa grömm betri.

Í dag langar mig óskaplega að vera á Íslandi og leika mér í snjónum, fara svo heim til mömmu og pabba og fá heitt kakó og nýbakaðar vöfflur. Kannski um páskana.

Sérstakar kveðjur sendi ég hetjunum í Edinborg en þau heyja nú baráttu við illvígan dreka og eru um það bil að leggja hann að velli.

Hér eru allir hressir, Emil sefur og nærist til skiptis, Leifur er mjög hrifinn af þeim stutta, Þór er kominn í frí með brosið frosið á andlitinu og ég er öll að braggast þótt ég eigi líklega eftir að sofa dálítið á næstunni. Nágrannar okkar hafa ættleitt okkur, færa okkur gjafir, senda okkur mat, passa Leif og gera allt til að létta okkur lífið, dásamlegt fólk. Jólaskrautið er enn uppi en við hljótum að finna tíma fljótlega til að taka það niður. Ef við megum vera að því að taka okkur hlé frá því að dást að snáðanum.

Klukkan 13:15 fæddist drengur með rauðleitt hár, hann er 51 cm og 3740 gr og hefur hlotið nafnið Emil. Þetta gekk ljómandi vel en ég skal segja ykkur betur frá síðar, nú má ég til með að leggja mig þar sem ég hef ekki sofið í rúman sólarhring.

Sjáumst.

Þetta er byrjað, ljósa nr. 1 er mætt á svæðið, útvíkkun 6 cm., vatnið er að renna í laugina og allt að verða klárt.

Sjáumst.

Salómon lætur ekkert á sér kræla núna og ætlar greinilega að fæðast á nýja árinu, hann er augljóslega bráðvel gefinn.

Áramótafögnuður verður með öðru sniði hjá okkur en venjulega þar sem við erum boðin í veislu til uppáhalds nágranna okkar, allir gestir mæta með vínflösku og eitthvað að narta í og svo verður bara stuð eins lengi og orkan leyfir. Hér þarf því ekkert að hafa áhyggjur af einhverjum stórsteikum, grjóni er það eina sem verður eldað hér í dag. Eiginmaðurinn hefur svo hótað að skikka mig í stigahlaup og alls kyns æfingar eftir miðnætti svo Salómon missi nú af sem minnstu af komandi ári.

Ég þakka ykkur öllum kærlega fyrir ánægjulega samveru á þessu ári, hvort sem var í raun- eða bloggheimum og vona að 2007 verði ykkur gæfu- og gleðiríkt. Góða skemmtun í kvöld!

Einn grimmasti harðstjóri sögunnar var líflátinn í dag. Þrátt fyrir hrottalega glæpi hans þá get ég ekki fagnað þessu þar sem dauðarefsingar eiga aldrei rétt á sér. Að auki er hætt við að þessi aftaka verði vatn á myllu öfgamanna um allan heim og að veröldin verði verri staður fyrir vikið.
Ég er dálítið döpur núna.

Nei!

Ekki aftur!

Hó hó hó!

Héðan er allt gott að frétta, maturinn var stórfenglegur, sérstaklega hangikjötið og laufabrauðið, allir fengu góðar gjafir og þegar þessi orð eru skrifuð sitja eldri karlmennirnir í fjölskyldunni á Old Trafford og fylgjast með Manchester United vinna frækinn sigur á Wigan (vonandi skrifa ég aldrei framar um fótbolta á þessa síðu). Við hin fórum og skoðuðum útsölur og náðum að eyða smá peningum. Salómon er alveg rólegur en það verður að segjast að hann er orðinn ansi fyrirferðamikill og ég væri nú alveg til í að fara að sjá framan í piltinn. Ég held að það sé skemmtilegra hans vegna að bíða fram yfir áramót en ég veit líka að önnur amman vill svo gjarnan fá að sjá hann áður en hún fer heim. Hún verður bara að koma aftur, það er gott því þá er dekrað svo mikið við okkur.

Gleðileg jól!

Furðulegt veðurfar þessa dagana, allt á floti heima á klakanum og hér sést varla á milli húsa fyrir þoku. Vona að jólagestirnir mínir komist á leiðarenda á skikkanlegum tíma. Aðrir gestir, sem eitt sinn þóttu óttalegir vágestir, virðast þó ekki eiga í neinum vandræðum með að rata hingað þar sem sokkurinn hefur aldrei verið tómur að morgni. Ég er jafnvel að spá í að setja sjálf skó í glugga þegar Kertasníkir verður á ferð og vita hvort ég hafi ekki verið stillt stelpa, ég get að vísu ekki hrósað mér fyrir að fara snemma að sofa en líklega hef ég betri afsökun en margir aðrir.

Salómon er nú búinn að gera sig kláran til lendingar og gæti látið sjá sig hvenær sem er, ég vona samt að ég nái að kaupa jólagjöf handa eiginmanninum áður en stúfurinn kemur. Það má svo alveg bóka það að ég þarf að bíða í a.m.k. þrjár vikur í viðbót, er það ekki alltaf svoleiðis? Reyndar væri eitt stykki Salómon alls ekki slæm jólagjöf... eða... ætli hann vilji frekar peysu?

Tjallinn er skrítinn. Stundum. Ég var að koma frá ljósmóðurinni og ákvað að taka strætó heim, þar sem ég sat í sakleysi mínu kom ungur piltur, á að giska 12-13 ára, askvaðandi með sígarettu í kjaftinum. Hann reykti sitt tóbak og tók svo til við að hrækja allmikið, ég taldi tuttugu hrákaslummur á gangstéttinni áður en ég hætti að telja. Að spýtingum loknum vildi hann nú aldeilis ræða málin og mátti ég hlusta á afsökun fyrir því af hverju hann var ekki í skólanum, hvert hann væri að fara og hvers vegna, hvað væri langt fyrir hann í skólann o.s.frv. Athyglisverðust fannst mér þó sagan af því þegar hann, á einum degi, gekk tvær ferðir fram og til baka niður í miðbæ og síðan yfir í annað hverfi hér í bænum. Hann sagðist hafa verið orðinn svo örmagna að hann féll um koll á leiðinni heim til sín.
Svo kom strætó.

Sjálf Grýla er farin að derra sig í kommentakerfinu mínu og ég veit ekki alveg hverju ég á að þakka þennan mikla heiður. Ég get fullvissað lesendur um það að glyðrufötin eru öll komin í kassa og verða ekki tekin upp á næstunni enda getur engin sómakær móðir og eiginkona látið sjá í bert hold.

Við fórum í heimsókn á herragarð um helgina, hittum fullt af skemmtilegum fólki og borðuðum rosa góðan mat. Ég fékk líka þessa ágætu fyrirvaraverki en krakkinn var bara aðeins að grína.

Jólagestirnir koma á föstudaginn og ég get hreinlega ekki beðið! Hlakka meira til komu þeirra en sjálfra jólanna og þá er nokkuð mikið sagt.

Grýlu er óhætt að loka jólaköttinn inni því ég keypti mér flík og henni er hollast að halda sig á skerinu því unglingurinn á heimilinu hefur verið óhemju stilltur. Hún má samt alveg óhrædd tjá sig í athugasemdum því einhver verður að ala mig upp, það veitir sko ekki af.

Mér finnst ég verða að láta vita aðeins af mér þótt ég hafi lítið að segja.

Við erum farin að hlakka til jólanna og gestanna sem þeim fylgja, það er samt ekki hægt að segja að við höfum lagt hart að okkur í undirbúningnum, hér hefur ekki verið bökuð ein einasta smákaka, ekki skorið í laufabrauð, ekki skrifað á eitt einasta jólakort og jólaskrautið er tínt upp á veggina eftir nennu. Sem betur fer eru allar jólagjafir tilbúnar nema náttúrulega eiginmannsins, ég er alltaf í vandræðum með hann. Jólakortin verða ekki skrifuð en ég bendi ykkur á að hlusta á jólakveðjurnar í útvarpi allra landsmanna á Þorláksmessu.

Ég er byrjuð að þvo barnaföt og undirbúa komu Salómons enda styttist óðum í þann merkisviðburð. Hann er nú búinn að skorða sig og er stax farinn að halda móður sinni vakandi um nætur, yfirleitt sofna ég á milli fjögur og fimm og er því alveg viðurstyggilega hress þegar ég þarf að koma stóra stráknum mínum í skólann á morgnana.

Talandi um stóra strákinn, hann var að syngja í kirkju í kvöld og stóð sig með mikilli prýði. Reyndar er hann svo yfirmáta stillur núna að hann er uppgefinn á kvöldinn, það er erfitt að þurfa að hemja sig svona en maður tekur enga áhættu þegar pörupiltarnir þrettán eru annars vegar. Ég þarf líklega ekki að lýsa fyrir ykkur fögnuðinum sem braust út þegar í ljós kom að þeir félagar gera sér ferð alla leið til Englands. Sá sem kemur á heimili breskra og amerískra barna á jóladag er víst veikur núna og alls óvíst hvort hann nái heilsu fyrir ferðalagið mikla en það er ekkert vandamál, Leifur ætlar að biðja þá íslensku að hlaupa í skarðið svo skólafélagarnir fái nú örugglega í skóinn líka.

Það hafa eflaust allir heyrt af morðunum í Ipswich enda um fátt annað rætt hér, virtar fréttastofur eru með ítarlegar fréttaskýringar í öllum fréttatímum og alls konar sérfræðingar eru kallaðir til til þess að fræða almenning um stöðu mála og vinnubrögð lögreglu. Það er ljóst að það gengur mjög brenglaður einstaklingur laus og að sjálfsögðu er full ástæða fyrir almenning á svæðinu að gera fara varlega og að gleyma sér ekki, það er ágætt að fréttamenn minni fólk á það en þegar einn slíkur fór að tala um Silence of the lambs var mér allri lokið. Þetta er nógu hræðilegt þó það sé ekki verið að hæpa þetta meira upp. Svona er blaðamennskan hér, það virðist ekki vera hægt að koma nokkrum sköpuðum hlut á framfæri nema með ýktum hræðsluáróðri. Ég hélt að kaninn væri slæmur...

Þetta er merkilega löng færsla miðað við að ég hafði ekkert að segja.

Enn skánar ástandið, nú eru allir á heimilinu búnir að fá jólaföt og ekkert okkar þarf að óttast köttinn grimma. Mér fannst reyndar óþarfi að eyða fúlgu í föt á sjálfa mig þannig að ég keypti bara fullt af litríku glingri sem ég ætla að skreyta gamlar dulur með, ég verð jólatré! Áður en langt um líður verð ég hreinlega búin að útrýma ósætti úr heiminum.

Í anda jólanna ætla ég að gleðja ykkur enn frekar og bjóða ykkur upp á eftirlætislag okkar Leibbalings í dag. Vesgú!

Smá viðauki:
"Ætlarðu bara að vera með svona hálsmen í einhverjum sjoppulegum fötum?"
Þetta sagði sonurinn þegar ég sýndi honum jólaglingrið mitt.

Í dag eignaðist ég tösku sem mig hefur lengi langað í.
"Hvaða máli skiptir það?" hugsið þið eflaust núna. Jú, sjáiði til, alltaf þegar ég fer út úr húsi með töskuna þá geislar af mér ánægjan og hún er náttúrulega bráðsmitandi. Pæliðíðí hvað ein skitin taska getur gert mikið til að bæta ástandið í heiminum!

Ég skal segja ykkur það!

Verkfallið stóð ekki lengi þar sem litli bróðir minn er sjúklega klár á tölvur og hefur ótrúlega þolinmæði því hann nennti að leiðbeina tæknifatlaðri systur sinni í síma í gegnum alls kyns uppsetningar og vesen. Það ættu allir að eiga einn svona bróður, hann er æði!

Eiginmaðurinn kom heim sl. laugardag með seríós, nóakonfekt, súkkulaðidagatöl og harðfisk í farteskinu. Hann gleymdi saltpillunum.

Í dag fórum við á fund með ljósmæðrum og konum sem vilja fæða börnin sín í heimahúsum, það var sérlega fróðlegt og gott ef eiginmaðurinn er ekki að verða sannfærður. Við ykkur sem takið andköf núna vil ég segja að þetta er alls ekki hættulegra en að fæða á sjúkrahúsi, ljósmæðurnar mæla með þessu þar sem þetta er afslappaðra bæði fyrir mæður og börn, ég verð við símann á morgun ef þið viljið ræða þetta eitthvað frekar.

Á næstunni verður líklega ekki mikið um nýjar færslur hér þar sem tölvan mín er komin í verkfall og heimilistölvan á eitthvað erfitt með að tengjast netinu. Vonandi tekst að kippa þessu í lag sem fyrst þar sem ég er illa haldin af netfíkn og hef ekki í hyggju að leita lækninga við henni á næstunni enda hætt við að hún verði sjálfdauð í janúar.
Ég vona að þið njótið ykkar í jólaundirbúningnum, verðið góð hvert við annað og gætið ykkar í öllum bænum í umferðinni.

Er í sjónvarpinu mínu núna og yngir mig upp um allt of mörg ár.

Það er eins gott að ég er ekki sérlega myrkfælin því að eitthvað ólag er á rafmagninu í hverfinu okkar og ekki getur kerfið séð sóma sinn í því að bila um hábjartan dag. Síðustu tvo tíma höfum við mæðginin mátt dúsa í kolniðamyrkri og kvöldmaturinn var kornflex við kertaljós, ákaflega rómantískt allt saman.

Eiginmaðurinn er í viðskiptaerindum á Íslandi en kemur sem betur fer aftur á laugardag. Í raun breytir það ekki miklu þó hann sé í öðru landi því hann hefur hvort eð er verið að vinna myrkranna á milli síðustu vikur.

Rétt í þessu fór rafmagnið aftur og verður spennandi að sjá hversu lengi við þurfum að bíða í þetta sinn. Ég var rétt búin að kópera færsluna í word þegar allt fór í gang aftur, meira vesenið. Viðvörunarkerfið fer alltaf í gang þegar rafmagnið lætur sig hverfa og það er ekki nokkur leið að slökkva á vælinu fyrr en það kemur aftur því stjórnborðið er að sjálfsögðu tengt í rafmagn.

Í dag hitti ég íslenska stúlku sem býr hér í Northampton, netið er dásamleg uppfinning.

Fólk er misánægt með afköst mín á bloggvellinum en málið er bara að það er ekkert að gerast. Ég lifi í mínum eigin heimi um þessar mundir og fréttir og annar heimsósómi bíta ekkert á mig. Ég er bara að reyna að undirbúa jólin og stússast í daglegri rútínu á meðan ég hef enn krafta til þess og auðvitað snýst öll mín tilvera um óléttuna enda er Salómon er farinn að fylla ansi vel út í innvolsið í mér.

Dótabúðaleiðangur í gær kom mér samt í vont skap. Stelpudót er ömurlegt og af hverju þarf það allt að vera bleikt? Strákadótið er miklu sniðugra og meira skapandi, það þarf engan að undra að jafnréttisbaráttan gengur ekki betur en raunin er. Ég held að tjallarnir séu samt einstaklega aftarlega á merinni, þið ættuð að sjá sjónvarpsauglýsingarnar sem dynja á okkur daglega... þegar ég hugsa málið þá sjáið þið heima þær örugglega líka með íslensku tali. Þetta veldur mér velgju.

Kíkið á textann undir myndinni við þessa frétt.

Ég er búin að vera hálf pirruð í allan dag og rétt í þessu var ég að fatta af hverju, mig langar í sígarettu!

Sénsinn að ég fari að taka upp á þeim ósóma aftur eftir rúma fimm mánuði. Frekar klóra ég úr mér augun.

Jæja, ég er búin að skipta og get ekki séð að það hafi nokkru breytt, þurfti reyndar að laga hlekkina pínu en það var mjög einfalt.

Nemöndin kom og eitthvað lækkaði í hvítvínsbirgðunum, þetta var allt mjög skemmtilegt þrátt fyrir gjörsamlega misheppnaðan kvöldverð. Hlakka til næstu heimsóknar.

Veit einhver hvað kom fyrir mikkavef?
Ég sakna hans sárlega.

Hafiði prófað nýju blogger útgáfuna? Lendi ég í vandræðum með síðuna mína ef ég uppfæri?
Svör óskast.

Annars er ekkert að frétta, bévítans kvefpestin er enn að plaga mig og snillingurinn er heima með smá hita en enga veiki. Vonandi verður þetta allt afstaðið fyrir helgi því við eigum von á íslenskri nemönd sem ætlar að drekka hvítvín með eiginmanninum.

Dagar víns og rósa eru liðnir og grár hversdagsleikinn tekur við á ný. Ég held ég skríði aftur upp í rúm.

Litli bróðir er magnaður, hann tók tölvuna mína alveg í gegn og nú er hún eins og ný, heimilistölvan fékk einnig yfirhalningu og er nú nettengd og allt, gott ef hún fær samt ekki að fjúka bráðlega þar sem arftakinn er fundinn.

Ég er óttalega aum með hausinn fullan af hori en Salómon er hins vegar hress og virðist ætla að vera í stærri kantinum, a.m.k. í samanburði við bresk börn.

Leibbalingurinn er dásamlegur drengur og Bretarnir eru greinilega sammála því nánast daglega kemur hann heim úr skólanum með umsögn og umbun fyrir kurteisi og dugnað, hann sagði mér svo í morgun að hann ætti bestu mömmu í heimi.

Ég er lánsöm kona.

Til hamingju með afmælið pabbi!

Slökunin í gær endaði í steik og guð sá að það var gott.
Í dag eru allir að drepast úr kvefi en það stoppaði systkyni mín ekki af í búðarrápinu, held að steikin beri samt ekki ábyrgð á kvefinu.

Hr. Pez er góður í dag.

Dagurinn í dag átti að fara í slökun hjá mér og gestum mínum. Ég er búin að slaka vel á en mín ástkæra systir dró fram ryksuguna og skúraði. Áðan lagði ég mig svo í klukkutíma og á meðan bakaði hún skúffuköku, bara svo þið hin getið öfundað okkur þá bakar hún bestu skúffuköku í heimi. Ég tími ekki að skila henni.

Mér finnst æðislegt að fá gesti og nú er ég svo heppin að þrjú stykki eru að leggja í hann, litli bróðir, stóra systir og dóttir hennar ætla að stoppa í rúma viku hjá okkur þannig að ég sé fram á skemmtilega daga fulla af verslunarferðum, seríósi og saltpillum.
Góða helgi.

Þórunn Hrefna og Eva blogguðu fyrir mig í dag.

Við héldum upp á hrekkjavöku að hætti innfæddra og það sem þetta er skemmmtileg hátíð!
Uppáklædd fórum við leibbalingur í gleðskap þar sem hryllingsverur af öllum stærðargráðum kýldu sig út af kræsingum og ekki var annað að sjá en þeim líkaði ljómandi vel við íslensku pönnsurnar. Snillingurinn tók þátt í margs konar skemmtilegum leikjum og var myljandi stoltur af verðlaunum í formi límmiða. Fyrirfram var ég efins um að það væri vinsælt að foreldrarnir klæddu sig upp á en ákvað að láta vaða og vera þá álitin barnaleg fyrir vikið en þegar á hólminn var komið var ég nánast í sparifötum við hlið hræðilegra norna, drauga og fjöldamorðingja. Sonurinn fór með óþjóðalýðnum út að sníkja gotterí en ég dreif mig heim til að útbýta því. Við erum lánsöm að fá að kynnast og taka þátt í menningu annarra þjóða. Hér er svo mynd af graskerinu okkar góða.

Ég eldaði ómótstæðilegan, flauelsmjúkan ávaxtagraut áðan, bar hann fram volgan með rjómablandi og er núna unaðslega södd. Það er bara fáránlegt að ég hafi ekki gert þetta í mörg ár eins og þetta er dásamlegur matur. Frumburðurinn er enn að kúgast yfir grautnum frammi í eldhúsi.

Til hamingju með daginn pabbi minn, ég er ákaflega stolt af þér!

Lestu þetta og skrifaðu svo undir

annars er hætt við því að ég tali aldrei aftur við þig.

Þetta er án efa frétt dagsins, svo bregðast krosstré og allt það.

Fáir þora að kommenta á myndirnar þar sem enginn veit hvernig bregðast ber við feitum bumbum. Ég skal samt deila því með ykkur að mín er ekki óeðlilega stór, ég er bara svona lítil.
Fyrir áhugasama eru svo nýjar myndir af frumburðinum á síðunni hans og bara svo það sé á hreinu þá á ég flottasta strák í heimi.

Ekki get ég svikið ykkur fyrst áhuginn er svona afgerandi mikill. Einungis einn svaraði hvorki af eða á, annar svaraði óþarflega oft en þar sem það breytti ekki niðurstöðunum þá kemur það ekki að sök. Einhverjir greiddu atkvæði með því að sjá bumbu eiginmannsins líka en hann er ekki til viðræðu um slíkar kroppasýningar þrátt fyrir að ég hafi notað allan minn sannfæringarkraft.

Hér sést tæplega 30 vikna gömul bumba með frjálsri aðferð.

Innpökkuð bumba tæplega 30 vikna.

Skoðanakönnun

Viljiði sjá bumbuna?

Niðurstöður teljast marktækar ef fleiri en tíu taka þátt.

Hér var veisla í kvöld, íslenskur þorskur, soðnar kartöflur, smjör, tómatsósa, soðið grænmeti og hvítlauksbrauð. Nammi.

Vegna athugasemda í kommentakerfinu vil ég koma á framfæri að væntanlegt barn er sveinbarn samkvæmt tveimur ómskoðunum. Pilturinn dafnar vel og sparkar fullmikið og það stefnir í að ég hætti að kalla hann Salómon og taki upp Jónas þar sem ég er að verða eins og hvalur í laginu. Snillingurinn fær reglulega hlátursköst þegar hann sér bera bumbuna af því að honum finnst ég svo feit! Eins gott að ég hef þykkan skráp.

Þessa dagana er eitthvað að herja á heilsuna, ég hélt í gærmorgun að ég væri að fá hálsbólgu en þegar á leið fattaði ég að þetta er í eyrunum. Hvað á það að þýða að fá í eyrun á gamals aldri?

Ég reyki
ótrúlega mikið um nætur og vakna svo með bullandi samviskubit. Samt er ég svo mikið hætt að það er ekki fyndið, ég jaðra við að vera fanatísk.

Ekki veit ég til hvers ég opnaði blogger í dag enda hef ég ekkert að segja þessa stundina. Gestirnir fóru í gær eftir allt of stutt stopp og nú þarf ég að þrauka þar til næsta holl kemur upp úr mánaðarmótum, kannski kemur einn fyrir það en ekkert er ákveðið í þeim efnum ennþá.

Ég er farin að hlakka til jólanna enda ærin ástæða til, mamma, pabbi og "litli" bróðir eru búin að bóka flug og ætla að vera hjá okkur, ég er aðeins byrjuð að kaupa gjafir og stefni að því að klára það fyrir miðjan nóvember þar sem skrokkurinn er aðeins farinn að mótmæla miklu labbi og burði og ég er staðráðin í að halda krakkanum inni þar til í byrjun janúar. Verst þykir mér samt að missa af laufabrauðsskurðinum og treysti á að þið í genginu skerið út stafina okkar og fáein jólaherðatré.

Er maður eitthvað klikk? Það var tuttugu gráðu hiti hér í gær og ég er að velta mér upp úr jólunum.

Í gær birtust góðir gestir á þröskuldinum hjá mér, Kaffikella og Blinky eru mætt, búin að versla af sér rassgatið í Lundúnaborg og komin til að hvíla sig í sveitasælunni hjá mér. Snillingurinn var súr yfir að yngsta afkvæmi þeirra hjóna er ekki með í för en brúnin léttist þó fljótt á mínum manni því að Blinky hefur alveg jafn gaman að ps2 og sonur hans. Heiðurshjónin buðu okkur svo út að borða í gærkvöldi og fyrir valinu varð líklega besti veitingastaður sem ég hef prófað í Englandi, sérstaklega runnu eftirréttirnir ljúflega niður. Í dag er planið að skoða skósafnið fræga og gægjast í búðarglugga. Það er gaman að fá góða gesti.

P.s. ég á í vandræðum með að gera athugasemdir á blog.central síðum svo ég vona að þið móðgist ekki þó ég kommenti aldrei hjá ykkur.

Hamingjan er augnablik og rétt áðan upplifði ég eitt slíkt.

Til eru vefsíður um allan fjárann, m.a. trúleysi. Það er gott og blessað. Bloggari nokkur stakk upp á að gera vefsíðu tileinkaða trú. Það er líka gott og blessað. Best leist mér þó á hugmynd í kommentakerfi bloggarans um þvertrúarvef. Það væri gaman að sjá loks trúarbrögð sameinuð undir einu þaki þar sem þau eiga heima og trúleysingjar þyrftu eins að eiga sinn málsvara þar inni. Mér þætti frábært að sjá svona síðu en kannski gæti hún aldrei orðið annað en trúabragðafræðivefur. Ég er samt bjartsýn og trúi á jafnrétti og bræðralag, sama hvaða trúarhópi við tilheyrum eða ekki, sjálf trúi ég á hvíthærðan kall með sítt skegg sem ég lærði um í bænum bernsku minnar, mér þykir vænt um hann og honum um mig. Ríkisrekin kirkja er hins vegar barn síns tíma og ég yrði ekki sorgmædd þótt tengslin þar á milli yrðu rofin. Guð gaf okkur frjálsan vilja, líka þeim sem ekki trúa og okkur ber öllum að virða það.

Svo ætlast ég til þess að þið lesið öll pistla Önnu Kristjáns frá því í gær, 5. október, engar afsakanir teknar gildar.

Það er alltaf spennandi þegar skáldverk skapa umræðu í þjóðfélaginu eins og hefur sannarlega gerst með Draumalandið hans Andra Snæs. Ég er samt ekki sannfærð um að iðnaðar- og viðskiptaráðherra sé endilega rétti maðurinn til að gagnrýna skáldverk opinberlega, hann kvartar hálfpartinn yfir því að höfundur hafi skoðun á málinu en það er með öllu óréttmætt þar sem Andri skrifar þessa bók ekki sem hlutlaus blaðamaður heldur sem persóna. Ég hvet ferðamenn til að færa mér bókina þar sem ég á reyndar á ég sjálf eftir að lesa hana. Líklega er ég algjör hræsnari núna og því algjörlega óhæf til að gagnrýna Jón Sigurðsson...

Hvaða efni ætli sé í súkkulaði sem er svona bráðnauðsynlegt fyrir þungaðar konur?

Fríið búið og grár hversdagsleikinn tekinn við. Ég held að ég hafi sett persónulegt met með því að slasa mig ekkert í þessari ferð og er það vel, í staðinn lá ég á ströndinni, svamlaði í sjónum, borðaði stórkostlegan mat, las, hlustaði á músík og skoðaði sjöl. Á heimleiðinni sat ég við hliðinna á nojaðri breskri kennslukonu á flótta undan spænsku mafíunni, hún var ágæt. Ekkert okkar var tilbúið að koma heim en mikið óskaplega eigum við gott rúm.

Póstkort frá Spáni

Hola!
Thad er aldeilis blída hér hjá spanjólunum og vid erum ordin sólbrún og saet, a.m.k. vid Leifur. Salómon er líklega meira svona bleikur og Thór hefur varla séd sólina thar sem hann er búinn ad standa í framkvaemdum sídan vid komum. Ótrúlegt med thessa karlmenn, their kunna engan veginn ad vera í fríi og thegar fjórir svoleidis koma saman thá er vodinn vís. Vid fórum á aedislegan veitingastad í gaer en Salli litli er ordinn svo kraefur ad vekja mig um midjar naetur og heimta meira ad borda, ég hef aldrei vitad annad eins.

Thad dugar ekki ad hanga inni thegar madur getur frosid í hel í koldustu laug í heimi svo ég segi bara adios eina ferdina enn.

P.s. Koss og knús til mommu og pabba, restina af kvedjunni fá allir sem vilja thekkja mig.

Mér liggur svolítið á hjarta.
Íslenskur ríkisborgari flytur með ófríska konu sína heim á klakann en vegna seinagangs í kerfinu fær hún ekki fría mæðravernd.
Þrír Íslendingar, þar af einn þungaður, flytja til Bretlands. Öll eru strax skráð inn í heilbrigðiskerfið og ólétti Íslendingurinn fær fría mæðravernd, lyfseðilsskyld lyf og tannlæknaþjónustu ókeypis á meðgöngunni og fyrsta árið eftir fæðingu.
Hvort heilbrigðiskerfið er betra?

Adios aftur.

Spánn er það heillin!

Á sama tíma á morgun verð ég lent á Spáni og vonandi sest upp í bílaleigubílinn. Tengdó eru með hús á leigu og skjóta skjólshúsi yfir okkur. Ég efast um að þessi vika verði sérstaklega menningarleg enda er planið bara að hanga á ströndinni, lesa og borða góðan mat. Sjáumst eftir rúma viku.

Adios amigos.

Ég hef séð margt ljótt um ævina en aldrei neitt jafn hryllilega ljótt og peysuna sem ég sá áðan og það sorglegasta við hana er að hún kostaði örugglega stórfé. Það skiptir kannski ekki öllu máli þar sem eigandinn veður örugglega í seðlum eftir síðasta bankarán. Peysan var svo ljót að hún jaðraði við að vera flott.

Er ekki eðlilegasti hlutur í heimi að elda íslenskt lambalæri á venjulegu miðvikudagskvöldi?
Ég get a.m.k. ekki beðið eftir að borða það og er búin að spara mig í allan dag.

Skyndilega hvarflaði að mér að bloggið mitt gæti hugsanlega sýnt reynslu mína af Bretlandi og íbúum þess í neikvæðu ljósi.

Hér gerast hlutirnir hratt að venju.
Ég er að fara í vikufrí til Spánar á laugardaginn.
Eru ekki allir í stuði?

Ég dirfðist að benda vinkonu minni, apanum í tekinu, á að prófa blogspot og nú get ég ekki lengur kommentað á blogsentralpunkturis síðuna hennar. Fyrr má nú a*******ns (mömmu finnst ég blóta of mikið og eins og áður hefur komið fram þá geri ég nánast allt fyrir hana) fyrr vera! Ég get a.m.k. upplýst það að það er kominn einfaldur og þægilegur fítus til að setja myndir inn á blogspot, hvort sem þær eru manns eigin eða þjófstolnar af alnetinu.

Rokkstjörnuúrslitin voru fyrirséð en ekki er hægt að segja annað en að Magni hafi staðið sig með prýði, Lúkas og Toby unnu á eftir því sem leið á keppnina þótt mér finnist Toby kannski ekkert æðislegur tónlistarmaður þá er hann samt fyndinn og fær rokkprik fyrir það. Dilana skeit svolítið í skóna sína með ummælum um aðra keppendur og vanþekkingu á rokki en samt sem áður á hún bestu frammistöðuna; Ring of fire.

Ég keypti diskinn hans Péturs Ben í fríhöfninni og líkar vel, það besta við hann er samt að foreldrar mínir og bróðir fá sérstakar þakkir á umslaginu fyrir þolinmæði. Nú ætla ég samt að skipta og setja tiltektardiskinn á, Life is too good, eftir mikla leit fékk ég hann loks fyrir kúk og kanil hjá dr. Gunna í "sumar" og það á sjálfan afmælisdaginn.

Ég er svo södd að ég þarf að standa upp til að draga djúpt andann eða geispa. Heilbrigt.

Hvernig í veröldinni er hægt að reiðast ókunnu fólki jafn heiftarlega og ég reiddist strætóbílstjóra í morgun? he****** beinið neitaði að taka við 20 punda seðli svo að ég gat ekki keypt mér stætókort og þurfti að skrapa saman klinki fyrir einu fari. Ástæðan? Jú, sjáðu til... það er svo mikið af fölsuðum 20 punda seðlum í umferð.
Hvað kemur MÉR það við? Því í ósköpunum er þá ekki búið að leggja þetta rusl af fyrst þetta er einskis virði? Ég get svo svarið að ég var nærri farin að grenja og mátti hafa mig alla við til að sleppa því (hér held ég að það sé tímabært að minna lesendur á óeðlilegt hormónaflæði og geðsveiflur ófrískra kvenna, einnig vil ég koma því á framfæri að ég hef verið hrædd við trúða síðan ég sá It). Ætli ég fari ekki og leggi mig aðeins.

*klapp klapp klapp*
Það er boðið upp á heitan mat í skóla snillingsins og hollusta er höfð í fyrirrúmi. Okkur þótti mjög hentugt að kaupa handa honum mat þann stutta tíma sem hann var í skólanum fyrir sumarfrí og ákváðum að halda því áfram, fyrstu þrjá dagana á nýju skólaári þurftum við samt að senda drenginn með nesti og ég lagði töluverðan metnað og vinnu í að senda hann með eitthvað hollt sem héldi honum gangandi allan daginn. Snáðinn skildi samt ekki hvers vegna hann mátti ekki fá snakk í nesti eins og aðrir bekkjarfélagar hans. Mér finnst ótrúlegt að meirihluti foreldra velji að senda börnin með rusl í skólann á hverjum degi þegar boðið er upp á fína máltíð, ég tala nú ekki um eftir að það var sett í lög að skólamatur væri mannamatur.

Héðan er lítið að frétta, a.m.k. lítið spennandi.
Ég tók upp úr síðustu kössunum í gær og þvoði skrilljón þvottavélar en úti skein sólin glatt, fullglatt fyrir minn smekk. Í morgun stóð valið á milli þess að leggja mig eða koma mér út og koma þannig reglu á svefninn eftir sumarfríið, ég valdi regluna og eyddi deginum að mestu í bókabúðum og slefaði yfir alls kyns skruddum. Nú er ég lúin en ætla að halda mér vakandi þar til rockstar er búið (hvað með það þó ég hafi horft á þennan þátt á Íslandi um daginn? Er ég eitthvað verri manneskja fyrir því?). Andlaus og leiðinleg færsla, ég veit.

Það er góð tilfinning að óverdósa á súkkulaði. Salómon er sammála og sefur vært.

Mig langar ógislega að segja ykkur hvað sonur minn gerði í dag en það er eiginlega ekki viðeigandi. Hann er ótrúlega fyndinn.

Gerir maður ekki allt fyrir mömmu sína?

Smáu sigrarnir eru sætastir.
Í kvöld settist ég undir stýri og fór alein út að aka í fyrsta skipti hér í Englandi. Ég olli engum slysum (a.m.k. varð ég þá ekki vör við þau) og komst klakklaust inn og út af öllum hringtorgunum sem á leið minni urðu. Djöfulsins snillingur!

Ég er komin heim.
Eiginmaðurinn er nýklipptur, allt er hreint og strokið, seríósið og ostasósan er komið á sinn stað og allt hitt er komið upp úr töskunum. Lífið er ljúft!

Þetta er að finna í færslu frá síðustu mánaðarmótum:

"mig langar í útilegu með foreldrum mínum og systkynum, mig langar að grilla með vinkonum mínum, mig langar í skyr og ab-mjólk, mig langar að setjast upp í bíl og keyra, mig langar að vera barnlaus í smá stund, mig langar að geta keypt ostasósu og venjulegt seríós."

Það varð ekkert úr útilegu þar sem allir eru meira og minna lasnir nema ég en að sjálfsögðu er ég búin að hitta alla og eyða með þeim mislöngum tíma. Í kvöld erum við snillingurinn boðin í grillveislu hjá vinkonum okkar, tvær hef ég hitt á kaffihúsi, þrjár borðuðu með mér humar á Stokkseyri og þrjár hitti ég í saumaklúbbi yfir súkkulaðiköku og Supernovu. Ég er bæði búin að borða skyr og ab-mjólk og hef verið á bíl síðan ég kom, það er reyndar ofmetið. Leibbalingurinn hefur aldeilis verið í félagsskap við aðra en mig en ég verð ekki alveg barnlaus fyrr en í janúar, Salómon (vinnuheiti) er nefnilega að verða ansi fyrirferðamikill. Ostasósuna og seríósið ætla ég að kaupa á morgun og hugsanlega fær fleira góðgæti að fljóta með. Að auki leit ég fallegan, nýfæddan frænda augum og fór út með meira en ég kom með og hitti leikfélaga mína í Þorpinu. Við erum búin að gista á þremur stöðum og alls staðar erum við meðhöndluð eins og prinsessan á bauninni. Annað kvöld er ég boðin í afmæli hjá mági mínum og á sunnudag liggur leiðin heim á ný. Það sem uppúr stendur er hversu góða fjölskyldu og yndislega vini við eigum (væmni dagsins var í boði Lyfju).

Gvöð hvað ég vorkenni unga manninum sem situr í brasilísku fangelsi fyrir tilraun til að smygla tveimur kílóum af kókaíni. Sorrý Stína!

Takk fyrir kveðjurnar.
Ég er laus úr leðrinu svo að ég ætti að geta látið vita af mér núna.

Tengdó fóru síðasta fimmtudag og komust klakklaust í gegnum öryggisgæsluna á Stansted, vona bara að það gangi jafn vel hjá okkur á morgun. Annars var ósköp notalegt að hafa þau hér, það var stjanað við mig á allan hugsanlegan máta og erfinginn hafði einhvern skemmtilegri en mömmu gömlu til að leika sér við.

Við snillingurinn erum sumsé á leið heim annað kvöld og stoppum í tíu daga, dagskráin er að þéttast nokkuð svo að ef einhver hefur sérstakar óskir þá er eins gott að taka það fram sem fyrst.

Við fjölskyldan vorum að koma úr ómskoðun þar sem við sáum spriklandi sponna, allt lítur vel út og áætlaður komudagur er í kringum 6. janúar, systir mín hefur reyndar lagt fram þá ósk að ég haldi í mér til 11. svo hún fái litla Dísu í afmælisgjöf. Haddý mín, það er borin von, engin Dísa á leiðinni í þetta skiptið.

Nú þarf ég að þvo þvott, laga aðeins til og setja niður í töskur (ætla samt að fara með þær hálftómar svo ég hafi pláss fyrir seríósið).

Sí jú on ðe kleik!

Það eru rétt rúm tíu ár síðan ég kynntist eiginmanninum.

Í dag eru þrjú ár síðan við giftum okkur.

Leður!

Til hamingju með daginn hinsegin fólk!

Myndin var tekin í göngunni fyrir þremur árum, þá varð ég þess heiðurs aðnjótandi að fá að sitja í vagninum hjá Akureyringunum, þetta var ekki bara ótrúlega gaman heldur á ég hommum og lesbíum líf mitt að launa!

Ég verð í anda á hliðarlínunni og veifa ykkur af öllu afli.

Í þetta skipti stal einhver kall lykilorðinu mínu og bloggaði einhverja árans vitleysu, baktal um fólkið mitt og flesta sem skipta mig einhverju máli og mátti ég eyða miklu púðri í að verja sjálfa mig þegar reiðir vandamenn helltu sér yfir mig. Hvers vegna dreymir mig bloggið mitt? Lendið þið hin í þessu?

Annars er lífið ósköp notalegt hérna um þessar mundir, veðrið er fyrirtak og félagsskapurinn líka, tengdó stjana við okkur og drengurinn nýtur þess að hafa leikfélaga. Það er hollt að flytja frá fjölskyldunni og finna að maður á allt þetta góða fólk að þegar maður hittir það aftur. Við fórum á ströndina í gær og nutum þess að gera ekkert nema sofa, éta og lesa. Þetta er sko lífið!

Annars fékk ég óvæntan glaðning frá skattinum og notaði hluta af honum til að panta flug fyrir mig og erfingjann heim til Íslands 23. ágúst. Við ætlum að stoppa í tíu daga, hitta ættingja og vini, kaupa seríós (því þessir fjórir sem tengdó komu með verða sko ekki lengi að klárast) og bara hafa það gott. Þetta verður síðasta Íslandsferðin mín á árinu þar sem styttist í að ég verði ófær í flug.

Vonandi fór helgin vel með ykkur.

Mig dreymdi að ég hefði bloggað óheyrilega mikið, um hvað man ég ekki.

Kríli hæ, kríli hó!

Sónarinn gekk vel og ekki er annað að sjá en að Krílið skemmti sér hið besta við að fikta í tásunum og svona. Við erum lukkunnar pamfílar því við fáum að sjá Kríli aftur eftir þrjár vikur þar sem við vorum full snemma á ferðinni núna. Bara gaman.

Þetta eru Múmínálfarnir sem ég horfði á og lærði að elska sem barn, mér hlýnaði um hjartarætur þegar ég sá þessa mynd inni á vef rúv og mér þykir hundleiðinlegt að missa af þessum þætti í kvöld.

Í dag er skýjað og gola, svona dæmigert íslenskt veður en kannski heldur hlýrra. Ég er ekki frá því að þetta ýti svolítið undir heimþrá hjá mér, mig langar í útilegu með foreldrum mínum og systkynum, mig langar að grilla með vinkonum mínum, mig langar í skyr og ab-mjólk, mig langar að setjast upp í bíl og keyra, mig langar að vera barnlaus í smá stund, mig langar að geta keypt ostasósu og venjulegt seríós. Hvað um það, þetta gengur yfir og reyndar líkar mér betur og betur við England með hverjum deginum sem líður.

Þetta með seríósið... mér finnst það gott og ekki spillir fyrir að ljósmóðir á Íslandi bent mér á að það væri ágætt fyrir mig þar sem ég átti í vandræðum með járnframleiðslu þegar snillingurinn bjó undir beltinu. Vandamálið er að Bretar borða bara sykurleðjuseríós og það venjulega er ekki fáanlegt í stórmörkuðum. Fyrir rúmri viku vorum við á flandri í einum af nágrannabæjunum og þið getið ímyndað ykkur gleði mína þegar við mér blasti gamli góði guli seríóspakkinn í búðarglugga. Að sjálfsögðu æddi ég inn í búðina og hugsaði mér aldeilis gott til glóðarinnar, ég sá sjálfa mig í anda með fangið fullt af hinu dýrmæta seríósi og ég réði mér varla fyrir kæti. Ég hrökklaðist tómhent út aftur. Lítill pakki kostaði rúmlega 800 kall! Ég verð að láta mér góðvild vina og vandamanna nægja.

Ég stefni að því að fara einu sinni til Íslands áður en líkamlegt ástand bannar það alveg. Ég ætla að fara með tóma ferðatösku og koma með hana fulla af gulum seríóspökkum heim aftur.

Hversu svalt er þetta!

Jæja, það er bara kominn föstudagur enn eina ferðina. Ferlega líður tíminn hratt. Mig langar að fara eitthvað um helgina, kannski til London eða Hunstanton eða bara eitthvað.
Skoðunin gekk vel og ég fékk loks staðfest að ég er ekki ímyndunarólétt, hjartsláttur og læti bara. Ég á svo pantaðan tíma í ómskoðun á þriðjudaginn.

Ég mæli með því að allir sem vettlingi geta valdið mæti við Bandaríska sendiráðið klukkan hálf sex í dag og láti í ljós andúð á framferði Ísraelsmanna og Kana um þessar mundir.

Vonandi verður veðrið ykkur hagstætt um helgina.

Ég er komin með nýtt gsm númer og er búin að fjarlægja íslenska kortið úr símanum mínum, héðan í frá verður það eingöngu virkt þegar ég er heima á Íslandi.
Þeir sem vilja nýja númerið geta haft samband í tölvupósti og fá það þá sent um hæl.

Annars erum við bara í stuði hérna í hitanum, erum svona mest að drepa tímann núna þar til úrslitaþáttur Rockstar byrjar, Dilana söng Ring of Fire í gærkvöldi og ég er dáleidd. Hún er sjúklega flottur performer og ég efast um að hún sé af þessum heimi. Ég er búin að heyra þetta í hausnum síðan í gærkveldi og átti erfitt með svefn í nótt. Þetta vitið þið reyndar flest þar sem þið eruð einum eða tveimur þáttum á undan okkur.

Á morgun fer ég loks í fyrstu mæðraskoðun, ekki seinna að vænna enda á 17. viku. Snillingurinn hefur fengið nýtt nafn (en vonandi bara tímabundið) og kallast núna Límmiðinn. Hann er eilítið óöruggur um stöðu sína og hlutverk innan fjölskyldunnar og hallast helst að því að honum verði skilað þegar nýr einstaklingur lítur dagsins ljós. Við erum svona að reyna að ræða við hann í rólegheitum og vonandi jafnar hann sig fljótlega.

Fleira er ekki í fréttum í bili.

Það er enn heitt en nú nenni ég ekki að láta það stoppa mig lengur, þetta er síðasti skóladagur snillingsins í bili og því síðustu forvöð fyrir mig að skoða skó í ró og næði.
Himnaríki hér kem ég...

Ykkur finnst ég líklega ömurleg að kvarta yfir hitanum hérna en öllu má nú ofgera. Um kvöldmatarleytið voru 33 gráður og morgundagurinn á víst að verða heitari. Það er erfitt að sofa og athafna sig, utan dyra sem innan, og orðið pungsviti hefur öðlast merkingu í mínum huga. Jæja, ég skal hætta núna og þið megið minna mig á þetta þegar ég kvarta yfir kuldanum í vetur.

Rockstar: Supernova er loksins byrjað hér, fyrsti þátturinn var í gærkvöldi og úrslitin eru núna, þjóðarremban veldur því að ég held með Magna þótt ég hafi svo sem aldrei verið sérlega hrifin af honum og svo finnst mér Dilana alveg mögnuð, Lucas er ömurlega tilgerðarlegur og aðrir hafa ekki vakið athygli mína enn. Ég er spennt að sjá framvinduna.

Fiðrildi eru krípí.

Hitinn hérna er óbærilegur núna, ég sé fram á að halda mig inni næstu daga nema þegar ég þarf að koma snillingnum í og úr skóla. Ég hef líka verið rækilega minnt á það að börn byrja að leika sér að blöðrum í móðurkviði svo það er eins gott að fara aldrei lengra en fáeina metra frá klósettinu.

Það er rúmur mánuður síðan ég hætti að rækja en í nótt dreymdi mig að ég hefði byrjað að reykja aftur og það í laumi, mig langaði óskaplega að reykja í morgun en ég stóðst freistinguna með því að kíkja aðeins í Nóakroppsfötuna sem mamma og pabbi komu með. Annars fóru þau í gær og það er skemmst frá því að segja að það er frekar tómlegt á heimilinu í dag og ég veit varla hvað ég á af mér að gera. Síðustu viku höfum við þvælst um nágrennið og skoðað fáeinar búðir og eiginlega er ég búin að fá nóg í bili, ég verð búin að jafna mig þegar næstu gestir koma. Ég ætla samt að fara og skoða skósafn í þessari viku, lái mér hver sem vill.

Í kvöld er hátíð í bæ, netið er komið.
Í öðrum fréttum er það helst að foreldrar mínir elskulegir eru í heimsókn og rétt í þessu standa þau í miklum mauramorðum enda troða helvítis kvikindin sér alls staðar, m.a.s. í frystiskápinn en reyndar enda þau ævina þar.
Ég fékk óvænta og skemmtilega heimsókn í vikunni, vinkona mín var stödd í Lundúnaborg þegar hún minntist þess að ég væri flutt til Englands. Hún lét sig ekki muna um að stökkva upp í lest og heimsækja mig, ég vona svo sannarlega að þið hin takið hana til fyrirmyndar enda hef ég nóg pláss fyrir ykkur.
Leifur er byrjaður í skóla og gengur mjög vel að aðlagast og svo er hann alveg hrikalega sætur í skólabúningnum, við tókum reyndar þriggja daga frí fyrir hann núna svo að við getum aðeins þvælst með mömmu og pabba og svo byrjar eiginlegt sumarfrí 21. júlí.
Ég er búin að kaupa mér 6 pör af skóm síðan ég kom en lítið af fötum þar sem ég er of stór í flest venjuleg föt en of lítil í tækifærisfatnað.
Við erum líka búin að eyða ógislega miklum peningum í heimilistæki og húsgögn og sundlaug en það er bara of dýrt að kaupa ný föt í hvert skipti sem þau gömlu fara að standa sjálf, svo elska ég líka nýju Husqvarna uppþvottavélina mína.
Ég ætla ekki einu sinni að ræða veðrið hérna, þið eruð nógu svekkt fyrir.

Bara nokkur orð til að láta vita af mér.
Veðrið er þokkalegt, um og yfir 20 gráður en ég er alltaf með gæsahúð nema þegar sólin skín beint á mig, þá er ég að stikna. Dótið kom í gær og virðist flest í þokkalegu lagi en það kemur betur í ljós þegar við förum að taka að ráði upp úr kössunum. Ég er núna í vinnunni hjá eiginmanninum að stelast til að blogga en við fáum ekki net heim fyrr en eftir ca tvær vikur.
Kær kveðja frá Northampton.
P.s. ég er búin að fá mér bókasafnsskírteini.

Það er bara að koma að þessu, ég fer á morgun og get ekki beðið eftir því að komast í sólina. Fyrst um sinn verð ég ekki nettengd svo að kannski skrifa ég ekki baun á næstunni þannig að ég bið ykkur bara vel að lifa í bili og hlakka til að sjá ykkur aftur. Gúdbæ.

p.s. ég á ammæl' í dag.

Gámurinn er kominn, búslóðin liggur nánast öll í kössum og þrif komin vel af stað. Þetta er að hafast. Vonandi verð ég flutt út annað kvöld. Þá er bara að sjá hvort ég geti platað köttinn með mér á nýtt heimili.

Þessi ótrúlega flotti strákur er 7 ára í dag, til hamingju snúður!

Jæja, þá er komið að því. Ég er byrjuð að pakka oní kassa en gámurinn er ekki kominn enn og ég veit ekkert hvenær hann kemur.

Leibbalingurinn verður 7 ára á morgun en fyrsta afmælisveislan var á mánudaginn, önnur á þriðjudaginn og sú þriðja í gær. Í kvöld fáum við góða gesti í mat. Ég ætla að sofa í viku í Englandi.

Nýverið samþykktu Siglfirðingar og Ólafsfirðingar nýtt nafn á nýsameinað sveitarfélag. Fjallabyggð. Akkuru þarf allt að heita byggð í dag? Þykir nafnið einkennandi fyrir sveitarfélagið? Hvað með öll hin þar sem allt er morandi í fjöllum? Mig minnir að hið skítsæmilega nafn Tröllaskagabyggð hafi einnig verið í boði. Tröllaskagi hefði þó verið enn betra og skorað hátt hjá mér.

Það er mér með öllu óskiljanlegt hvers vegna ekki lúta allir mínum vilja.

Ég skil ekki alveg Dan Scott, er hann Kölski holdi klæddur? Hvað veldur því að hann kemur svona fram við alla hans nánustu? Útskýringar óskast.

Gubb. Ég hata helvítis Renault Megane auglýsinguna og hef gert það síðan ég sá hana fyrst. Það getur vel verið að þetta sé besti og öruggasti bíll í heimi en ég skal aldrei kaupa svona bíl. HEYRIÐI ÞAÐ?!

Öll nótt úti!

Ég er hálf skúffuð yfir úrslitunum, hvorki Silvía né Jennifer komust áfram en báðar stóðu sig með prýði. Ég hugsa að ég haldi með Króatíu á laugardagskvöldið. Kannski smá með Finnum og Dönum líka.

Til hamingju Ísland!
Silvía er umdeildari en nokkru sinni fyrr á Frónni, aðallega vegna þess að hún sendi staðgengil til að skrifa nafnið sitt. Silvía er og hefur alltaf verið fullorðins, ekki barna. Eða leyfði einhver börnum sínum að horfa á þáttinn með Romario og nærbuxunum? Átti einhver von á að hún púllaði Selmu eða Birgittu á þetta? Ég held með Silvíu sem á eftir að vinna þetta tremma í hel.

Ég biðst afsökunar ef mér mistókst að móðga einhvern í síðustu færslu.

Hingað til hef ég ekki orðið vör við að Mikki v. ritskoði pólitískan áróður en nú virðist annað vera uppi á teningnum. Hann Mikki hefur ekki enn viljað gera viðvart um síðustu færslu, líklega vegna þess að ég skrifaði x-D (kjósið Djöfulinn). Ég lofa, lofa, lofa að gera það ekki ef ég bara fæ að vera með. Það er nóg að ég búi í Þorpi Satans þó ég fari ekki að kjósa Djöfulinn yfir mig líka.

X-D

"Reykjavík á nægt landsvæði..."

Er ég ein um að finnast þetta fáránlegt orðalag?
Og nei, ég ætla ekki að setja x við D.

Jamm og jæja.
Ég er búin að gera margt skemmtilegt upp á síðkastið, fara í leikhús (takk nafna), sumarbústað og borða mikið. Það er gott.
Eiginmaðurinn er væntanlegur heim í kvöld, það er líka gott enda hef ég ekki séð framan í hann síðan um páska.
Á mánudag og þriðjudag var mæjorkaveður á pallinum hjá mér, það var býsna gott líka.

Við erum búin að fá afhent og eins erum við búin að fá góða leigjendur hér í Þorpinu þannig að það er allt að smella saman.

Leikfélagið er búið að sinna sínu síðasta verki í bili og er því komið í sumarfrí. Ég verð ekki með næsta vetur og á örugglega eftir að sakna þess óskaplega, þetta er náttúrulega ógó gaman.

Myndin við færsluna er af henni Jennifer frá Andorra, ég held með henni.

Bless.